Atos 22

Fhe Bakɨmen Kaman Kameŋ (GEB) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 “Nde nan fegi gu ŋgugi, nan ndegi, nde mbarara. Gu ntigem guigira nde hiav, nde suan za mbui. Gu bigɨna mbatɨk thueŋ muuŋgi fhuvara.”
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Mbe mbararagim, Por Hibruin kaman mbe nzuaim, mbe za vhuav kav, ana mbararagi.
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 “Gu Zuda guma ma. Nan niamuuŋ Sirisia fhain Tarsus ŋgu bakɨmen na tegi. Gu Zerusarem ŋgu bakɨmen kav vhuuŋgi. Gamarier na sure muuŋgi guma ma. Ana guigira nzan nzɨgir tɨvir na sure muuŋgim, gu guigira nta kaŋgi. Gu nta kaŋgiap, gu vhɨra Fhe Bakɨme vuzvugi tɨvi, gu guigira khaŋ tɨgap nta havhari guma ma. Nde ntige vhɨra mba tɨvara mbui.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Gu Zisas khothɨgap ana nzuai tɨvi zɨn vui gumgi gu mbigi, gu mben farfav mbari shogim, mbe vhɨzim, mbari gu shenin mbe suira gu hari kav, mbe ndia vov bɨna sui.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Gu mba tɨva mbuim, Fhe Bakɨmen rotu gari guman pan gum mba buaadegi gumgi, mbe na kaŋgi, mbe na bun nde suanga. Mbe gavi khergiap, mben gumgi mbari, mbe Damaskusan ki. Mbe mba gavi khergiap, mbe ndi mbav na bun mbe nzuai. Gu Damaskusan naaŋv mba Zisas khothɨgap ana zɨn vui ntɨɨri, gu mben suigɨv mbe ndiv Zerusareman zirɨrim, kha gumgi bakɨvi ne suaŋv muumbara mbatɨgar mben muuŋgirga.”
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 Por mba bunin mbe nzuav khaŋ mbe nzuai, “Gu mba gumgi gu mbigi ndir zav Damaskusan ndai. Gu nda vov, Damaskusan han mbaim, ra vov phɨɨŋ han mbai. Gu ndaim, vhava bakɨ mbe tor vhekvhegi fara muuŋgiap buivar kega zera zav guigira na shɨrigi.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Mba vhava ŋaar na shɨrigim, gu won hos thav kɨgira nɨɨaŋ ndarav, mbaram guma kamthooŋ mbe mbararagim, ana kha nzambaran na muuŋgi, ‘Sor, Sor, ndu thaŋ nzuav nan farfagi?’
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Ana maaŋ nzuaim, gu khaŋ ana nzuai, ‘Guma Bakɨme, ndu the?’ Gu maaŋ nzuaim, ana khaŋ na nzuai, ‘Gu Nasaret guma Zisas, ndu nan farfagi.’
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Mba na phorga ndai gumgi, mbe mba vhava gari. Mbe mba na nzuai guma, mbe ana kamthooŋ mbararagi fhu.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 “Ana maaŋ na nzuaim, gu thav khaŋ ana nzuai, ‘Guma Bakɨme, gu ntigem ram muuŋrie?’ Guma Bakɨme khaŋ na nzuai, ‘Ndu khavgip Damaskus ŋgu bakɨmen vhen ŋgirɨri. Guma the maam, gu muun zav ndun farasarigi ŋaari, ana za nta bun ndu suanga.’
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Mba buivar kega zerav na shɨrigi vhavar ŋaar, ana guigira havhargi. Ana na rɨmani ga muuŋgim, gu ram muuŋgip ganɨrie? Maaŋ muuŋgiap, na phorga vui gumgi, mbe nan harar suirav, nan kov Damaskus ŋgun vhen vergi.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 “Mbe nan kov Damaskusan vergim, guma mbe maaŋ ki. Mba guma zɨ, Ananaias. Ana guigira Fhe Bakɨmen piin kav, Moses suaŋgi tɨvi guigira nta zɨn vui guma ma. Mba Damaskusan ki Zudaiŋ, mbe khaŋ ana nzuai, ‘Ana guman vhuuŋ ma.’
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Ana zav, na han thɨgap, khaŋ na nzuai, ‘Nan fek, Sor, ndun rɨmani taagip nzerav ganɨri.’ Ana maaŋ na nzuai tugera, nan rɨmani taagia nzerigim, gu ana gari.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 Gu ana garim, ana khaŋ na nzuai, ‘Nzan nzɨgir Fhe Bakɨme, ana ndun farasarigi. Ndu anan vuzvugi kaŋgirga, ndu vhɨra ana Ŋaara Guman Ŋaar, ndu ana ganɨv, ndu vhɨra ana won kamthoon suanga buni, ndu nta mbarararga.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Ndu mba garav mbararagi buni gum bigi, ndu za nta bun za kha gumgi gu mbigi ga suanga.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Ndu mba ŋaarar muunga, ndu ntige thagɨnen rarga ki? Ndu khavgip khaŋ suaŋ, “Zisas nan korar muuŋ.” Ndu maaŋ suaŋv, ana zɨn panan ruagirim, ana ndu fhum muuŋgi tɨvi mbatɨgi, ana nta ruagirim, nta vhɨzgirga.’ ”
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 — ausente —
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 — ausente —
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Ana maaŋ na nzuaim, gu nduara khaŋ ana nzuai, ‘Guma Bakɨme, mbe na kaŋgi. Gura fhum Fhe Bakɨme buni mbararagi pheni ga ruav, ndu khothɨgap ndu zɨn vui gumgi gu mbigi, gu mbe suigav, mbe ndia zav bɨna suav, hor mbatɨgar mbe mbuim, mbe na kaŋgi.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Gu vhɨra, mbe ndun buni vhuuiŋ bun nzuai guma Stiven, gu vhɨra thɨga mbe garim, mbe na nɨmara ana shogim, ana rimgim, gura khaŋ suaŋgi, “Mbe mba tɨvar ana muuŋgi, ne nzerara”. Gu nen mbe nzuav, gu nduara mba ana shogi ana rimgi gumgir shagir kirav kegi.’
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 Gu maaŋ nzuaim, Guma Bakɨme khaŋ na nzuai, ‘Ndu ŋgɨ, gu ndu sararim, ndu harigi ŋguir samra ŋgɨgɨrga.’ ”
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Por mba buni nzua vov, mba harigi ŋgui gumgi gu mbigi ga nzuaim, mba Zudaiŋ ne mbararagiap, mbe wom Por buni mbararargeŋ thagi. Mbe thav, kama bakɨmera kaav, khaŋ nzuai, “Ana shogirim, ana rimik! Mba khesharigi guma, ana kha nuianan kɨ thari. Ana vhɨra ŋamkɨrga fhu.”
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Mbe ne nzuav tamtam kaava nzɨɨv, wari wo ruga hav shari fhavi shari, mbe nta zorav nta sim, nta kɨzrɨga vov tamtam mbur rim, mbe vhɨra vherɨna dogap, ana fuav vu sui. Mbe mba tɨva mbui ne khaŋ muuŋgi, mbe Por suaŋgi buneŋ vuzvugi fhu.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Mbe maaŋ mbuim, mba ntari ga mbui gɨɨtɨvi gari guman panan vhari, ana mba ntari ga mbui gɨɨtɨvi ga nzuaim, mbe Por ndigap, wari won phena vhen vergi. Mbe ana ndiga wari won phena vhen vergim, mbe gari guman panan vhari phivɨgan Por kharɨ zav mbe nzuai. Ana khueŋ kaŋgi zav, kha gumgi gu mbigi thagɨna bigɨna nɨɨeŋ ga nzuav khɨrɨv Porar kaav, ana tuarahuri.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Mbe maaŋ Poran muuŋv ana harani gu suani kɨr za mbui. Por garim, mba ntari ga mbui gɨɨtɨvi gari gɨmatɨva pan ana hara thɨgi. Por mbara kha nzambaren ana muuŋgi, “Ee, nzan tɨv ram nzuai? Ana khaŋ nzuaire, nza kha khesharigi tɨvar Rom guman muunga, ne nzerigi, o fhu? Nde vhɨra kha tɨvar na muun za mbui. Nde na nzuav suaŋgiap, fhura phivɨgan na kharɨ za mbui fhuvara. Nde mba tɨvar muun za mbui, ne nzerigi, o?”
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Por mba nzambaren mba ntari ga mbui gɨɨtɨvi gari gɨmatɨva pana muuŋgim, ana mbaram vov, nen mba ntari ga mbui gɨɨtɨvi gari guman panan vhari ga nzuav, khaŋ ana nzuai, “Ndu ntige ram muuŋrie? Mbu guma, ana Rom guma ma.”
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Ana ne suaŋgim, mba ntari ga mbui gɨɨtɨvi gari guman panan vhari zav khaŋ Por ga nzuai, “Ndu na suaŋ. Ndu Rom guma, ee?” Ana ne nzuaim, Por khaŋ ana nzuai, “Ahaŋ.”
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Por maaŋ nzuaim, mba ntari ga mbui gɨɨtɨvi gari guman panan vhari khaŋ ana nzuai, “Gu won ŋkɨɨa vhɨrve guarira wo nzuav vhezgiap, gu ntigem Rom guma ki.” Ana maaŋ nzuaim, Por khaŋ ana nzuai, “Gu maaŋ muuŋgi fhuvara. Gu nan ndia Rom guma ma. Gu vhɨra Rom guma ma.”
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Por maaŋ suaŋgim, mba ntari ga mbui gɨɨtɨvi ana nzav, phivɨgar ana kharɨ za mbuav, mbe ne mbararagiap, mbe vhemkora shɨva vergap ana thagi. Mba ntari ga mbui gɨɨtɨvi gari guman panan vhari vhɨra Por kaŋgi, ana Rom guma ma. Ana maaŋ muuŋgiap, ana vhɨra rivgi. Ana khaŋ muuŋgiap, ana nzuaim, mba ntari ga mbui gɨɨtɨvi shenin Por kegi.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Mba ntari ga mbui gɨɨtɨvi gari guman panan vhari rivgiap, ana vhɨra tuituigip khueŋ kaŋgi za mbui, Por thagɨna bigɨna mbatɨga goreŋra muuŋgim, kha Zudaiŋ ana nzuav nzuai. Ana maaŋ muuŋgiap, mba mɨtimanera ana Por fhɨrgim, ana bɨna thav kɨrar hɨgi. Ana mbaram Fhe Bakɨme rotu gari gumgir pani gum za mba Zudain buaadegi gumgir panin kamgim, mbe zav wari fugi. Mbe zav wari fugim, ana mbaram Porar kov mbe han zerav, ana nzuaim, ana vov, mbe nɨman thɨgi.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.