Atos 27
KAYAKNU NAI Tituanak Bau (GAW) vs NVT
1 Ag nai maṯin, ig Rom goḵunignu dab mak awona, ag Paulus nug am mani guiṯak danab laala ele amu ag daup 100 dilag iḵi nug gumadḵunu ap̱ig. Nug am Kaisa huunu daup iḵi onig Julias.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Ig goḵunignu ahat, oolta Adramtiam dilag ub laap̱a temut. Ub amuam Asia dilag ab oḵai oḵainu aben ilon daaṯebp̱a oiyaya eeḏḵunu uḵom. Aristakus, nug am Tesalonika ted, nug ig ele oh gomut. Tesalonika am Makedonianu ab oḵai laa.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Uḵautut, deḏ amu uue, wagḏe, deḏ amup̱a ig gota Saidon eeḏmut. Julias nug Paulus nuhigp̱a kobol enaib haaha amu Paulus nug laiḵud gumaṯa oiyebeb, e keeke meṯaglagnu aum.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Aria ap̱anu ig ahat, Saidon uuta uḵautut, ulah nug eheḏ duṯuniḵa heum amunu ig nud Saipras heqo laih ulah ii uḵomp̱a gomut.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Gota gota ig Silisia Pampilia ele dilah yu gamagp̱anab oḵulta gota, ig Maira, Lisia wanp̱a, ap̱a temut.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Ab amup̱a teta amu daup 100 dilag iḵi nug Aleksandrianu ub laa Rom goḵunu dayeye anṯa, nug omaiḵe, ub amup̱a temut.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Aria ig ahat, ub amu huana ii ugeḵe, deḏ laala qinonob gota gota, Kinidus guḵuidta gomut. Aria ulah nug he, ig ib goḵunignu dab memut am elele iiṯa amunu ig nud Krit heqo laih ulah huana ii uḵomp̱a gota, Salmani guḵuidta temut.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Ulah nug heehe, ig qinonob, kagi ele Krit lang aiḏta gota gota, aben laap̱a temut. Aben amunu ag, “Ilon Ena,” aon aṯeb. Amu ab oḵai Lasia guguiṯak.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Ig anam qinobnob gota, deḏ kuḏum kakidmut, Juda dilag kud ma e ii lanaknu deḏ amu uḵa iiṯa meum amunu yup̱a oiyaknu elele iiṯa haen aaḵu doum. Yu nauha auta awom amunu Paulus nug aha amelagp̱a aum.
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 “O danab, ig ahat goḵunig dayeb amu geha ig qagaiṯak oḵai anidḵunig dooṯem. Keeke kuḏum padal meḵulag. Ub oop̱anu keeke amu ub eleib ii padal memaya! Iiṯa. Ig beḏunig ele padal meḵu,” awa aum.
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Paulus nug amelagp̱a aum amge daup 100 dilag iḵi nug ub gumak iḵi amu ulum aḏak danab ele, nug amu dilah nai oop̱a genab doya, Paulus nai aum amu oop̱a genab ii doyom.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Ilon amup̱a amu ulah naḏi haenp̱a ub eeḏa daaḵunu amu aben ena iiṯa amunu ubp̱an danab kuḏum ag aben amu eḏidna goḵulagnu ap̱ig. Ag gona, Piniks tena, aben amup̱a oug haenp̱a daaglagnu oolag dayom. Piniks amu Kritnu ilon laa amup̱a amu ulah heeb, loḵuma dayaknu aben ena.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Am dimp̱a ulah yau uḏiom, nug am g̱agaṯagnab ii heum amunu ag ap̱ig. “Ig onig dayom bia, ulah imu uḏiṯe amunu ig ilon imu uut laih goḵunig,” aon maṯinna amu ag anga eeḏeg te, ig Kritnu langnab aiḏta gomut.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Amge ig nakokib wautut amu ulah yawalti g̱agaṯag Kritnu neum.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Na ulah amu ub duṯune, ub tutuḵu goḵunu elele iiṯa daye, ig hamu maya memut.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Maya meta gota, nud laa Koda aṯeb amu heqo laih gota, ig oolaknu ub nakok amu qaḵagnignu uḏat naḏinab heta, ig qaḵamut.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Aria ag muḏi laala aḵan, ub oḵai amu g̱agaṯag daaḵunu gamagp̱a itap̱ig amge ag baḏap̱ig. Aḏinu? Ag, “Ig eheḏ gota, Aprika guḵuidtata, malp̱a temata,” dab menan doop̱ig amunu ag ahan, ubnu lamen g̱agaṯag ulah duṯunṯe ele amu, uhuqeg ne, ig hamu maya memut.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Amu ulah duban ele ig eheḏ naunab iqom amunu deḏ amu dimp̱a ag ahan, dig mena ubp̱anu keeke aḵaeg yup̱a noum.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Ag anam heeg uḵe, deḏ ewamp̱a amu ag aḵa ep̱elagp̱a ubnu keeke laa autna buḏieg noum.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Am deḏ kuḏum ig aam hoḏop̱ai ele ii anadmut, ulah oḵainab hanhan ig duṯunigṯom. Anam heehe, ig ihinig dab makp̱a, “Geha ig gota aben laap̱a teta ena daagnig,” laa ii dab memut. Iiṯa, “Ig aaḵu padal meḵunig,” aot amut.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Anam dayeye, aria deḏ kuḏum ag e ii lap̱ig, baalag qeṯom. Amu dimp̱a anam daaegeg, Paulus nug aha, hip̱aiṯa aum. “Danab ag da tatam nai ami amu dim lamidna Krit ii uulob, ig ap̱a daalom am ena. Anamlob amu ig qagaiṯak imu ii anidlom. Amu keeke oh padal ii melo.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Amge da geha iiḵu ag amelagp̱a aṯem. Ag oolagp̱a maḏoḏ ena dayeg! Ig oonigp̱anu danab laip̱u laa ii mauhma. Ub nuḵa nauhḵu,” awa aum.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Paulus nug anam awowa amu nug baula tuḏiṯa aum. “Gemu tuqan imup̱a, Kayak, da nuhig daaṯem, da Nug binag ele meṯem amu, nuhig engel nug da guḵuiḏa hibaiṯa dayaya,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 nug aum. ‘Paulus na aib baḏame! Na am gona, Kaisa noobp̱a hip̱aidḵut. Am doye! Danab oh na ele ubp̱a daaṯeb amu Kayak Nug unuqiṯak nahip doyom amunu geha ag ii mauhmana.’ Nug anam awa, da amelp̱a aum.
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Amunu ag aib baḏap̱ig. Aḏinu? Da Kayak, Nug da amelp̱a nai aum amu keeke amu anam beḵunu oolp̱a genab dooṯem.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Anam aaḵu amge ig gota, nud laa guḵuidp̱ut ub aolḵu,” awa aum.
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Aria deḏ amun tuqan ele eb qak 14 amup̱a ig maya meta, Adria yup̱a gotata, tuqan aam ameg tutuḵu aoḵunu heehe, ubp̱anu danab ag, “Ub uḏia, nud laa aaḵu guguiṯom,” doop̱ig
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 amunu ag melemel meḵulagnu melemel yup̱a buḏieg no amu melemel anidp̱ig, amu le noa uḵak 40 mita. Aria ig nakok wata gota, ag eḏun melemel mep̱ig am le noa uḵak 30 mita anidna,
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 aaḵu ag baḏan, “Ig gota gota, aben men elep̱a aolḵunigtai,” ap̱ig. Ag anam dab mena amu ag anga waḏele aḵan eeg, ub nob laih dimugp̱a noeg, ag ahan paha wagḏeb aam neḵunu tap̱aḏna unuqidp̱ig.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Anam henana, ubp̱anu uḏat danab ag ahan, ub uun goḵulagnu ib maṯin, ag oolaknu ub nakok amu uhuqeg noono, ag ham bup̱una, “Ub oḵai noobp̱a anga ep̱ut noḵulagnu heṯem,” anana hep̱ig
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 amge Paulus nug daup 100 dilag iḵi am daup ele amelagp̱a aum. “Am danab umu ag ubp̱a ii daaglag amu ag ubp̱a daaṯeb amu ag padal meḵulag,” awa aum.
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Nug anam aum amunu daup ag oolaknu ub amunu muḏi otaḏeg, ub nakok maya ma uḵom.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Aria wagḏe, aam beḵunu heehe, Paulus nug aha, danab oh ag nakok beḏulag g̱agaṯag qeḵunu amu nug ag amelagp̱a aum. “Ag ahan, e nakok aon laig! Haen elabnab ag oolagp̱a maḏoḏ iiṯa daanna, oolag ug ele daap̱ig. E laa ii lap̱ig. Deḏ 14 iiḵu hamu daap̱ig.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Amunu da ag amelagp̱a iiḵu aṯem. Ag e laala aon lana, g̱agaṯag aweg! Doyeg! Ag oolagp̱a laip̱u laa nug ii mauhma,” awa aum.
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Nug anam awa amelagp̱a anana amu nug bret awe, ag anṯegeg, nug ag noolagp̱a Kayak unuqiṯa, nug bret pana awa laum.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Paulus nug anam he amu danab oh ag anidna, ag oolagp̱a g̱agaṯag doon, ag ele e aon lap̱ig.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Ig danab ubp̱a daamut ele oh amu 276.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Ag e laeg elele daye amu aria ub amu ug iiṯa daaḵunu ag wit aḵaeg yup̱a noum.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Ag anam heeg, waḵaḏe, aam be, ag atu anidp̱ig amge ag wan amu adep̱a amu ag ii doop̱ig. Ag ii doop̱ig amge ag ilon laa wana uḵak ihi ena ele anidna, “Ap̱a gota ihip̱a teḵunignu eleletai,” ap̱ig.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Ag anam anana, anganu muḏi otaḏeg yup̱a noono amu ag muḏi ulum g̱agaṯag daaḵunu itap̱ig am ele uhuqnana, ulah lamen heeg te, ub ihi amup̱a teḵunu uḵom.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Uḵom amge yu gamagp̱a ihi duṯune bak, nud amu guguiṯak daaṯe ele amu, ub nug uḵa, amup̱a ta, aola g̱agaṯag ep̱om. Ub nob amu aola, g̱agaṯag ep̱a dayeye, aaḵu duban ub nob laih dimugp̱a o, ub aaḵu aoḏom.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Ub aoḏe, daup ag ahan mani guiṯak danab ilog mena oolna gomananu aqaglagnu hep̱ig.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Ag anam hep̱ig amge daup 100 dilag iḵi nug Paulus ehaniṯa, ag anam ii hemananu ana, nug danab oh laa ilog mak doodp̱ig ele amu ag tatam ubp̱anu oolna, yup̱a ilog men gona, yu ihip̱a goḵulagnu aum.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Aria danab laala amu ag ilog mak ii doodp̱ig ele amu ag ub aoḏom amunu ad maha laip̱u laip̱u diin, maya mena gona eeḏḵulagnu aum. Nug anam a amu ag anam henana, danab oh ag enaib gona, yu ihip̱a tep̱ig.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.