2 Coríntios 12
Uwien ya Jɔtiefɛ̀nku ya gbɔnku (GNGNT) vs VC
1 Nì kpɛ ń li jɛbnh nʼba-aa? Na ŋmɔbe kpɛle. Ama n li len tibont tà kɛ Yonbdaan kpiire' tù ki wuɔn' nni nnɔ bo.
1 Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.
2 N bɛn ujɛ uba u yé Kristo yɔ. Ibin piik nin inan sɔ, Uwien taa' wɔ ki don' paaki ya paaki ya paaki bó. U don' nin uʼgbɛnɛnt nɛ-ɛɛ! Ma bɛn. Wa tí don' nin uʼgbɛnɛnt-ii! Ma bɛn. Uwien nɛ bɛn.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.
3 Udaan don' nin uʼgbɛnɛnt bii wa don' nin uʼgbɛnɛnt-ii! Ma bɛn. Uwien nɛ bɛn. Ama n bɛn
3 E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -
4 ki ye Uwien taa' wɔ ki don' paaki ki tì baa' wɔn Uwien den. Nɛn saan nɛ u cii' tigbɛr tà nisaal ŋa ń lɛ u li taa iñɔbon yà kí len kí tɛkn tù, ka ŋmɔbe sɛn wɔ ń len tù mɔ.
4 foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.
5 U ya daan bo n li jɛbn nʼba. Ama min bugbɛn bo wɔn n li jɛbn nʼba nʼjiint bo nɛ.
5 Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.
6 N bi yíe ń jɛbn nʼba la, n bi li fre kí jɛbn, nɛ na bi yé nʼbo jɔ̀rm, kimɛ n bi li lienh tigbɛmɔ̀nt baba nɛ. Ama ma jɛbnh nʼba, kimɛ ma yíe uba ń li ŋmɔbe nʼbo iyɛnmaale yà cɛn' u lɛnh n teh nà nin u ciih n lienh nà.
6 Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.
7 Kimɛ Uwien kpiire' tibonmɔnmɔnt ki wuɔn' nni. Uwien ŋa yíe ń li jɛbnh nʼba tibont bugbɛn bo ma nnɔ, nɛ ki cère' *Satan sɔn' nibonn niba, nì lá kɔn' nʼgbɛnɛnt ni, ki cɔkreh nni tɛn ukonkon nɛ̀ ń pien nni n la li jɛbnh nʼba.
7 Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.
8 N gbáan' Yonbdaan bol mita nɛ ki ye wɔ ń ñɛn nɛ̀ nʼgbɛnɛnt ni,
8 Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.
9 ama u tɔke' nni ki ye: «Nʼjuokm li dɛ̀kre ŋɛ. Kimɛ a yé ujiin uyo wà la, u ya yo nɛ n wɔngeh nʼtuɔm.» Nɛn bo, n li tuo kí li jɛbnh nʼba nʼjiin bo. Nnɔ nɛ Kristo ya tuɔm li te nni.
9 Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.
10 Nɛn bo, n lá te tijiint ni bii tisukr ni bii micɛcɛkm ni bii liwɔbl ni bii iyɛnbɛn ni Kristo bo la, nʼyɛnm sɔnge nɛ. Kimɛ uyo wà mituɔm lá pɔre' nni la, u ya yo nɛ n tùɔreh ki lɛnh mituɔm.
10 Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.
11 Ni laa'-aa! Ninbi nɛ cère' n lienh mijɔ̀rm. Ninbi nɛ bi li wuɔn binib n yé udaan wà. Nin ma yé niba ma kɛ nnɔ, bà yih biʼba *Yesu ya tondmɔ̀nb nnɔ ŋa cɛn' nni niba.
11 Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.
12 N là te niʼsaan ma nnɔ n là ŋmɔbe kuminku ki gbien', ki teh miyɔkm ya bont kɛ ya bol. Nɛn nɛ wɔngeh ki teh n yé *Yesu ya tond.
12 Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.
13 Kristo ya táantɔ yaab laa' bà ki cɛn' ninbi? Ma là yé niʼbo tukl ma nnɔ nɛ tien' nʼbiil-ii? Nì yé nɛn bo la, fère nni mɛn.
13 Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...
14 N bonde' ki gben' ń baa niʼsaan bolmta sɔ. N baa' la, ma tí lì li yé niʼbo tukl, kimɛ n bàareh ninbi bo nɛ, ma bàareh niʼfaal bo. Na yé mubumu nɛ nuunh lifaal ki blinh muʼbaambɛ, bibaambɛ nɛ nuunh lifaal ki blinh biʼbumu.
14 Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Min li tuo kí taa n ŋmɔbe nà kɛ, kí sɔn lituonl kí tore nɛ, ki li tuo kí taa min bugbɛn mɔnɔn kí cɛ̀be nɛ. N yíe nɛ ki gbien' la, ninbi yíe nni ma bo nnɔ li kùore nɛ-ɛɛ?
15 De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.
16 Imɔ̀n, ma là yé niʼbo tukl. Ama biba maaleh ki teh n là ŋmɔbe ununwien nɛ, ki taah ucekn ki lɛreh ki jinh nɛ.
16 Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...
17 Liike mɛn binib bà kɛ n sɔn' bɛ niʼsaan nnɔ, n ñi' uba bo ki lɛre' ki jin' nɛ-ɛɛ?
17 Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?
18 N là sɔn' Tit niʼsaan ma ki cère' tiʼninjɛ uba tɔke nin wɔ nnɔ, u la lɛre' ki jin' nɛ-ɛɛ? Min nin wɔn kɛ ŋa là ŋmɔbe iyɛnmaale iba nɛ ki kpe usɛn uba-aa?
18 Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?
19 Ni ñɛn' uyo ki maaleh ki teh ti lienh ki nuunh tí lɛ imɔ̀n nɛ niʼsaan-a! Na te nnɔ. Ti yé Kristo yaab nɛ, ki te Uwien ya nun bó ki lienh. Tiʼjɔtiebɛ, ti teh nɛn kɛ ki nuunh niʼtekjim nɛ ń kpére Uwien ya sɛn ni.
19 Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.
20 Kimɛ n fɛnge n la lá baa' niʼsaan kí lɛ ni te ma bi yíe ní li te ma bo, niʼmɔ ń lɛ n te na bi yíe n li te ma bo nɛ. N fɛnge n la lá baa' kí lɛ ifinfinde nin iponponbe nin ubenpiebe nin kunaniɛrku nin itɛnfuon nin kuñɔkpɔbku nin tigbengt nin fɛnfɛnm nɛ te niʼni nɛ.
20 Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.
21 N liɛbe' ki fɛnge n la lá baa' niʼsaan Uwien cère' ń ji ifɛ niʼbo, kí muɔ binib bà yɛbe, ki tien' ibiɛre ka lèbre' biʼtetem, ki juore' ki teh tijɔknt ya bont, ki pɛ lisɔnsɔndl bo, ki teh fɛnfɛnm kɛ ya bol nnɔ bo nɛ.
21 Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.