2 Coríntios 7
Uwien ya Jɔtiefɛ̀nku ya gbɔnku (GNGNT) vs NAA
1 Nʼjɔtiebɛ, Uwien là pùon' tinbi nɛ tu ya bont kɛ. Nɛn bo cère mɛn tí ñɛn nà kɛ yé tijɔknt tiʼgbɛnɛnt nin tiʼfɛ̀l ni, kí cère Uwien ń tien tɛ uʼyaab kí tì gben, tí li boh wɔ.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Li ñikndeh mɛn niʼyɛnm ń li pɛ tiʼbo. Ta bii' uba, ka tuln' uba, ka lɛre' ki jin' uba ya bonn.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Na yé n nuunh ń biin nɛ, nɛ ki lienh nɔ. Kimɛ n kpiɛ' ki len' ŋɔ ki ye ti fuobe-ee, ti kpo'-oo; tiʼyɛnm pɛ niʼbo nɛ.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 N du niʼbo ki gbien'. Ninbi nɛ yé nʼbo ijɛnjɛbn. Nʼyɛnm dɔ cɛɛn nɛ. Tiʼjɛnd kɛ ni nʼyɛnm sɔnge cɛɛn nɛ.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Tɔ, ti tì baa' Maseduɔnn ya tinfɛnm ni ma, ta laa' fuorl, ama ti jin' ijɛnd kɛ ya bol nɛ len. Ikɔ̀nkɔ̀n là jebe' tɛ niʼkɛ saan nɛ, nɛ bujɛwaanbu mɔ coh tɛ.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Ama Uwien wà dienh binib bà ya yɛnm saa' uyɛnduɔn nnɔ cère' Tit baa', nɛ tiʼyɛnm duɔn'.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Na yé Tit ya baam baba nɛ duɔn' tiʼyɛnm. U tɔke' tɛ ki ye u laa' uyɛnduɔn wà niʼsaan nnɔ mɔ duɔn' tiʼyɛnm nɛ. U tɔke' tɛ ki ye niʼnun mɔ́n ní tí ń lɛ nni, nɛ ni kɛ tinunsiir bo, ki ye niʼnun mɔ́n ní sere nʼciɛk bó. Nɛn kɛ nɛ cère' nʼyɛnm tùɔre' ki sɔnge' ki gbien'.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Nì yé n là kɛle' nɛ kugbɔnku kùa nnɔ saa' niʼyɛnm mɔnɔn la, ma là gbiɛnde' kuʼkɛlm bo. Ama n là gbiɛnde' kù saa' niʼyɛnm ma nnɔ bo nɛ. Imɔ̀n, n là gbiɛnde', kimɛ n là laa' kù saa' niʼyɛnm ama niʼyɛnsaa nnɔ ŋa wuɔke'.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Ama fɛnfɛnnɔ nʼyɛnm sɔnge'. Na yé nʼyɛnm sɔnge' kù cère' niʼyɛnm saa' ma nnɔ bo nɛ. Ama nʼyɛnm sɔnge' niʼyɛnsaa nnɔ cère' ni lèbre' mitetem ma nnɔ bo nɛ. Uwien nɛ cère' niʼyɛnm saa'. Nɛn nɛ wuɔn' ki ye ta tien' nɛ nà bre.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Kimɛ uyɛnsaa wà sɔnge Uwien ya yɛnm cèreh unil lèbreh mitetem nɛ ki lɛnh limiɛl. U ya yɛnsaa ŋa kpɛ wù ń li wi nil. Ama uyɛnsaa wà ŋa cèreh nil lèbreh mitetem bàareh nin mikuum nɛ.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Niʼyɛnsaa nnɔ sɔnge' Uwien ya yɛnm ma nnɔ, na laa' nì tì fɔre' ma bo-oo! Na laa' ni ji teh ni bi li tien nà tonm-ii! Na laa' niʼyɛnm ji saah niʼtùonbiɛrɛ bo, ni gbiɛndeh-ee! Na laa' ni ji fɛnge ibiɛre ya tienm-ii? Na laa' niʼnun mɔ́n ní tí ń lɛ nni-ii? Na laa' niʼnun mɔ́n ní sere nʼciɛk bó-oo? Na laa' ni ji nuunh unil sɔn' itùonbiɛrɛ la, ní dɛre uʼtub-ii? Ni teh nnɔ ma nnɔ, nì wuɔn' ki ye na te tigbɛr nnɔ ni nɛ.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 N là kɛle' nɛ kugbɔnku ma nnɔ, na yé wà bii nnɔ bo, ka yé u bii' wà nnɔ mɔ bo nɛ n kɛle' kù. Ama n là yíe ń wuɔn ninbi bugbɛn Uwien ya nun bó, kí ye niʼnun mɔ́n ní li se tiʼciɛk bó nɛ.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Nɛn nɛ duɔn' tiʼyɛnm.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Nì yé ninbi bo n jɛbn' nʼba uʼsaan waamu la, na cuo' nni fɛ. Ti tuu ki tɔkeh nɛ tigbɛmɔ̀nt ma nnɔ, nɛn nɛ wuɔn' ki ye ninbi bo, ti jɛbn' tiʼba Tit saan ma nnɔ ti ŋmɔbe imɔ̀n nɛ.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 U lá tiɛre' niʼkɛ là boh wɔ ma bo, ki teke' wɔ kucɛ̀nku mɔnmɔnm, ki seln' wɔ ma bo la, u tùɔreh ki yíe nɛ ki pukndeh nɛ.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Nʼyɛnm sɔnge' ki gbien', kimɛ n du niʼbo isɛn kɛ ni nɛ.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.