Lucas 8
Fhe Bakɨmen Kaman Kameŋ (GEB) vs NAA
1 Zisas mba mbigar kurav, mbaram maaŋ thav khavgiap, za mba ŋgui bakɨvi gum ŋgui bisarire ga ruigi. Ana ruav, Fhe Bakɨme won gumgi gu mbigi ganɨrim, mbe ana piin kɨrga buni vhuuiŋ bun mbe nzua rui. Ana khaŋ mbui, ana ŋgu mben vugap, mba Fhe Bakɨme buni vhuuin mbe suaŋgiap, khavgiap, harigi nen vui. Ana mbara mbua rui. Ana ruim, ana mba farasegi 12 thɨgi ŋaara gumgi ana phorga rui.
1 Aconteceu, depois disso, que Jesus andava de cidade em cidade e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do Reino de Deus. Iam com ele os doze discípulos,
2 Mbe mbigi mbari, mbe vhɨra ana phorga rui. Mba mbigi, ana fhum mbe tɨn ŋiniŋgi mbatɨgi ga vharvharav, mbe rɨmrɨɨ ga mbuim, nta vhɨzgi. Mba mbigi zɨri khare. Makdaran mbik Maria, mba mbik Zisas fhum ana tɨn harathɨgi ŋiniŋgi mbatɨgi ga vharigim, nta ana thav kɨrar hegi.
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios;
3 Ana phorga ruigi mbiga mbe Zoana, ana Kuzan muuŋ ma. Anan mana Kuza, ana Herot phena gari guma bakɨme ma. Mbe phorga ruigi mbiga mbe khare, Susana. Mbe mbigi vhɨrvera Zisas phorga ruigi. Mba mbigi, mbe won bigira Zisas gu ana phorga rui gumgir kurkurigi.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes; Suzana e muitas outras, as quais, com os seus bens, ajudavam Jesus e os seus discípulos.
4 Zisas maaŋ mbua ruim, gumgi gu mbigi vhɨrve zav ana phok thɨgi. Mba gumgi gu mbigi, mbe zam ana mba rui fhain ŋguir kegap zav ana phok thɨgi. Mbe za ana phok thɨgim, Zisas mbaram buna mueŋ vhunama sav khaŋ mbe nzuai.
4 Quando uma grande multidão se reuniu e pessoas de todas as cidades vieram até Jesus, ele disse por parábola:
5 “Guma mbe vov rezi fara muuŋgi mba wit ndi mɨna fui. Ana vov nta ndi mɨna fuim, mbari rav, tuav ga regi. Mba tuav ga regi ntɨɨri, gumgi nta thipoga ruim, korgi zav nta mbegi.
5 — Um semeador saiu a semear. E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Mbari ŋkɨɨ ki nuianeŋ ga regi. Nta regap, thooŋgiap, vhuunga ntɨɨri ki. Mba nuianeŋ vhɨra mbɨ ki fhu, maaŋ muuŋgiap, nta za thooŋgiap, nzɨɨv, vhɨzgi.
6 Outra parte caiu sobre a pedra e, tendo crescido, secou por falta de umidade.
7 Mbari tari ki kargi ki nuianeŋ ga regi. Nta mba nuianeŋ ga regap, mba tari ki kargi phorga vhuuŋgim, mba tari ki kargi, nta kav, nta zɨrgi.
7 Outra caiu no meio dos espinhos; e os espinhos, ao crescerem com ela, a sufocaram.
8 Mbari nuiana vhuueŋ ga regi, nta regap, vhuuŋgiap, mba vhɨrvera tegi. Mbari 100 thɨgi vhɨgi mbarigi.” Zisas mba bunin mbe nzua vov kama bakɨmera khaŋ mbe nzuai, “Guma khuarani kɨv, ana kha buni mbararari.”
8 Outra, enfim, caiu em boa terra; cresceu e produziu a cem por um. Dizendo isto, Jesus clamou:
9 Zisas mba bunin mbe suaŋgim, ana phorga rui gumgi ana nzarigi, “Ndu kha vhunama dagi buna nɨɨeŋ ram nzuai?”
9 Então os discípulos de Jesus lhe perguntaram o que significava essa parábola.
10 Mbe mba nzambaran Zisas ga muuŋgim, Zisas mbe ŋgarkarav khaŋ mbe nzuai, “Fhe Bakɨme wo gumgi gu mbigi ganɨrim, mbe ana piin kɨv muunga bigi, ana mba zorgi bigi, ana ntan nde khɨvav, ana nta nɨɨŋge bun nde suaŋgi. Gu mba harigi gumgi gu mbigi, gu fhura vhunaa ga si bunira mbe nzuai. Mbe maaŋ muuŋgiap, mbe zazera gari, mbe bigɨn thueŋ sarga fhu. Mbe vhɨra zazera mbararagi, mbe bigɨn thueŋ kaŋgirga fhu.”
10 Jesus respondeu:
11 Zisas nen mbe suaŋgiap khaŋ mbe nzuai, “Gu mba vhunama si buna nɨɨeŋ khare. Mba mban vhɨgi, nta Fhe Bakɨmen buni vhuuiŋ ma.
11 — Este é o significado da parábola: a semente é a palavra de Deus.
12 Mban vhɨgi mba tuav gaa ga regi. Mba tuav gaa, ana khaŋ muuŋgi gumgi gu mbigi ma. Mbe Fhe Bakɨme buni mbararagim, Satan zav, mbe ndavi vherir mben tɨn mba Fhe Bakɨme bunin vhuuiŋ, ana nta ndigi. Ana khueŋ ndɨkndɨgi, ana muuŋv kɨrim, mbe Fhe Bakɨme buni vhuuiŋ khothɨgɨrim, ana taagi mbe ndigɨ rivgi.
12 Os que estão à beira do caminho são os que a ouviram; depois vem o diabo e tira-lhes a palavra do coração, para não acontecer que, crendo, sejam salvos.
13 Mban vhɨgi mba ŋkɨɨ ki nuianeŋ ga regi. Mba ŋkɨɨ ki nuianeŋ ne khaŋ muuŋgi gumgi gu mbigi ma. Mbe Fhe Bakɨme buni vhuuiŋ mbararav, guigira nta nzuav ndikndigi. Mbe vhɨra, mbe mba thɨri khɨnan vergi fhuv mban vhɨgi fara muuŋgi. Mbe khaŋ muuŋgi, mbe tuga tɨvaneŋra Fhe Bakɨme buni vhuuiŋ khothɨgap nta zɨn vui. Mbe nta zɨn vovra thagim, mben mpari bigeŋ mben hɨgim, mbe rɨgap za Fhe Bakɨme thagi.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria. Estes não têm raiz, creem apenas por algum tempo e, na hora da provação, se desviam.
14 Mba mban vhɨgi mba tari ki kargi ki nuianeŋ ga regi. Mba tari ki karɨgi ki nuianeŋ, ne khaŋ muuŋgi gumgi gu mbigi ma. Mbe Fhe Bakɨme buni vhuuiŋ mbararav, nta khothɨgɨ za mbuav, mbe vhɨra kha nuiana bigi ga nzuav thagine mbui ndɨkndɨk kɨvgiap mben ki. Mbe kha nuianan ŋkɨɨ vhɨrve kɨrgeŋ nzuav mbuav, mbe vhɨra kha nuiana bigi vhɨrve garav, nta nzuav rɨmgi phara tui. Mba bigi ndɨkndɨgi zav, mba Fhe Bakɨme buni vhuuiŋ mbevigim, nta mba ti fhu.
14 A parte que caiu entre espinhos, estes são os que ouviram e, no decorrer dos dias, foram sufocados com as preocupações, as riquezas e os prazeres desta vida; os seus frutos não chegam a amadurecer.
15 Mba mban vhɨgi mba nuiana vhuueŋ ga regi. Mba nuiana vhuueŋ khaŋ muuŋgi gumgi gu mbigi ma. Mbe Fhe Bakɨme buni vhuuiŋ mbararav, nta ndim wari wo ndavi vheri ga tɨgap, nta zɨn vui gumgi gu mbigi ma. Mbe maaŋ mbuav thɨga havhargiap, mba ti.”
15 A parte que caiu na terra boa, estes são os que, tendo ouvido de bom e reto coração, retêm a palavra; estes frutificam com perseverança.
16 Zisas mba bunin mbe nzua vov khaŋ mbe nzuai, “Guma the fhum rama durav ana ndi ndan vhee rugire, ee, ana ndi kaan piiaŋ ndarigire? Fhuvara. Ana ana durav, ana ndi hiiŋra ntorgim, gumgi zav ana ŋaara gari.
16 — Ninguém, depois de acender uma lamparina, a cobre com um vaso ou a põe debaixo de uma cama; pelo contrário, coloca-a num lugar em que ilumina bem, a fim de que os que entram vejam a luz.
17 Gu guigira khar nde nzuai, nde mba vhagi bigi, nta zumgum kɨrar hegɨrga. Nde vhɨra mba zomzora mbui bigi, nta vhɨra zumgum kɨrar hegɨrga.
17 Não há nada oculto que não venha a ser manifesto, nem escondido que não venha a ser conhecido e revelado.
18 “Nde tuituigira wari ganɨv, nde tuituigira kha buni mbararari. Guma bigi mbari ki, Fhe Bakɨme harigi bigi phorgɨv anan nɨɨŋgirga. Guma bigi ki fhuv, Fhe Bakɨme, ana mba suirav kav khaŋ nzuai bigire, ‘Khe na bigire ma. Ana maaŋ nzuai bigi, Ana ana tɨn nta ndigirga.’ ”
18 Portanto, vejam como vocês ouvem. Porque ao que tiver, mais será dado; e ao que não tiver, até aquilo que julga ter lhe será tirado.
19 Zisas mba bunin mbe nzuav kim, ana niamuuŋ gum anan ŋgugi ana ganɨ zav zi. Mbe zav, ram muuŋgip mba phena vhen ŋgirɨp ana gangirie? Mba gumgi gu mbigi za mba phena thɨmkamani givigi.
19 A mãe e os irmãos de Jesus chegaram até onde ele estava, mas não podiam aproximar-se por causa da multidão.
20 Mbe mbara kim, guma mbe mbe bun ana nzuai. Mba guma khaŋ ana nzuai, “Ndu niamuuŋ gu ŋgugi, mbe ndu ganɨ zav zegap, ndu rargap kɨrar mbur thivgiap ki.”
20 E lhe comunicaram: — A sua mãe e os seus irmãos estão lá fora e querem vê-lo.
21 Zisas ne mbararagiap, ana ŋgarkarav khaŋ nzuai, “Fhe Bakɨme buni vhuuiŋ mbararav nta zɨn vui ntɨɨri, mbe na ndegmbori gum nan ŋgugi ma.”
21 Jesus, porém, lhes respondeu:
22 Raa mben Zisas khaŋ wo phorga rui gumgi ga nzuai, “Nza kha mbɨ thugɨp mueŋ nderen hɨrga.” Ana maaŋ mbe suaŋgiap, mbe kema mben vergap, mbɨ thugap, muen hi.
22 Aconteceu que, num daqueles dias, Jesus entrou num barco em companhia dos seus discípulos e lhes disse: E partiram.
23 Mbe kema togap muen vov, Zisas thoga kuigi. Ana kuigim, bɨɨŋbɨɨŋ bakɨme khavgi. Mba bɨɨŋbɨɨŋ bakɨme khavgim, mba mbɨ phuri ra shoga zav fo mbe keman mbaim, ana mbɨ thor zav bisaŋ khɨnanera. Mbe guigira tuga mbatɨga ndi.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu. E sobreveio uma tempestade de vento no lago, e eles corriam perigo.
24 Mbe tuga mbatɨga ndiav, mba Zisas phorga rui gumgi, mbe vov Zisasan vhurav khaŋ ana nzuai, “Guman Rum, Guman Rum, nza mbɨ thov vhɨzɨr zav mbui.” Mbe maaŋ ana nzuaim, ana khavgiap, mbaram mba bɨɨŋbɨɨŋ gum mbɨ phuri ruma mbuav, mani ga vhegim, mani fhura thuga vugi. Mani thuga vugim, mba mbɨ fhura mbɨrira vugap rɨgap ki.
24 Chegando-se a Jesus, os discípulos o despertaram, dizendo: — Mestre, Mestre, estamos perecendo! Levantando-se, Jesus repreendeu o vento e a fúria da água. Tudo cessou e ficou bem calmo.
25 Zisas mbaram kha nzambaran wo phorga rui gumgi ga mbui, “Nde na khothɨgi tɨv maaŋ ki?” Ana mba nzambaran mbe mbuim, mbe guigira rivgiap, ŋgava mbatɨga muuŋgiap, tamtam warir nzai, “Khe the khare? Ana kha bɨɨŋbɨɨŋ gum mbɨ phuri ga nzuaim, ni vhɨra ana buni mbararav ana buni zɨn vui.”
25 Então Jesus lhes perguntou: Eles, possuídos de temor e admiração, diziam uns aos outros: — Quem é este que até manda nos ventos e nas ondas, e lhe obedecem?
26 Mbe mba Gariri mbɨ thugap, muen Gariri fhain Gereseniŋ ndereŋ phorgi.
26 Então rumaram para a terra dos gerasenos, que fica de frente para a Galileia.
27 — ausente —
27 Logo que Jesus desembarcou, veio da cidade ao seu encontro um homem possuído de demônios que, havia muito, não se vestia, nem habitava em casa alguma, porém vivia nos túmulos.
28 — ausente —
28 Quando ele viu Jesus, prostrou-se diante dele, dizendo com voz forte: — O que você quer comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Peço-lhe que não me atormente.
29 — ausente —
29 Porque Jesus havia ordenado ao espírito imundo que saísse do homem, pois muitas vezes se havia apoderado dele. E, embora procurassem conservá-lo preso com cadeias e correntes, despedaçava tudo e era impelido pelo demônio para o deserto.
30 Mba ŋina mbatɨk ne nzuaim, Zisas mbaram anan nzarigi “Ndu wo zɨ zita.” Mba ŋina mbatɨk ana ŋgarkarav khaŋ nzuai, “Na zɨ Vhɨrve.” Ana khaŋ muuŋgiap ne nzuai, mbe ŋiniŋgi vhɨrvera, mbe mba guman vhen ndav ana vhen ki.
30 Jesus perguntou a ele: Ele respondeu: — Legião. Isto porque muitos demônios tinham entrado nele.
31 Mba ŋiniŋgi mbatɨgi ne suaŋgiap, mbaram khaŋ tɨgap suambarar mbatɨgar Zisas ga mbuav khaŋ nzuai, “Ndu nza ndim, mbu khɨna gari fhuv mboga su thari.”
31 Estes pediram a Jesus que não os mandasse para o abismo.
32 Mba tugen daa vhɨrve mba mbɨkshɨma piin hanera maaŋ kav pav kim, mba ŋiniŋgi mbatɨgi khaŋ tɨgap Zisas ga nzuai, “Ndu nza khɨrav nza sararim, nza ŋgɨv mbu daa vherir ndarga.” Mba ŋiniŋgi mbatɨgi ne nzuaim, Zisas mbe khɨrigi.
32 Ora, uma grande manada de porcos estava pastando ali no monte. E os demônios pediram a Jesus que os deixasse entrar naqueles porcos. E Jesus o permitiu.
33 Zisas mba ŋiniŋgi mbatɨgi khɨrigim, mbe mba guma thav kɨrar hegap, vov, mba daar vherir vergi. Mba daar vhɨrve khuafua vov, mba vhara ntaaŋntaan vera vov, mba mbɨn vergap, mbɨ pava vhɨzgi.
33 Tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos, e a manada precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do lago, e se afogou.
34 Mba daa gari gumgi mba daar hɨgi bigeŋ gangiap, ra vov mba ŋgu bakɨmen vov, mba fhain ki ŋgui bisarirer vov mba hɨgi bigeŋ bun nzuai.
34 Vendo o que tinha acontecido, os que tratavam dos porcos fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos.
35 Mba gumgi gu mbigi mba hɨgi bigeŋ ganɨ zav wari zi. Mbe zav Zisas han mba ŋiniŋgi mbatɨgi vhɨrve vhen ndav kegi guma gari. Ana ndɨkndɨga vhuuŋ taagia anan zɨgim, ana wo shagi shargiap Zisas nɨman perav ki. Mbe maaŋ muuŋgia ana gangiap, wari guigira rivgi.
35 Então o povo saiu para ver o que tinha acontecido. Aproximando-se de Jesus, encontraram o homem de quem tinham saído os demônios, vestido, em perfeito juízo, sentado aos pés de Jesus; e temeram.
36 Mbe rɨvim, mba hɨgi bigeŋ gangi ntɨɨri, mbe mba ŋiniŋgi mbatɨgi vhen ndav kegi guman hɨgi bigi bun za mbe nzuai.
36 E algumas pessoas que tinham presenciado os fatos contaram-lhes também como o endemoniado tinha sido salvo.
37 Mbe mba bigi bun mbe nzuaim, mba Gereseniŋ fhain ki gumgi gu mbigi, mbe zam mba bigi mbararagiap, guigira rɨrɨva mbatɨga muuŋgiap, wari wo fhaiŋ thav ŋgɨr zav Zisas ga nzuai. Mbe Zisas ga nzuaim, Zisas mbe fhaiŋ thav vov, keman vergap, vui.
37 Todo o povo da terra dos gerasenos pediu a Jesus que se retirasse, pois ficaram com muito medo. E Jesus, entrando de novo no barco, voltou.
38 — ausente —
38 O homem de quem tinham saído os demônios lhe pediu que o deixasse estar com ele. Jesus, porém, o despediu, dizendo:
39 — ausente —
39 — Volte para a sua casa e conte tudo o que Deus fez por você. Então ele foi, proclamando por toda a cidade o que Jesus lhe tinha feito.
40 Zisas kema ndigap, mba mbɨ thugap, taagia mueŋ nderen hɨgim, gumgi gu mbigi vhɨrve anan rarga ki. Ana vov hɨgim, mbe ana gangiap guigira ndikndigi.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu com alegria, porque todos o estavam esperando.
41 Zisas havra thagim, mba Fhe Bakɨme buni mbararagi phenan ŋaari gari guman pana mbe, ana zɨ Zairus, ana Zisas han zi. Ana zav wo fegap Zisas nɨma khɨngiap, guigira khaŋ tɨgap wo phenan ŋgɨr zav Zisas ga nzuai.
41 Eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga, e, prostrando-se aos pés de Jesus, suplicou-lhe que fosse até a sua casa.
42 Ana kambiga banera ki, anan mpari khaŋ muuŋgi, 12 thɨgi. Ana rɨmɨn zav gor vhɨk bisanera ki. Ana maaŋ muuŋgiap wo phenan ŋgɨr zav khaŋ tɨgap Zisas ga nzuai.
42 Pois tinha uma filha única de uns doze anos, que estava morrendo. Enquanto Jesus caminhava, as multidões o apertavam.
43 Mbe vuim, mbe rɨgar vɨzɨna ti rɨmrɨm ki mbiga mbe vhɨra mbe phorga vui. Mba mbik, ana wo sargori rɨmrɨm anan kim, 12 thɨgi mpari vhɨzgi. Ana fhum mba rɨmrɨm vhɨzɨ zav mbuim, guma the anan kurav, mba rɨmrɨm vhɨzgirga tuktɨgi fhuvara.
43 Certa mulher que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia e que havia gastado todos os seus bens com os médicos, sem que ninguém a pudesse curar,
44 Mba mbik mbaram vov, Zisas zɨn kɨrar vugap ana shaa tɨva suirigi. Ana ana shaa tɨva suigavara thagi, mba sargori rɨmrɨm fhura thuga mbar vugi. Ana wo khɨkhɨm mbararagi, ana fhav taagia nzerigi.
44 veio por trás de Jesus e tocou na borda da capa dele. E logo a hemorragia dela estancou.
45 Mba mbik Zisas shaa tɨva suigara thagim, Zisas khaŋ mbe nzuai, “The nan suirigi?” Ana maaŋ mbe nzuaim, mbe wari ndi zaahav, Pita khaŋ ana nzuai, “Guma Rum, ndu garim, kha gumgi gu mbigi vhɨrve za ndu rorgiap ndu nderigi.”
45 Mas Jesus perguntou: Como todos negassem, Pedro disse: — Mestre, é a multidão que o rodeia e aperta!
46 Pita ne nzuaim, Zisas mbaram khaŋ nzuai, “Gu kaŋgi, guma mbe nan suirigi. Gu vhɨra wo khɨkhɨm mbararagim, mba Fhe Bakɨme mba gumgir rɨmrɨɨ vhɨzɨ zav na nɨɨŋgi ŋkasŋka na fhava khavgi.”
46 Mas Jesus insistiu:
47 Zisas ne nzuaim, mba mbik, ana wo vhargeŋ mbovara thav, ninɨk ana mbuim, ana zav wo thɨpani phɨrgiap, Zisas nɨman fav, wo nɨma ndi nuiana dagi. Ana wo nɨma ndi nuiana dav, mbaram mba gumgi gu mbigi vhɨrve nɨmara mba ana suirigi bigɨna nɨɨeŋ bun Zisas ga nzuai. Ana nen ana nzuav vhɨra khaŋ ana nzuai, “Gu ndu shaa suiravra thagim, nan rɨmrɨm fhura thuga vugi.”
47 A mulher, vendo que não podia passar despercebida, aproximou-se trêmula e, prostrando-se diante de Jesus, declarou, à vista de todo o povo, o motivo por que havia tocado nele e como imediatamente tinha sido curada.
48 Ana maaŋ nzuaim, Zisas mbaram khaŋ ana nzuai, “Na kambik, ndu na khothɨgim, ndu rɨmrɨm vhɨzgi. Ndu ndav mbɨrav ŋgɨri.”
48 Então Jesus lhe disse:
49 Zisas maam mba mbiga nzuavra kim, guma mbe mba Fhe Bakɨme buni mbararagi phenan ŋaari gari guma Zairus phenan kegap zɨgi. Ana zɨgap khaŋ Zairus ga nzuai, “Ai, ndun kambik rimgi, ndu kavtuigar guma ruma su thari.”
49 Enquanto Jesus ainda falava, veio uma pessoa da casa do chefe da sinagoga, dizendo: — A sua filha já morreu; não incomode mais o Mestre.
50 Ana nen Zairus ga nzuaim, Zisas ne mbararagiap khaŋ Zairus ga nzuai, “Zairus, ndu rɨvɨ thari, ndu fhura na khothɨgɨrim, ana taagip khavgirga.”
50 Mas Jesus, ouvindo isto, lhe disse:
51 Zisas ne suaŋgiap, mbe vov Zairus phena hegap, ana za mba gumgi gu mbigi thɨvav, mbe ndi kɨra tɨgap, Pita gum Zon, Zems, mba tara ndia gum niamuuŋ, ana mbera kov vhen veri.
51 Tendo chegado à casa, Jesus não permitiu que ninguém entrasse com ele, a não ser Pedro, João e Tiago, além do pai e da mãe da menina.
52 Ana verap garim, mba tara khuma han ki gumgi gu mbigi, mbe zam mba tara nzuav nzɨɨva nziav ki. Zisas mbe garav khaŋ mbe nzuai, “Ai, nde zam nzigi. Mbige maaŋ rimgi, ana kui.”
52 E todos choravam e a pranteavam. Mas Jesus disse:
53 Zisas nen mbe nzuaim, mbe thɨri fierav khaŋ ana nzuai, “Ee, nza tarire, e? Nza kaŋgi, ana guigira rimgi.”
53 E riam-se dele, porque sabiam que ela estava morta.
54 Mbe ne nzuaim, Zisas mbaram ana hara suirav khaŋ ana nzuai, “Nan tar, ndu khavik.”
54 Mas Jesus, tomando-a pela mão, disse em voz alta:
55 Zisas nen ana nzuavra thagim, mba biptara vhen ki guma taagia zav ana rugim, ana taagia khavgia thɨgi. Ana khavgim, Zisas mbaram khaŋ mbe nzuai, “Nde mban mba biptaran nɨɨŋgirim, ana mbɨ.”
55 Voltou-lhe o espírito, ela imediatamente se levantou, e Jesus mandou que lhe dessem de comer.
56 Zisas maaŋ mani ga nzuaim, mba biptara niamuuŋ gu ndia ana gangiap, guigira ŋgava mbatɨga muuŋgi. Mani ŋgava mbatɨga mbuim, Zisas mbaram kama havharan mani ga ndɨɨv khaŋ mani ga nzuai, “Ŋko kha hɨgi bigeŋ bun harigi guma the suaŋ thari.”
56 Seus pais ficaram maravilhados, mas ele lhes advertiu que a ninguém contassem o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.