Atos 27
Monoq Gotola Gosohaq (GAH) vs ARA
1 Pauló nene Italia mikasigú Loma apatoka vitive liki li hukikago, Loma ami vetini gizapa ve makó minamó, agulizá Zulió. Áisi ami vetini mulusi makó agulizá Agustonive liki lamó nene mulusiló gizapa oko minamó. Lá noigo, kiapé eza nagá numukú mina ve makoki Paulonigi nene Zulioni agizakú milikago, kelémoko vike sipigú nezagi makó itunimó.
1 Quando foi decidido que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, da Coorte Imperial.
2 Ámina sipi nene Atalamito apatokatí okago, Asia mikasi age nagamí agilikaloka numuni apá mukí minató vitive liki likago, áminagú itekunike, Masetonia mikasigú Tesalonika numutotí ve makó agulizá Alistakó ezagi makó vuhá.
2 Embarcando num navio adramitino, que estava de partida para costear a Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Akokunike gó lokago, sipi nene Sitona numutoka vo anitekago, Zulió nene Pauloni alémo lamaná oake gele amekago, numutoka aniteake agivelagini ánigokimikago, nasahilí itamó.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu-lhe ir ver os amigos e obter assistência.
4 Lá ikago, goha sipigú itekunike novuko, vuni gapolokatí una napa alekago, Saepalasi mikasi pokola sogaloka nego una napa alemi liginaloka avilegeko vunike vunike,
4 Partindo dali, navegamos sob a proteção de Chipre, por serem contrários os ventos;
5 Silisia mikasi itó Pamapilia mikasi agilikaloka letoko vunike vunike, Mila numutoka Likia mikasigú anitehá.
5 e, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Neneló sipigutí lemekunike Alesatalia apatokatí sipi makó oko minamó nene Italia mikasiuka vinogo noigo, ami vetini gizapa ve nenémo lelémago, ámina sipigú itekunike,
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, nele nos fez embarcar.
7 ako molo moloko silipa oko hana hana oko vunike vunike, Kinito apá liginaloka anitekuko, unámo lelémo gopa okago, numuni apá ahulokunike, Kiliti mikasi pokolámini agilikaloka una alemi liginaloka vunike, Salomone apá avilegehá.
7 Navegando vagarosamente muitos dias e tendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos sob a proteção de Creta, na altura de Salmona.
8 Silipa oko vunike vunike, Lasea apá agilikaloka apá makó agulizá sipi lamaná oko minoaká i apá neneloka génopa génopa oko vo helega unimó.
8 Costeando-a, penosamente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Age nagamikú gamena hána vova vova oko nominuko, golini gamena alitokago nene, Pauló nene helekatune loko geleake,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, admoestava-os Paulo,
10 kagata aleko limó: Náavegúe, goha vitupe loko gulumóza, vamitunimoláa onoive. Sipi ategekiko, henonigó golesa amitive. Vegenaki mukitoka age nagamikú limitupe loko gulumó, gena okago, noluve.
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Loko lokago, ami vetini gizapa vemámo Pauló li gakó gele ahuloake, sipiló aleaká i vegi itó sipi amelahiki keí gakó gele alimó.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Lá okago, age nagamí ohuni ánigamó nene golini gamenagú nene sipi áminaloka minamitimó okago, nenemú Kiliti mikasi pokolaló ohuni makó minamó agulizá Poeniki nene ho nolimi agilikaloka, neneló voko nouko golini gamena asú itihe liki mukilite kagata aliki lamó.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que partissem dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, o qual olhava para o nordeste e para o sudeste.
13 Likago, sogalokatí una makó hana hana oko alekago, mota sipigú vitune liki giliake, lukesava akiliki ali milikago, Kiliti pokola agilikaloka novuko,
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 vo hána amuko, ámina pokolagutí ohuhú napa agulizá ezega agilikalokatí ohuhú nene amuzavagi utó oake,
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão;
15 lape ale viligatimó okago, lizamuha zekunike ahulokuko, sipima gopa gapo veleko vimó.
15 e, sendo o navio arrastado com violência, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Voko pokola koma makó agulizá Kauta loko nene helegaloka nego ohuhú alemi liginaloka novuko, sipi koma makó gelelehá unimó nene nagamikú holatimó okago, génopa hoza aleko,
16 Passando sob a proteção de uma ilhota chamada Cauda, a custo conseguimos recolher o bote;
17 gelelehá oko sipi napamagú ale molokunike, sipi napama atigitihe loko lepa nagatunú vóvotoko alunimó. Lá okunike, getanímogó o mina apá agulizaláa Silita loko netoka vokatune loko seli nene ohuhulímo aleko akúvasokative loko vínasoko ale molokuko, sipima gopa gapo veleko vimó.
17 e, levantando este, usaram de todos os meios para cingir o navio, e, temendo que dessem na Sirte, arriaram os aparelhos, e foram ao léu.
18 Lá okago, ohuhúma amuzavagi aleva aleva oko minamó. Aleko noigo, gó lokago, henoni lugáa nene age nagamikú ali ahuli ahuli amó.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte, já aliviavam o navio.
19 Lá iake, gó lokago, sipímini netá matala lugalokatí ámina oko ali ahuli ahuli amó.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Lá iki mina gamena luguháma ohuhú napa aleva aleva oko noigo, ho ikani sonohí loko lapaná lamigo, vita gapo ánigamake voko gopa itupe liki kagata giliake kelegesá ligimó.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Lá iki niake nosánetá mosiake, gamena hána minikago, Pauló nene holúikú oteake láa loko lo kimimó: Vegúe lekeza gakóne gelelina nene, itó Kiliti pokola ahulamutilina, henokanoni nene gopa amiline.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Itína nene lekelisi lekelegesá legemino. Vegená nene golesa aminogo une. Sipigó golesa inogo ive.
22 Mas, já agora, vos aconselho bom ânimo, porque nenhuma vida se perderá de entre vós, mas somente o navio.
23 Holugú není gupá ze ameaká nou Ómasímo gelekelé izegipala noutoka ageló makó amiselekago,
23 Porque, esta mesma noite, um anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 lemeake láa loko lo nemekave: Paulo, geza gelegesá legemino. Geza Loma vetini agulizaki ve napama noitoka hanuva voko anitinogo ane. Gelenape. Ómasímo geí asega zegimikoko gezagi sipigú nia vegi asenini zeketanogo ive.
24 dizendo: Paulo, não temas! É preciso que compareças perante César, e eis que Deus, por sua graça, te deu todos quantos navegam contigo.
25 Loko lo nimimó nenazo, nenemú nigivénegita, mulutikú lamaná gililo. Ómasímo li gakó nene haha amoakalímini nenazo, gakó imane lo nimimó nene áminaló molative loko gelenouve.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo! Pois eu confio em Deus que sucederá do modo por que me foi dito.
26 Lá onoimóza, sipi nenémo mikasi pokola makotó voko hizeko lolosa ginogo ive.
26 Porém é necessário que vamos dar a uma ilha.
27 Láa loko lokago, Atalia age nagamikú gopa gapo veleko nouko, holisi lositá oko vokago, holugú akovevé nene sipi amelage keza mikasi makó ale alitokune liki kagata gelemó.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite, pressentiram os marinheiros que se aproximavam de alguma terra.
28 Giliake, nagá ahulikago, limimó nene, ve makolímo agizani alémo sipitoko molo geleko ánigamó nene 20-a voko alekago, komama nivake goha mili giliki ánigamó nene 15-así voko alekago,
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 sipi nene gehani amupiló iteko zeko ategekative liake, kehelele vizekago, sipi agasalokatí lukesava losive losive ahulikago, lemekago, gó la la liki niago,
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 minake sipi amelage keza sipi nene ahulokinake golisi itune liki giliake, sipi komama vínasi ahulikago, nolimigo, soza lake leza sipi agokalokatí lukesava makó ahulokuko limitive.
30 Procurando os marinheiros fugir do navio, e, tendo arriado o bote no mar, a pretexto de que estavam para largar âncoras da proa,
31 Liki nilago, Pauló nene ami vetini gizapa vegi vegenala zuhagi láa loko lo kimimó: Ámina ve nene sipi napagú minamitamó nene, lekeza age nagamikú simá nanigave.
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não permanecerem a bordo, vós não podereis salvar-vos.
32 Loko lo kemekago, ami ve keza sipi komámini nagala huki ahulikago, sipi koma nene age nagamikú gopa gapo veleko vimó.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Lá okago, gó latihe liki ageva minikago, Pauló nene ve mukitó láa loko lo kimimó: Lekeza nosánetá namake miniliki nitiki gizapa iki niago, holisi lositá oko novigo, lukugupe ahulikave.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: Hoje, é o décimo quarto dia em que, esperando, estais sem comer, nada tendo provado.
34 Nenemú nosá natave loko noluze, pelevesava zemilo. Nosá niki kii likiko, lekegepa vamiko, avasavagi hanuva vinogo une.
34 Eu vos rogo que comais alguma coisa; porque disto depende a vossa segurança; pois nenhum de vós perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Loko loake, mukitó ániginago, nosánetá makó aleake, Ómasi agepoka loake, gitegeko namó.
35 Tendo dito isto, tomando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Nokago, ánigiake, mulúikú lamaná okago, ámina iki nosánetá namó.
36 Todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Ámina sipigú minuhaláa 276 vegená minoko,
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 nosá noko lagatupa ahulokunike, sipigutí laisi gó nene hilulú iki ali ahulikago, sipi nene vávani oko itimó.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Lá noigo, gó lo vesamá noigo, mikasi ánigamóza, ánigi hee lamake gopa iake, ohuni makotó getani gunula ánigiake, lapema neneloka voko getatoka ititive liki giliake,
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia praia; então, consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 lukesava akiliake, nagala huki ahulikago, age nagamikú lemekago, iha nagalaló vínasiki gelelehá iake, seliváa ali otikago, hepelímo alike hilulú o-loko getani netoka novike,
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 senató voko hize zagekago, sipi agokáa nene mikasigú hize gilitoake minokago, age nagamilímo valahuká zeake sipi agasaloka zeko atigimó.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se abria pela violência do mar.
42 Zeko ategekago, lapema ategesá okago, kalapusi vegená keza galanogosá ziki golisi vikatave liki ami ve keza kepele hilitune liki lova gizikago,
42 O parecer dos soldados era que matassem os presos, para que nenhum deles, nadando, fugisse;
43 gizapa venini nenémo Paulokumule loko lo hukoketake, galanogosá ziaká amoláa keza apí iki nagamikú olíi mili mili iiki galanogosá ziki viki getatoka ititave loko,
43 mas o centurião, querendo salvar a Paulo, impediu-os de o fazer; e ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 itó galanogosá zemamoláa keza nene za gatapatoki sipi zevo ategevo imoláagi ali mili mili iiki neneló hilulú iiki viká viká itave loko loketamó. Láa loko lokimikago, leza ámina netá alekunike mikasiló avasavagi ite asú unimó.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.