Atos 16
Monoq Gotola Gosohaq (GAH) vs NTLH
1 Pauloko Sailasiko keza Telepe apatoka vasike, Listela apatoka anitesimó. Neneló nene Izesuni vegenala zuha makó minamó, agulizá Timotí, izolaho nene Zuta vená nagamí hola vená, amelaho nene Kiliki ve.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Listela apatokatiki Ikonio apatokatiki monó nigele vegená keza Timotikumú gelego, itekago, Pauló nene Timotiki makó mohona itíive loko gilimóza,
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 ámina apatoka Zuta vegená mukilite Timotini amelaho nene Kiliki mikasigú ve minamó nene gakó gili asú amó nenazo, Pauló nene mukahá ikatave loko Timotini alémoko vike Ómasímini anosa nene agupeló molotamó.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Lá oake, numutó namató vake aposologi monó ve olotivagi keza Zelusale apatoka netá matá mositakumú li huka gakó nene gili alitave liki likitimi likitimi vamó.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Lá iki hoza nalego, Izesuni vegená mulusi mulusi milamó keza gili alévolé amó nene kigika okago, gamena gamena keitoka viki gímizi gímizi ago, mukí hizi hutilí amó.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Lá ikago, Asia mikasiuka monó gakó loloko vitune liki niago, Ómasímini Sikalahulímo gapo hize lí okimikago, Pilikia mikasiukagi Galesia mikasiukagi li kimi-kimi imi vamó.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Vake Misia mikasi nekisaló anitiake, Pitinia mikasiuka vitune liki niago, Izesuni sikalahulámo áminagó oko gele kememigo,
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Misia mikasi aviligiake limi viki age nagamí agataloka Toloa apató anitemó.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Neneló anitiake, holugú nene Pauló agika ale viligokago vamó lá oko ánigamó: Masetonia ve makolímo áisi noitoka anitike sele like geza Masetonia mikasiuka oko lelémo vatí ozo loko lo amimó.
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Láa loko noligo, ánigoake, keza Ómasímo gakó lamaná lo kimitune loko lolimikave, liake, vinigi ali vatí amó. Ali vatí niago, neza Lukana vo gímizekugo,
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 sipigú itekunike, Toloa apá ahulokunike hee hee loko vunike Samotalake mikasi pokolaló anitunimó. Akokunike, gó lago, voko voko Neapoli apatoka age nagamí gahevaloka anitehá.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Neneloka sipigutí lemekunike, mikasigú voko Pilipi numutó anitunimó. Nene Masetonia mikasigú apá gotolaló Loma ve keza apá amelaho lilí iake gizapa amó. Ámina numutoka nominuko, gamena makó oko vimó.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Oko vokago, holisi nene alitokago, vegegisagutí lemekunike nagamí napaló Ómasiloka liaká apá nehe loko gelekunike, lemeko vunimó. Neneló vená makó alegesá iki niago, kelémo utó okunike, mitó minunike monó lo kumunimó.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Lo kemekuko, keikutí Ómasímini gupá ze ameaká vená minamó agulizá Litiá. Eza Tiatila numutotí vená nene okohu gó molonoigo meina hiziaká vená minamó. Guivahanímo agika ale koló igo, Pauló li gakó nene gele alimó.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Gele aleake, ezagi vegenala zuha aí numukú mina vegenaki monó nagamí hiliake, eza láa loko lo limimó: Lekeza áninagago Guivahanímini mututoni okugoma není numukú itiki miniki aliki itave loko negénegeka ligo ligo itunimó.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Gamena makó zupa Ómasiloka liaká apatoka nolumuko, sihele mohó makó noigo hotu lunimó. Nene moholímini agikagú holosi golesa minokago, anó lupa ale haitolímini ike kogoka vizeaká i mohó alika utó iti netakumú lo utó ike meinava moni henokanoni alike aí agupe meina hize ve kemeaká imó.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Nene mohoki hotu lokunike, Pauloge leza lémegetoko noake gamoga gemo gemo vike sele like láa loko limó: Ve imane Ómasi iteko mina vémini gelekelé izegipala minake, lukugutó vizeaká gapo lekelepiziaká niave.
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Nene gakó gó lanama gó lanama gakó napagutí loaká igo, Pauló nene holosi golesámini anó lupa geleake goselé apelekago, viligoko holosi golesa láa loko lo amimó: Neza Izesu Kilistoni agulizató mohó agikagutí itekoko vozo loko nologetuve. Loko noligo litá oko iteake vimó.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Lá okago, agupémini meinaváa aliaká a vemate aí hozalotí moni goha aleminogo uninazo liki giliake, Pauloko Sailasiko kigizató aliake, hugumatoka gelelehá iki kiapetoka kilímiki vake,
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 goní ikitake láa liki lamó: Imane Zuta ve nenetosa numuteló ikasike mulutegú hizesike, lilími golesa galasa iaká niasive.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Leza Loma ve amuhá suni li hukilita netá alitave liki lagata aliaká niasive.
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Liki likago, ve mukí mulusi miliki mina vete keza kizapaló molokago, lovaga ali kimiake, kiapé keza góini ali alegetá vizi ahuliake, gala vizikago, segi nakahunitunú kepelemó.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Vauva aliki zivi hutivi iki kipiliake, nagá numukú kilími miliake, gizapa ve nene alévolé oko gizapa oketative liki litamó.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Limikago, nagá numuni makó holukú nene kelémo moloake, kigisaló za moloko nagá alekimikago, akasimó.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Holugú akovevé Pauloko Sailasiko keza Ómasiloka numuna liki nama nilasigo, nagá numukú mina ve lugáate konó lupamú nigelego,
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 imimá napa galinali alimó. Alekago, nagá numuni lukesaváa mómoká okago, galinali gahe nene zeko apasoake koló okago, nagá numukú mina ve mukilitini nagá alikitamó nene vínaso asú imó.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Lá okago, nagá numuni gizapa ve ako heleneikutí epenape zeko oteake, gateni koló o asú onoigo ánigoake, nagá numukú vema mota vi asú ahe loake, sopolo gelelehá oake ezáa agupegú galutá inogo noigo,
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Pauló nene gakó napagutí like gugupega ale golesa amo, leza avasavagi noune, loko limó.
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Loko lokago, gizapa vemámo livikumú lokago, amikago, numukú ololu loko itike luvoluvo nozike Pauloko Sailasiko keí kigihúna geake,
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 numukutí kelémoko limike loká oketake uvónegitosa, nana okinake lamaná itove.
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Loko lokago, keza láa liki li amesimó: Guivahani Izesu Kilistokumú gele alévolé itanimó nene, gezagi mina vegenaki lukugutó vizinogo ive.
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Liki likasike, Guivahanímini gakó nene ámina numukú mina vegenaki ezagi li kemesimó.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Li kimikasigo, gizapa vemámo ámina holugukó kelémoko vike segi nogosanitunú kepelemó nene, nagamí zekimiake, ezagi vená izegipalagi monó nagamí hilamó.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Lá iake, aí numuni agikagú kelémo moloake, nosánetakumú lokago gizi vatá i kememó. Lá ikago, ezáagi vená izegipalagi Ómasimú gili alévolé akumú kogoliza viziki minamó.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Akiake gó lago, kiapege keza pilisi ve láa liki kimiselemó: Ve losima gologí ikitalo.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Liki likago, gizapa vemámo geleake, Pauloni avetó oko lo amike limó: Neza gologí olikimikugo vitáive liki kiapege keza gakó ahulikago noaze. Nenemú lekeza limiiki viki zou liki minalizo.
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Loko lokago, Pauló nene láa loko lo amimó: Leza nene Loma vetini mulusigutí getamóma nemóza, lekeza lá amoaká netá aliki gonitó lilími milamiki vegená kovogisaló lipiliake nagá numukú lilími milamó nemóza, itínasa nene asugunatoka limisilinigi nilahe. Lá oko nomive. Kezáini iki lilímiki vikiko vitíimóma neve.
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Loko lokago, pilisi vete atiginá iki vake kiapéma li kimikago, kiapege ámina ve losi keza Loma vetini mulusigutí getakutí nousive liki lasi gakó giliake, ininá amó.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Ininá iake, ve losiloka vake kilími hulu iake, kilími hetó iake, numuni apáini ahuliiki vitáive liki loká iki kagata aliake kimiselemó.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Kimisilikago, keza nagá numukutí limikasike, Litiani numukú vasike, Izesuni vegenala zuha ánigikasike, monokú ali kii likimikasike vasimó.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.