2 Coríntios 7
Uwien ya Jɔtiefɛ̀nku ya gbɔnku (GNGNT) vs ARIB
1 Nʼjɔtiebɛ, Uwien là pùon' tinbi nɛ tu ya bont kɛ. Nɛn bo cère mɛn tí ñɛn nà kɛ yé tijɔknt tiʼgbɛnɛnt nin tiʼfɛ̀l ni, kí cère Uwien ń tien tɛ uʼyaab kí tì gben, tí li boh wɔ.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Li ñikndeh mɛn niʼyɛnm ń li pɛ tiʼbo. Ta bii' uba, ka tuln' uba, ka lɛre' ki jin' uba ya bonn.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Na yé n nuunh ń biin nɛ, nɛ ki lienh nɔ. Kimɛ n kpiɛ' ki len' ŋɔ ki ye ti fuobe-ee, ti kpo'-oo; tiʼyɛnm pɛ niʼbo nɛ.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 N du niʼbo ki gbien'. Ninbi nɛ yé nʼbo ijɛnjɛbn. Nʼyɛnm dɔ cɛɛn nɛ. Tiʼjɛnd kɛ ni nʼyɛnm sɔnge cɛɛn nɛ.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Tɔ, ti tì baa' Maseduɔnn ya tinfɛnm ni ma, ta laa' fuorl, ama ti jin' ijɛnd kɛ ya bol nɛ len. Ikɔ̀nkɔ̀n là jebe' tɛ niʼkɛ saan nɛ, nɛ bujɛwaanbu mɔ coh tɛ.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Ama Uwien wà dienh binib bà ya yɛnm saa' uyɛnduɔn nnɔ cère' Tit baa', nɛ tiʼyɛnm duɔn'.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Na yé Tit ya baam baba nɛ duɔn' tiʼyɛnm. U tɔke' tɛ ki ye u laa' uyɛnduɔn wà niʼsaan nnɔ mɔ duɔn' tiʼyɛnm nɛ. U tɔke' tɛ ki ye niʼnun mɔ́n ní tí ń lɛ nni, nɛ ni kɛ tinunsiir bo, ki ye niʼnun mɔ́n ní sere nʼciɛk bó. Nɛn kɛ nɛ cère' nʼyɛnm tùɔre' ki sɔnge' ki gbien'.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Nì yé n là kɛle' nɛ kugbɔnku kùa nnɔ saa' niʼyɛnm mɔnɔn la, ma là gbiɛnde' kuʼkɛlm bo. Ama n là gbiɛnde' kù saa' niʼyɛnm ma nnɔ bo nɛ. Imɔ̀n, n là gbiɛnde', kimɛ n là laa' kù saa' niʼyɛnm ama niʼyɛnsaa nnɔ ŋa wuɔke'.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 Ama fɛnfɛnnɔ nʼyɛnm sɔnge'. Na yé nʼyɛnm sɔnge' kù cère' niʼyɛnm saa' ma nnɔ bo nɛ. Ama nʼyɛnm sɔnge' niʼyɛnsaa nnɔ cère' ni lèbre' mitetem ma nnɔ bo nɛ. Uwien nɛ cère' niʼyɛnm saa'. Nɛn nɛ wuɔn' ki ye ta tien' nɛ nà bre.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Kimɛ uyɛnsaa wà sɔnge Uwien ya yɛnm cèreh unil lèbreh mitetem nɛ ki lɛnh limiɛl. U ya yɛnsaa ŋa kpɛ wù ń li wi nil. Ama uyɛnsaa wà ŋa cèreh nil lèbreh mitetem bàareh nin mikuum nɛ.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Niʼyɛnsaa nnɔ sɔnge' Uwien ya yɛnm ma nnɔ, na laa' nì tì fɔre' ma bo-oo! Na laa' ni ji teh ni bi li tien nà tonm-ii! Na laa' niʼyɛnm ji saah niʼtùonbiɛrɛ bo, ni gbiɛndeh-ee! Na laa' ni ji fɛnge ibiɛre ya tienm-ii? Na laa' niʼnun mɔ́n ní tí ń lɛ nni-ii? Na laa' niʼnun mɔ́n ní sere nʼciɛk bó-oo? Na laa' ni ji nuunh unil sɔn' itùonbiɛrɛ la, ní dɛre uʼtub-ii? Ni teh nnɔ ma nnɔ, nì wuɔn' ki ye na te tigbɛr nnɔ ni nɛ.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 N là kɛle' nɛ kugbɔnku ma nnɔ, na yé wà bii nnɔ bo, ka yé u bii' wà nnɔ mɔ bo nɛ n kɛle' kù. Ama n là yíe ń wuɔn ninbi bugbɛn Uwien ya nun bó, kí ye niʼnun mɔ́n ní li se tiʼciɛk bó nɛ.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Nɛn nɛ duɔn' tiʼyɛnm.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 Nì yé ninbi bo n jɛbn' nʼba uʼsaan waamu la, na cuo' nni fɛ. Ti tuu ki tɔkeh nɛ tigbɛmɔ̀nt ma nnɔ, nɛn nɛ wuɔn' ki ye ninbi bo, ti jɛbn' tiʼba Tit saan ma nnɔ ti ŋmɔbe imɔ̀n nɛ.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 U lá tiɛre' niʼkɛ là boh wɔ ma bo, ki teke' wɔ kucɛ̀nku mɔnmɔnm, ki seln' wɔ ma bo la, u tùɔreh ki yíe nɛ ki pukndeh nɛ.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Nʼyɛnm sɔnge' ki gbien', kimɛ n du niʼbo isɛn kɛ ni nɛ.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.