Atos 16

Fhe Bakɨmen Kaman Kameŋ (GEB) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Por maaŋ mbuav vov, Derbe gum Ristran ŋgunin vugi. Mba Ristra ŋgu bakɨmen Zisas khothɨgap ana zɨn vui guma mbe ki. Mba guma zɨ, Timoti. Ana niamuuŋ Zudar mbik ma. Ana niamuuŋ vhɨra Zisas khothɨgap ana zɨn vui mbik ma. Ana ndia, ana Grik guma ma.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Mba Ristra gum Aikoniaman Zisas khothɨgap ana zɨn vui gumgi gu mbigi, mbe ana tɨvi bun nzuav khaŋ nzuai, “Timoti, ana guman vhuuŋ ma.”
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Por mba buni mbararagiap, mbaram ana wo phorgɨ ŋgɨrgen Timoti vuzvugi. Por wo phorgɨ ŋgɨrgen ana vuzvugiap, mbaram hɨgap Timotin fooŋgi. Por khueŋ nzuav mba tɨvar ana muuŋgi. Ana mba fhain ki Zudaiŋ ga ndɨkndɨgap, mba tɨvar Timoti ga muuŋgi. Mba fhain ki Zudaiŋ, mbe za Timoti kaŋgi, ana ndia, ana Grik guma ma.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Por maaŋ ana muuŋgiap, mbe mba ŋgui bakɨvi ga ruav, Zisas mba farasegi 12 thɨgi ŋaara gumgi gum mbe Zerusareman kav Zisas khothɨgap ana zɨn vui gumgi gu mbigi gari gumgir pani, mba fhum Zerusareman kav suaŋgi buni, mbe mba bunin Zisas khothɨgap ana zɨn vui gumgi gu mbigi ga nzuai. Mbe mbe nzuav khaŋ mbe nzuai, “Nde kha buni zɨn ŋgɨri.”
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Mbe maaŋ mbuim, Zisas khothɨgap ana zɨn vui gumgi gu mbigi, mbe Zisas khothɨgap ana zɨn vov, khaŋ tɨga havhargi. Mbe khaŋ tɨga havhargim, harigi gumgi gu mbigi, rari tugɨra tɨgap zav, mben vhen verim, mben vhɨrve guigira vhɨrkɨvgi.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Por gum, Sairas, Timoti, mbe Frigia gu Garesia fhainin rɨgɨnera vui. Mbe khaŋ muuŋgiap Fhe Bakɨmen Ŋina Ŋaar Esia fhain Fhe Bakɨmen buni vhuuiŋ bun suangen mbe thɨvigi.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Mbe vov, Misia fhaiŋra thɨgap, mbe mbaram Bitinia fhain vhen ŋgirɨ za mbuim, Fhe Bakɨmen Ŋina Ŋaar maaŋ wom mbe thɨvigi.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Mbe maaŋ muuŋgiap, mbaram Misia fhaiŋ kambarav, vera vov Troas ŋgu bakɨmen vergi.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Mbe Troasan vergap, maan Por rɨma kui fara muuŋgiap bigɨna mbe gangi. Ana Masedonia guma mbe garim, ana thɨgap anan kaav khaŋ ana nzuai, “Ndu kha mbasɨge rɨgɨp khuen Masedonian nzan kurari.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Por maan mba bigeŋ gangiap, nza vhemkora tuav gangiap, Masedonian vegi. Nza khueŋ ndɨkndɨgi, Fhe Bakɨme Masedonian wo buni vhuuiŋ bun mbe suan zav nzan kamgi.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Maaŋ muuŋgiap, nza Troasan kema ndigap, nza za vov Samotres phorgi. Nza maaŋ phorgap, nza mɨtimanera mba kem maaŋ kega vov, Neaporis phorgi.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Nza vov Neaporis phorgap, nza maam Neaporisan kegap, thɨvar vov Firipain vegi. Firipai ana fhum Rom ana ndiga kegi ŋgu bakɨme ma. Ana mba Masedonia ŋgu bakɨme fhain fharigi ŋgu bakɨmen ki. Nza vov anan vugap, rari mbarir ana kegi.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Nza maaŋ kav, nza Sabatar vov mba, ŋgu bakɨmen bɨna thɨmkamani mbugum kɨrar hegap, wari vov mbɨ mben taan vegi. Nza khueŋ ndɨkndɨga wari vegi, nza Fhe Bakɨme phorgɨ suanga ŋana thueŋ ki thi. Nza ne suaŋgia vov, mba mbɨn taan vegap, nza mbigi mbari garim, mbe phoga vhuigap wari ki. Nza mbe gangiap, nza mben haa piigiap, mbe phorga nzuai.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Nza mbe phorga nzuav kim, mbiga mbe, ana zɨ, Ridia, ana nza nzuai buni mbararagi. Ana vhɨra Fhe Bakɨme rotu mbui mbik ma. Ana Taiatairan mbik ma. Ana vhɨra shaar hɨvar shɨgar ŋgari mbik ma. Mba tugen Fhe Bakɨme ana ndava dorgim, ana khuaran Por nzuai buni ga tɨgi.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Ana mba tugen, ana Zisas zɨn panan ruagi. Ana ruaim, ana phenan ki ntɨɨri, mbe zam Zisas zɨn panan ruagi. Ana ruagiap mbaram khaŋ nza nzuai, “Nde guigira kha ndɨkndɨgar nan muunga, gu Zisas khothɨgap ana zɨn vui, nde mba ndɨkndɨgar nan muuŋv, nde zɨv na phenan kɨ.” Ana nen nza nzuav, ana khaŋ tɨgap wo phenan kɨr zav nza nzuaim, nza thav ana kama zɨn vugi.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Nza Ridia han ana phenan kav, raa mben Fhe Bakɨme phorgɨv suan zav ana phorga nzuai ŋanen vui. Nza vuim, fhura ŋaara khɨna mbui mbiga mbe, ana tuavar nzan purigi. Mba mbik, ana ŋina mbatɨga mbe ana vhen ki. Mba ŋina, ana vhen kav, ndɨkndɨgap ana ndɨɨim, ana zumgum hɨrga bigi, ana nta bun nzuai. Mba mbik maaŋ mbuim, ana gari gumgir pani, ana mba mbui ŋaarar panan ŋkɨɨa vhɨrvera ndi.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Mba mbik tuavar nzan purav, mbaram nza zɨn zi. Ana nza zɨn zav, kaav, khaŋ nzuai, “Kha gumgi, mbe za kha bigi kharav vun guarara ki Fhe Bakɨmen ŋaara gumgi ma. Mbe Fhe Bakɨme taagip nde ndirga tuav bun nde nzuai.”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Nza maaŋ kim, mba mbik rari vhɨrvera, ana mba tɨvar nza mbui. Ana mba tɨvar mbe mbuav kim, Por guigira ana mbararargen vhugi. Por vhuga thav, dorga thɨgap, khaŋ mba ŋina mbatɨga nzuai “Gu Zisas Krais zɨn panan ndu nzuai, ndu mba mbiga thav kɨrar hɨgɨp ŋgɨri.” Por ne nzuavra thagim, mba ŋina mbatɨk vhemkora mba mbiga thav kɨrar hɨgap vugi.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Mba ŋina mbatɨk mba mbiga thav kɨrar hɨgap vugim, mba mbiga gari gumgir pani gari, mbe wom ŋkɨɨa ndirga tuav ki fhu. Mbe maaŋ muuŋgiap gangia thav, Por gum Sairas suirav, mani ŋgɨrga vov, mbe phogi ga vhui ŋanen wari won gumgir pani han vugi.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Mbe maam mani ndigav, vov bigi ndiv thɨgar mbai gumgir pani han vugap, khaŋ mbe nzuai, “Kha gumani, mani Zuda gumani ma. Mani zav, nza ŋgu bakɨmen zɨgap, simtɨga bakɨme khavgi.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Mani vhɨra nza Romiŋ muuŋ thagi tɨvi mbari, maam mba tɨvir muun zav, nzan gumgi gu mbigi mbari ga nzuai.”
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Mbe mani ga nzuav nzuaim, mba gumgi gu mbigi, mbe vhɨra zav maam wari fugap, mbe vhɨra fhura mani ga shɨshɨgap, bunin mani ga sav, mani ga nzuai. Mbe mba bunin mani ga sav mani ga nzuaim, mba mben bigi ndi thɨgar mbai gumgi mbaram, mani shagi zorgiap, gumgi mbari ga nzuaim, mbe zav mpiiŋsɨgar mani khari.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Mbe khara mbatɨgar mani ga muuŋgim, mben bigi ndi thɨgar mbai gumgi, mani ndi phena tɨvaneŋ ga sur zav, mbaram kama havharar mba phena tɨvaneŋ gari gɨmatɨva ndɨɨv, khaŋ ana nzuai, “Ndu zaaŋtuigira kha gumani ganɨri.”
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Mba bigi ndi thɨgar mbai gumgi kama havharen mba phena tɨvaneŋ gari gɨmatɨva suaŋgim, mba gɨmatɨv mbaram Por gu Sairas ndim, mba phena tɨvanen vhee guarara ki ŋaneŋ khɨngi. Ana mani ndi khɨngiap, mani suani ndim, khanararaŋ bakɨme mueŋ thooŋ khɨngim, mani suani nderigi.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Mbe Por gu Sairas ndim, phena tɨvaneŋ khɨngim, mani maaŋ rɨgar ŋgavi ga mbuav Fhe Bakɨme phorga nzuav ki. Mani maaŋ mbuim, mani phorgav phena tɨvanen ki gumgi, mbe kav mani mbararagi.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Mbe mani mbarararv kim, khɨmkhɨga bakɨme fhura kɨgɨra mbarav mba phena tɨvaneŋ suirav ne nɨɨŋkuim, mba phena tɨvanen thɨɨr kaa fhura fhɨreregim, mba phena tɨvaneŋ ki gumgi, mben hari gum suira kegi sheni, nta fhura fhɨreregi.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Mba phena tɨvaneŋ gari gɨmatɨv, mba thɨɨ garim, nta fhɨreregim, ana kha ndɨkndɨga mbui, kha phena tɨvanen ki gumgi, mbe zama regi thi? Ana mba ndɨkndɨga muuŋgiap thav, won ntari ga mbui kos sigap nduara wora shogi rɨmɨn za mbui.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Ana maaŋ muun za mbuim, Por ana gangiap, kama bakɨmera ana kaav, khaŋ ana nzuai, “Ai, ndu nduara won farfa thari. Nza za khar ki.”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Por ne nzuaim, mba phena tɨvaneŋ gari gɨmatɨv ne mbararagiap, thav mbaram vhava nzuav mba gumgir kaai. Ana mben kaaim, mbe vhava ndiga zim, ana mbaram mba vhava ndigap, ana ŋaarar khuafɨ mba phena tɨvanen Por gum Sairas ki ŋanen veri. Ana verav, ana guigira rivgiap, ninɨk ana mbuim, ana vera vov, fhura wo fega Por gum Sairas ŋkarveni nɨman khɨngi. Mbe Por gu Sairas ndim, phena tɨvaneŋ khɨngim, mani maaŋ rɨgar ŋgavi ga mbuav, Fhe Bakɨme phorga nzuav ki. (16.25) |src="LB00337C.tif" size="col" copy="Horace Knowles/Louise Bass" ref="16.25"
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Ana mani nɨma rɨga kegap, mbaram zumgum khavgiap, Por gum Sairas kov kɨrar hɨgap, manin nzav khaŋ mani ga nzuai, “Guma rumani, gu ram muuŋgi tɨvar muuŋgirim, Fhe Bakɨme taagi na ndigirie?”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Ana mba nzambaren mani ga muuŋgim, mani ana ŋgarkarav khaŋ ana nzuai, “Ndu Guma Bakɨme Zisas bun nzuai buna vhuueŋ khothɨgɨp, ana zɨn ŋgɨrga, Fhe Bakɨme taagip ndu ndiv, ana maaŋ muuŋgip, ana za ndu phenan ki ntɨɨri, ana vhɨra mbe ndigɨrga.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Por gum Sairas maaŋ ana suaŋgia thugap, mbaram za Guma Bakɨme buni vhuuiŋ bun ana nzuav, ana phenan ki ntɨɨri, mani vhɨra mbe nzuai.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Mani Guma Bakɨme buni vhuuin ana suaŋgim, mba phena tɨvaneŋ gari gɨmatɨv mba maaŋra maan rɨgar mani ndiga vov, mani nzuu ruagi. Ana mani nzuu ruagim, mani mba maaŋra Zisas zɨn pan ana ruav, vhɨra ana phenan ki ntɨɨri, mani vhɨra mbe ruagi.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Mani mbe ruagim, mba phena tɨvaneŋ gari gɨmatɨv mba maaŋra manin kov, wo phenan vugap, mba pav, manin kua pi. Ana mba pav manin kua pav, ana phenan ki ntɨɨri, mbe khueŋ nzuav guigira ndikndiga mbatɨga mbui, nza ntigem, Fhe Bakɨme khothɨgi.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Mba maan kegap mɨn thugim, mɨtimanera, mba bigi ndi thɨgar mbai gumgir pani, mbaram gɨɨtɨvi gari gumgir pani mbari ga sarigim, mbe zav, khaŋ mba phena tɨvaneŋ gari gɨmatɨva nzuai, “Mba bigi ndi thɨgar mbai gumgir pani khaŋ ndu nzuai, ‘Ndu mba gumani ndiv kɨrar mbararim, mani ŋgɨri.’ ”
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Mbe maaŋ ana suaŋgim, mba phena tɨvaneŋ gari gɨmatɨv vov, khaŋ Por ga nzuai, “Mba bigi ndi thɨgar mbai gumgir pani khaŋ na nzuai ‘Ndu mba gumani ga sararim, mani kɨrar hɨgɨp ŋgɨri.’ Maaŋ muuŋgim, ŋko ntige phena tɨvaneŋ thav kɨrar hɨgɨp, wani ŋgɨp, ndava mɨɨtɨga ndigɨp, wani kɨri.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Ana maaŋ Por ga nzuaim, Por mbaram khaŋ mba gɨɨtɨva ga nzuai, “Ŋka Rom gumani ma. Ram muuŋgi ne nzuav, mba bigi ndi thɨgar mbai gumgir pani ŋka buni mbararargeŋ thagi. Mbe ŋka buni mbararav, mbe ŋka kaŋgirga, ŋka bigɨna mbatɨga thueŋ muuŋgi o, fhu. Mbe vhɨra fhura kha gumgi gu mbigi nɨman ŋka shogi. Mbe ŋka shogiap, vhɨra ŋka ndim phena tɨvaneŋ khɨngi. Mbe maaŋ ŋka muuŋgiap, mbe ntigem fhura nimnera ŋka sarari ŋka ŋgɨr za mbui thi? Zakɨra fhuvara! Mbe nduarira zɨp ŋka suaŋv, ŋka kuv kɨrar hɨrga.”
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Por maaŋ mba gɨɨtɨvi gari gumgir pani ga suaŋgim, mbe Por suaŋgi kameŋ ndigap, mba bigi ndi thɨgar mbai gumgir pani han vui.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Mba bigi ndi thɨgar mbai gumgir pani ne mbararagia thav, wari vov phena tɨvanen vegap, mbe nduarira Por gum Sairas phorga nzuav, manin kov, kɨrar hɨgi. Mbe manin kov, kɨrar hɨgap, khaŋ mani ga nzuai, “Ŋko kha ŋgu bakɨme thav, wani ŋgɨri.”
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Mbe mba phena tɨvaneŋ thav, mani ndim kɨrar mbarigim, mani vov, Ridia phenan vugi. Mani vov, Ridia phenan kav, Zisas khothɨgap ana zɨn vui gumgi gu mbigi, mani mbe ndavi khavav, mbe ndavi havhari buni mbarir mbe suaŋgia thugap, zumgum mba ŋgu bakɨme thav wani vui.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.