João 4
Fhe Bakɨmen Kaman Kameŋ (GEB) vs NTLH
1 Mbe Fherasiŋ, mbe mbararagim, Zisas gumgi gu mbigi vhɨrve ruaim, mbe ana zɨn vui gumgi gu mbigi kim, mben vhɨrve Zon zɨn vui gumgir vhɨrve kambarigi.
1 Os fariseus ouviram dizer que Jesus estava ganhando mais discípulos e batizava mais pessoas do que João.
2 Mbe ne mbararagi, Zisas, ana nduara gumgi thari ruagi fhu. Mba Zisas phorga rui gumgi, mbe nduarira mbe ruai.
2 (De fato, não era Jesus quem batizava, e sim os seus discípulos.)
3 Zisas khueŋ kaŋgi, mbe Fherasiŋ, mbe kaŋgi, gumgi vhɨrvera ana zɨn vuim, ana maaŋ muuŋgiap, Zudia ŋgu bakɨme fhaiŋ thav, taagia Gariri ŋgu bakɨme fhain veri.
3 Quando Jesus ficou sabendo disso, saiu da Judeia e voltou para a Galileia.
4 Ana mba veri tuav, ana Samaria ŋgu bakɨme fhaiŋ shɨra vergi.
4 No caminho, ele tinha de passar pela região da Samaria.
5 Zisas maaŋ muuŋgiap vera vov Samaria ŋgu mben hɨgi. Mba ŋgu khare, Sikar. Sikar ana Zekop won kama Zosep ga nɨɨŋgi nuianeŋ han ki.
5 Ele chegou a uma cidade da Samaria, chamada Sicar, que ficava perto das terras que Jacó tinha dado ao seu filho José.
6 Zekop fhum korgi mbok mbɨ mbe maaŋ ki. Zisas Sikar hɨgap, ana vhugi. Ana maaŋ muuŋgiap mba mbok mbɨ taan perav kim, ra vov purara thɨgim, phɨɨŋ muuŋgim, ana mbara ki.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Era mais ou menos meio-dia quando Jesus, cansado da viagem, sentou-se perto do poço.
7 Ana phorga rui gumgi, mbe mba vhezɨr zav ŋgun vegi.
7 Uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse:
8 Zisas perav kim, Samaria mbiga mbe mbɨ thor zav zim, Zisas khaŋ ana nzuai, “Mbɨ thige nan nɨɨŋ, gu mbɨrga.”
8 (Os discípulos de Jesus tinham ido até a cidade comprar comida.)
9 Mba Samaria mbik khaŋ ana nzuai, “Ai, ndu Zuda guma ma. Gu Samaria mbik ma. Ndu thaaŋ nzuav khaŋ na nzuai, ‘Mbɨ thige nan nɨɨŋ, gu mbɨrga’ ? ” Mba mbik mba kameŋ nzuai, ne khaŋ muuŋgi, mbe Zudaiŋ, mbe khurkhuur Samariaiŋ khuui fhu.
9 A mulher respondeu: — O senhor é judeu, e eu sou samaritana. Então como é que o senhor me pede água? (Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.)
10 Zisas mbara khaŋ mba mbiga nzuai, “Ndu Fhe Bakɨme fhura nɨɨŋgi bigeŋ kaŋgip, khaŋ ndu nzuai guma ‘Mbɨ thige nan nɨɨŋ, gu mbɨrga,’ ndu ana nzanga, ana zazera mbara muuŋgiap ki bɨɨŋbɨɨŋ ndi ndɨɨi mbɨn ndun nɨɨŋgirga.”
10 Então Jesus disse:
11 Ana maaŋ nzuaim, mba mbik khaŋ ana nzuai, “Guma, ndu mbɨ thui nda ki fhu, kha mbok mbɨ guigira mbar vergi. Maaŋ muuŋgip, ndu maaŋ mba zazera mbara muuŋgiap ki bɨɨŋbɨɨŋ ndi ndɨɨi mbɨ ndigirie?
11 Ela respondeu: — O senhor não tem balde para tirar água, e o poço é fundo. Como é que vai conseguir essa água da vida?
12 Nzan nzɨk Zekop, ana nza nzuav kha mbok mbɨ korgi. Kha mbok mbɨ, ana nduara won tarir kov, won borombaga gum, sipsivi gu bigi, mbe kha mbok mbɨra mbegi. Ee, ndu Zekop kambarigire?”
12 Nosso antepassado Jacó nos deu este poço. Ele, os seus filhos e os seus animais beberam água daqui. Será que o senhor é mais importante do que Jacó?
13 Zisas ana kameŋ ŋgarkarav khaŋ ana nzuai, “Kha mbok mbɨ pi gumgi, mbe zam taagi fhɨri khirga.
13 Então Jesus disse:
14 Guma the maaŋ muuŋgip gu khar nɨɨn za nzuai mbɨ, ana ana mbegɨrga, ana wom taagip tuga then fhɨr khigirga tuktɨgi fhuvara. Zakɨra fhuvara! Gu mba anan nɨɨn za nzuai mbɨ, ana mɨmɨra mbɨ farar muuŋgip ana vhen kɨrga. Mba mbɨ zazera anan kɨv hɨv, zazera mbara muuŋgiap ki bɨɨŋbɨɨn anan nɨɨnga.”
14 mas a pessoa que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Porque a água que eu lhe der se tornará nela uma fonte de água que dará vida eterna.
15 Mba mbik mbaram khaŋ Zisas ga nzuai, “Guman Rum, ndu mba mbɨn nan nɨɨŋ. Maaŋ muuŋgirga, gu zumgum wom fhɨr khirga fhu. Gu vhɨra wom kha mbok mbɨn zɨv mbɨ thorga fhu.”
15 Então a mulher pediu: — Por favor, me dê dessa água! Assim eu nunca mais terei sede e não precisarei mais vir aqui buscar água.
16 Zisas mbara khaŋ ana nzuai, “Ndu fharav ŋgɨp wo manan kamgip taagi khaŋ zɨri.”
16 — Vá chamar o seu marido e volte aqui! — ordenou Jesus.
17 Mba mbik ana ŋgarkarav khaŋ nzuai, “Gu man ki fhu.” Zisas mbara khaŋ ana nzuai, “Ndu khaŋ nzuai ndu man ki fhu. Ndu guigira mbar nzuai.
17 — Eu não tenho marido! — respondeu a mulher. Então Jesus disse:
18 Ne khaŋ muuŋgi, ndu fhum meeŋthɨgi gumgi ga tɨga kegi. Ndu ntigem mba phorga ki guma, ana ndun mana guar fhuvara. Ndu mba nzuai kameŋ ne guigi guarara.”
18 pois já teve cinco, e este que você tem agora não é, de fato, seu marido. Sim, você falou a verdade.
19 Mba mbik khaŋ ana nzuai, “Gu ndu garim, ndu Fhe Bakɨmen kamthooŋ guma mbe ma.
19 A mulher respondeu: — Agora eu sei que o senhor é um
20 Nzan nzɨgi, mbe kha mbɨkshɨman phogi ga vhuav Fhe Bakɨme rotu mbui. Nde Zudaiŋ, nde khaŋ nzuai, ‘Gumgi za ŋgɨp rotur muunga ŋaneŋ, ne Zerusaremra ki.’ ”
20 Os nossos antepassados adoravam a Deus neste monte , mas vocês, judeus, dizem que Jerusalém é o lugar onde devemos adorá-lo.
21 Zisas mbara khaŋ ana nzuai, “Mbik, ndu gu nzuai buni, ndu nta khothɨgɨri. Ntige tuga the nden hɨgɨrga, nde mba Dara rotu mbui mbɨkshɨm, nde wom ana Dara rotur muunga fhu, nde vhɨra wom Zerusareman ana rotur muunga fhu.
21 Jesus disse:
22 Nde Samariaiŋ, nde mba rotu mbui ne, nde ana kaŋgi fhuvara. Nza Zudaiŋ, nza wari wo rotu mbui bigɨn, nza ana kaŋgi. Ne khaŋ muuŋgi, Fhe Bakɨme nza Zudaiŋ, ana fharav taagip wo gumgi gu mbigi ndirga ŋaarar muun zav nzan farasarigi.
22 Vocês, samaritanos, não sabem o que adoram, mas nós sabemos o que adoramos porque a salvação vem dos judeus.
23 Mba hɨr za mbui tuk, ana ntigem hɨgi. Mba guigira rotur muun za mbui gumgi, mbe Fhe Bakɨmen Ŋina Ŋaara ŋkasŋkar panan Fhe Bakɨme rotur muuŋv, mbe vhɨra tɨva guara zɨn ŋgɨp rotur muunga. Mba khesharigi rotu ga mbui gumgi, Dara guigira mbe vuzvugi.
23 Mas virá o tempo, e, de fato, já chegou, em que os verdadeiros adoradores vão adorar o Pai em espírito e em verdade. Pois são esses que o Pai quer que o adorem.
24 Fhe Bakɨme, ana Ŋina ma. Maaŋ muuŋgiap, gumgi ana rotu mbui, mbe Fhe Bakɨme Ŋina Ŋaara ŋkasŋkar panan ana rotur muuŋv, guigira tɨva guarara zɨn ŋgɨp, rotur muuŋri.”
24 Deus é Espírito, e por isso os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Mba mbik khaŋ Zisas ga nzuai, “Gu kaŋgi, Mesaia, mbe kha zɨn ana rɨgi, Krais, ana zɨrga. Ana zɨgɨp, ana za mba bigi bun nza suanga.”
25 A mulher respondeu: — Eu sei que o
26 Zisas mbara khaŋ ana nzuai, “Gura khare, gu ntige ndu phorga nzuai.” Zisas Samaria mbiga mbe phorga nzuai. (4.7)|src="LB00302C.tif" size="span" loc="1/4 page picture spans both columns" copy="Horace Knowles/Louise Bass" ref="4.7"
26 Então Jesus afirmou:
27 Zisas nen ana nzuaim, ana mba phorga rui gumgi vegap taagia wari zi. Mbe ana garim, ana mbiga mbe phorga nzuaim, mbe ŋgava mbatɨga muuŋgi. Mbe ŋgava mbatɨga mbuav, mbe the kha nzambarar ana muuŋgi fhu, “Ndu thagɨna ndir zav ana phorga nzuai?” o, “Ndu thaaŋ nzuav mba mbiga phorga nzuai?”
27 Naquele momento chegaram os seus discípulos e ficaram admirados, pois ele estava conversando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou à mulher o que ela queria. E também não perguntaram a Jesus por que motivo ele estava falando com ela.
28 Mba mbik wo mbɨ thui nda ndi mbara ndarav taagia ŋgun vugi. Ana vov khaŋ mba gumgi gu mbigi ga nzuai, “Nde zɨv guma the ganɨnga.
28 Em seguida, a mulher deixou ali o seu pote, voltou até a cidade e disse a todas as pessoas:
29 Mba guma gu fhum muuŋgi bigi, ana za nta bun na suaŋgi. Ana Krais thi?”
29 — Venham ver o homem que disse tudo o que eu tenho feito. Será que ele é o Messias?
30 Ana maaŋ mbe suaŋgim, mbe mba ŋgu thav, Zisas han zi.
30 Muitas pessoas saíram da cidade e foram para o lugar onde Jesus estava.
31 Mba tugen Zisas phorga rui gumgi khaŋ tɨgap ana nzuai, “Guman Rum, ndu mban mbɨ.”
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus: — Mestre, coma alguma coisa!
32 Ana thav khaŋ mbe nzuai, “Gu mba ki, nde mba mba kaŋgi fhuvara.”
32 Jesus respondeu:
33 Ana maaŋ suaŋgim, ana phorga rui gumgi, mbe nduarira khaŋ wari ga nzuai, “Guma the mba ndiga zav ana nɨɨŋgi thi?”
33 Então os discípulos começaram a perguntar uns aos outros: — Será que alguém já trouxe comida para ele?
34 Zisas mbara khaŋ mbe nzuai, “Fhe Bakɨme na sarigim, gu zɨgi. Nan mba khare, gu ana vuzvuga zɨn ŋgɨp, ana mba na nɨɨŋgi ŋaar, gu anan muuŋv, ana vhɨzgirga.
34 — A minha comida — disse Jesus — é fazer a vontade daquele que me enviou e terminar o trabalho que ele me deu para fazer.
35 “Nde khaŋ nzuai, fethɨgi kɨnira khar ki, mba ndirga tuk hɨgɨrga. Nde maaŋ nzuai, gu khaŋ nde nzuai, nde tamtam mba mɨni ganɨv, tuituigip nta ganɨri. Mba mɨnin mba gɨvigi.
35 Vocês costumam dizer: “Daqui a quatro meses teremos a colheita.” Mas olhem e vejam bem os campos: o que foi plantado já está maduro e pronto para a colheita.
36 Mba ndi gumgi, mbe wari won vheza ndigap, mbe mba ndiav phogi ga vhui. Mbe mba phogi ga vhui mba, nta mba zazera mbara muuŋgiap ki bɨɨŋbɨɨŋ ndigi gumgi gu mbigi ma. Maaŋ muuŋgiap, mban pargi guma gum mba ndi phoga vhuigi guma, mani wani tɨgɨp vhɨra ndikndigɨri.
36 Quem colhe recebe o seu salário, e o resultado do seu trabalho é a vida eterna para as pessoas. E assim tanto o que semeia como o que colhe se alegrarão juntos.
37 Maaŋ muuŋgiap, kha kameŋ, ne guigi guarara, ‘Guma mbe mɨnan pargim, guma mbe mba mɨnan mba ndi.’
37 Porque é verdade o que dizem: “Um semeia, e outro colhe.”
38 Gu nde sarigi nde ŋgɨp, nde fhum ŋgarigi fhuv mɨnin mba ndiri. Mbe harigi gumgi, mbe mba mɨnin ŋgargi, nde mben hari thoorir hɨgi mba, nde nta ndiri.”
38 Eu mandei vocês colherem onde não trabalharam; outros trabalharam ali, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Mbe Samariaiŋ vhɨrve, mbe mba ŋgu vhen kav mba mbiga kameŋ mbararagiap, mbe Zisas khothɨgi. Mbe khaŋ muuŋgiap, mba mbik khaŋ mbe nzuai, “Ana gu fhum muuŋgi bigi, ana za nta bun na suaŋgi.”
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus porque a mulher tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu tenho feito.”
40 Maaŋ muuŋgiap, mba Samariaiŋ, mbe ana han zav, khaŋ tɨgap wari han kɨr zav ana nzai. Maaŋ muuŋgiap, ana ra phuninin mba ŋgun kegi.
40 Quando os samaritanos chegaram ao lugar onde Jesus estava, pediram a ele que ficasse com eles, e Jesus ficou ali dois dias.
41 Ana maaŋ kim, gumgi gu mbigi vhɨrve guarira, mbe Zisas buni mbararav ana khothɨgi.
41 E muitos outros creram por causa da mensagem dele.
42 Mbe ana khothɨgap, khaŋ mba mbiga nzuai, “Nza ndu bunira mbararagiap ana khothɨgi fhuvara. Nza nduarira ana buni mbararagiap, nza kaŋgi, kha gumara, ana taagip kha nuianan ki gumgi gu mbigi, ana za mbe ndirga.”
42 Eles diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você disse que nós cremos, mas porque nós mesmos o ouvimos falar. E sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo.
43 Zisas ra phuninin Samariaiŋ han kegap, mbe thav Gariri ŋgu bakɨme fhain vergi.
43 Depois de ficar dois dias ali, Jesus foi para a região da Galileia.
44 Zisas nduara khueŋ suaŋgi, “Fhe Bakɨme kamthooŋ guma, ana wo ŋgu nɨɨŋgera, mbe zɨ bakɨme ana ndɨɨi fhu.”
44 Pois, como ele mesmo disse: “Um profeta não é respeitado na sua própria terra.”
45 Ana vov Garirin hɨgim, mbe Gaririŋ ana nzuav ndikndigi. Mbe ndikndigi, ne khaŋ muuŋgi, mbe nduarira mba Pasova rotu bakɨmen muun zav Zerusareman ndav, mbe ana muuŋgi bigi, mbe nta gangi.
45 Quando chegou à Galileia, os moradores dali o receberam bem. É que eles tinham ido à Festa da Páscoa , em Jerusalém, e tinham visto tudo o que Jesus havia feito lá.
46 Zisas taagia zav Garirin Kanan ŋgun zɨgi. Ana fhum mba ŋgun mbɨ muuŋgim, ana wain ga gegi. Ana taagia Kanan zɨgim, mba tugen ŋgui vhɨrve gari guman panan ŋaari gari guman pana mbe, ana Kaperneam ŋgun ki, ana kam rɨɨi.
46 Jesus voltou a Caná da Galileia, onde havia transformado água em vinho. Estava ali um alto funcionário público que morava em Cafarnaum. Ele tinha em casa um filho doente.
47 Mba guma, ana kha kameŋ mbararagi, Zisas Zudia thav Garirin zergi. Ana maaŋ muuŋgiap, ana Zisas han vov, Kaperneaman zirɨ zav anan nzai, ana zirɨv ana kaman kurarim, ana rɨmrɨm nzerarga. Ana kam rɨmɨn zav gorvhɨk bisanera.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi pedir a ele que fosse a Cafarnaum e curasse o seu filho, que estava morrendo.
48 Zisas mbaram khaŋ ana nzuai, “Nde mbarkɨrga mirikori gangirga fhu, nde bigɨn thueŋ khothɨgɨrga fhu.”
48 Jesus disse ao funcionário:
49 Mba ŋgui vhɨrve gari guman panan ŋaari gari guman pan khaŋ ana nzuai, “Guman Rum, ndu vhemkora zirɨri. Ndu muuŋv kɨrim, nan kam rimgirga.”
49 Ele respondeu: — Senhor, venha depressa, antes que o meu filho morra!
50 Zisas mbara khaŋ ana nzuai, “Ndu ŋgɨ, ndun kam rimgirga fhu, ana taagi nzerarga.” Ana maaŋ suaŋgim, mba ŋgui vhɨrve gari guman panan ŋaari gari guman pan Zisas khothɨgap, ana taagia vui.
50 — Volte para casa! O seu filho vai viver! — disse Jesus. Ele creu nas palavras de Jesus e foi embora.
51 Mba ŋgu gari guman pan, ana ntigar ŋgɨp Kaperneaman hɨrga, anan ŋaara gumgi mbari zav tuavar ana purav, khaŋ ana nzuai, “Ndun kam, ana rɨmrɨm vhɨzgiap taagia nzerav nzerara mbur ki.”
51 No caminho encontrou-se com os seus empregados, que disseram: — O seu filho está vivo!
52 Ana mben nzarigi, “Mba tar, ana ra vov maaŋ thivim, ana maneŋ nzerigi. Mbe khaŋ ana nzuai, gurum, ŋkotugan ra vov phɨɨŋ ndiga phogia thɨgim, ana rɨmrɨm vhɨzgim, ana nzerigi.”
52 Então ele perguntou a que horas o filho havia começado a melhorar. Os empregados responderam: — Ontem, à uma da tarde, a febre passou.
53 Mbe ne nzuaim, ana ndia kaŋgi, gurum ra vov phɨɨŋ ndigap phogia thɨgim, Zisas khaŋ ana suaŋgi, “Ndun kam rɨmrɨm vhɨzgip nzerara kɨrga.” Maaŋ muuŋgiap, ana Zisas khothivim, ana phorga ki ntɨɨri, mbe vhɨra za Zisas khothɨgi.
53 Aí o pai lembrou que havia sido naquela mesma hora que Jesus tinha dito: “O seu filho vai viver.” Então ele e toda a família creram em Jesus.
54 Khe Zisas Zudia thav zerav Garirin kav phenatɨtɨgap muuŋgi mirikor ma.
54 Esse foi o segundo milagre que Jesus fez depois de ter ido da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.