Atos 27

KAYAKNU NAI Tituanak Bau (GAW) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Ag nai maṯin, ig Rom goḵunignu dab mak awona, ag Paulus nug am mani guiṯak danab laala ele amu ag daup 100 dilag iḵi nug gumadḵunu ap̱ig. Nug am Kaisa huunu daup iḵi onig Julias.
1 E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.
2 Ig goḵunignu ahat, oolta Adramtiam dilag ub laap̱a temut. Ub amuam Asia dilag ab oḵai oḵainu aben ilon daaṯebp̱a oiyaya eeḏḵunu uḵom. Aristakus, nug am Tesalonika ted, nug ig ele oh gomut. Tesalonika am Makedonianu ab oḵai laa.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.
3 Uḵautut, deḏ amu uue, wagḏe, deḏ amup̱a ig gota Saidon eeḏmut. Julias nug Paulus nuhigp̱a kobol enaib haaha amu Paulus nug laiḵud gumaṯa oiyebeb, e keeke meṯaglagnu aum.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Aria ap̱anu ig ahat, Saidon uuta uḵautut, ulah nug eheḏ duṯuniḵa heum amunu ig nud Saipras heqo laih ulah ii uḵomp̱a gomut.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Gota gota ig Silisia Pampilia ele dilah yu gamagp̱anab oḵulta gota, ig Maira, Lisia wanp̱a, ap̱a temut.
5 E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Ab amup̱a teta amu daup 100 dilag iḵi nug Aleksandrianu ub laa Rom goḵunu dayeye anṯa, nug omaiḵe, ub amup̱a temut.
6 E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Aria ig ahat, ub amu huana ii ugeḵe, deḏ laala qinonob gota gota, Kinidus guḵuidta gomut. Aria ulah nug he, ig ib goḵunignu dab memut am elele iiṯa amunu ig nud Krit heqo laih ulah huana ii uḵomp̱a gota, Salmani guḵuidta temut.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.
8 Ulah nug heehe, ig qinonob, kagi ele Krit lang aiḏta gota gota, aben laap̱a temut. Aben amunu ag, “Ilon Ena,” aon aṯeb. Amu ab oḵai Lasia guguiṯak.
8 E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Ig anam qinobnob gota, deḏ kuḏum kakidmut, Juda dilag kud ma e ii lanaknu deḏ amu uḵa iiṯa meum amunu yup̱a oiyaknu elele iiṯa haen aaḵu doum. Yu nauha auta awom amunu Paulus nug aha amelagp̱a aum.
9 E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 “O danab, ig ahat goḵunig dayeb amu geha ig qagaiṯak oḵai anidḵunig dooṯem. Keeke kuḏum padal meḵulag. Ub oop̱anu keeke amu ub eleib ii padal memaya! Iiṯa. Ig beḏunig ele padal meḵu,” awa aum.
10 Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.
11 Paulus nug amelagp̱a aum amge daup 100 dilag iḵi nug ub gumak iḵi amu ulum aḏak danab ele, nug amu dilah nai oop̱a genab doya, Paulus nai aum amu oop̱a genab ii doyom.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.
12 Ilon amup̱a amu ulah naḏi haenp̱a ub eeḏa daaḵunu amu aben ena iiṯa amunu ubp̱an danab kuḏum ag aben amu eḏidna goḵulagnu ap̱ig. Ag gona, Piniks tena, aben amup̱a oug haenp̱a daaglagnu oolag dayom. Piniks amu Kritnu ilon laa amup̱a amu ulah heeb, loḵuma dayaknu aben ena.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Am dimp̱a ulah yau uḏiom, nug am g̱agaṯagnab ii heum amunu ag ap̱ig. “Ig onig dayom bia, ulah imu uḏiṯe amunu ig ilon imu uut laih goḵunig,” aon maṯinna amu ag anga eeḏeg te, ig Kritnu langnab aiḏta gomut.
13 E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Amge ig nakokib wautut amu ulah yawalti g̱agaṯag Kritnu neum.
14 Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.
15 Na ulah amu ub duṯune, ub tutuḵu goḵunu elele iiṯa daye, ig hamu maya memut.
15 E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Maya meta gota, nud laa Koda aṯeb amu heqo laih gota, ig oolaknu ub nakok amu qaḵagnignu uḏat naḏinab heta, ig qaḵamut.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Aria ag muḏi laala aḵan, ub oḵai amu g̱agaṯag daaḵunu gamagp̱a itap̱ig amge ag baḏap̱ig. Aḏinu? Ag, “Ig eheḏ gota, Aprika guḵuidtata, malp̱a temata,” dab menan doop̱ig amunu ag ahan, ubnu lamen g̱agaṯag ulah duṯunṯe ele amu, uhuqeg ne, ig hamu maya memut.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Amu ulah duban ele ig eheḏ naunab iqom amunu deḏ amu dimp̱a ag ahan, dig mena ubp̱anu keeke aḵaeg yup̱a noum.
18 E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.
19 Ag anam heeg uḵe, deḏ ewamp̱a amu ag aḵa ep̱elagp̱a ubnu keeke laa autna buḏieg noum.
19 E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Am deḏ kuḏum ig aam hoḏop̱ai ele ii anadmut, ulah oḵainab hanhan ig duṯunigṯom. Anam heehe, ig ihinig dab makp̱a, “Geha ig gota aben laap̱a teta ena daagnig,” laa ii dab memut. Iiṯa, “Ig aaḵu padal meḵunig,” aot amut.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Anam dayeye, aria deḏ kuḏum ag e ii lap̱ig, baalag qeṯom. Amu dimp̱a anam daaegeg, Paulus nug aha, hip̱aiṯa aum. “Danab ag da tatam nai ami amu dim lamidna Krit ii uulob, ig ap̱a daalom am ena. Anamlob amu ig qagaiṯak imu ii anidlom. Amu keeke oh padal ii melo.
21 E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.
22 Amge da geha iiḵu ag amelagp̱a aṯem. Ag oolagp̱a maḏoḏ ena dayeg! Ig oonigp̱anu danab laip̱u laa ii mauhma. Ub nuḵa nauhḵu,” awa aum.
22 Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Paulus nug anam awowa amu nug baula tuḏiṯa aum. “Gemu tuqan imup̱a, Kayak, da nuhig daaṯem, da Nug binag ele meṯem amu, nuhig engel nug da guḵuiḏa hibaiṯa dayaya,
23 Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,
24 nug aum. ‘Paulus na aib baḏame! Na am gona, Kaisa noobp̱a hip̱aidḵut. Am doye! Danab oh na ele ubp̱a daaṯeb amu Kayak Nug unuqiṯak nahip doyom amunu geha ag ii mauhmana.’ Nug anam awa, da amelp̱a aum.
24 Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Amunu ag aib baḏap̱ig. Aḏinu? Da Kayak, Nug da amelp̱a nai aum amu keeke amu anam beḵunu oolp̱a genab dooṯem.
25 Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Anam aaḵu amge ig gota, nud laa guḵuidp̱ut ub aolḵu,” awa aum.
26 É contudo necessário irmos dar numa ilha.
27 Aria deḏ amun tuqan ele eb qak 14 amup̱a ig maya meta, Adria yup̱a gotata, tuqan aam ameg tutuḵu aoḵunu heehe, ubp̱anu danab ag, “Ub uḏia, nud laa aaḵu guguiṯom,” doop̱ig
27 E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 amunu ag melemel meḵulagnu melemel yup̱a buḏieg no amu melemel anidp̱ig, amu le noa uḵak 40 mita. Aria ig nakok wata gota, ag eḏun melemel mep̱ig am le noa uḵak 30 mita anidna,
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 aaḵu ag baḏan, “Ig gota gota, aben men elep̱a aolḵunigtai,” ap̱ig. Ag anam dab mena amu ag anga waḏele aḵan eeg, ub nob laih dimugp̱a noeg, ag ahan paha wagḏeb aam neḵunu tap̱aḏna unuqidp̱ig.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Anam henana, ubp̱anu uḏat danab ag ahan, ub uun goḵulagnu ib maṯin, ag oolaknu ub nakok amu uhuqeg noono, ag ham bup̱una, “Ub oḵai noobp̱a anga ep̱ut noḵulagnu heṯem,” anana hep̱ig
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 amge Paulus nug daup 100 dilag iḵi am daup ele amelagp̱a aum. “Am danab umu ag ubp̱a ii daaglag amu ag ubp̱a daaṯeb amu ag padal meḵulag,” awa aum.
31 Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Nug anam aum amunu daup ag oolaknu ub amunu muḏi otaḏeg, ub nakok maya ma uḵom.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.
33 Aria wagḏe, aam beḵunu heehe, Paulus nug aha, danab oh ag nakok beḏulag g̱agaṯag qeḵunu amu nug ag amelagp̱a aum. “Ag ahan, e nakok aon laig! Haen elabnab ag oolagp̱a maḏoḏ iiṯa daanna, oolag ug ele daap̱ig. E laa ii lap̱ig. Deḏ 14 iiḵu hamu daap̱ig.
33 E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Amunu da ag amelagp̱a iiḵu aṯem. Ag e laala aon lana, g̱agaṯag aweg! Doyeg! Ag oolagp̱a laip̱u laa nug ii mauhma,” awa aum.
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Nug anam awa amelagp̱a anana amu nug bret awe, ag anṯegeg, nug ag noolagp̱a Kayak unuqiṯa, nug bret pana awa laum.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.
36 Paulus nug anam he amu danab oh ag anidna, ag oolagp̱a g̱agaṯag doon, ag ele e aon lap̱ig.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Ig danab ubp̱a daamut ele oh amu 276.
37 E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.
38 Ag e laeg elele daye amu aria ub amu ug iiṯa daaḵunu ag wit aḵaeg yup̱a noum.
38 E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Ag anam heeg, waḵaḏe, aam be, ag atu anidp̱ig amge ag wan amu adep̱a amu ag ii doop̱ig. Ag ii doop̱ig amge ag ilon laa wana uḵak ihi ena ele anidna, “Ap̱a gota ihip̱a teḵunignu eleletai,” ap̱ig.
39 E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Ag anam anana, anganu muḏi otaḏeg yup̱a noono amu ag muḏi ulum g̱agaṯag daaḵunu itap̱ig am ele uhuqnana, ulah lamen heeg te, ub ihi amup̱a teḵunu uḵom.
40 E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Uḵom amge yu gamagp̱a ihi duṯune bak, nud amu guguiṯak daaṯe ele amu, ub nug uḵa, amup̱a ta, aola g̱agaṯag ep̱om. Ub nob amu aola, g̱agaṯag ep̱a dayeye, aaḵu duban ub nob laih dimugp̱a o, ub aaḵu aoḏom.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Ub aoḏe, daup ag ahan mani guiṯak danab ilog mena oolna gomananu aqaglagnu hep̱ig.
42 Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Ag anam hep̱ig amge daup 100 dilag iḵi nug Paulus ehaniṯa, ag anam ii hemananu ana, nug danab oh laa ilog mak doodp̱ig ele amu ag tatam ubp̱anu oolna, yup̱a ilog men gona, yu ihip̱a goḵulagnu aum.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;
44 Aria danab laala amu ag ilog mak ii doodp̱ig ele amu ag ub aoḏom amunu ad maha laip̱u laip̱u diin, maya mena gona eeḏḵulagnu aum. Nug anam a amu ag anam henana, danab oh ag enaib gona, yu ihip̱a tep̱ig.
44 E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.