Atos 27

Ko woni Amaana Keso (FUH) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Wakkati njaaki amin leydi Italiya tabbitinnoo ndeen, Pol e kasunkooɓe gom ngattaa nder junngo Yuliyus, mawɗo soogeeji gonɗo nder sewre soogeeji Kaysar.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Min naati laana ndiyam ƴuwka Adaramatiya, kaanuka fanta gure leydi Asiya, gure tawaaɗe dow hunnduko ndiyam. Miɗen ngondi he Aristarkus gorko jeyaaɗo leydi Makedoniya, ƴuwɗo Tesalonika. Min ndilli Kaysariya,
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 jaangoore mum weeti, tawi min njottake Sidon. Yuliyus nani yurmeene Pol, hokki mo laawol tuntowaade higiraaɓe makko wonɓe nder Sidon ngam ɓe keɓa ko ɓe mballiri mo.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Wakkati min ƴuwnoo Sidon, henndu mawnu woni no njaɓɓitoo min. Nden min tokkiri fonngo duune Kipurus.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Min pedditi hedde har Silisi e Pamfiliya. Min njottii Mira nder leydi Lisiya.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Mira toon, Yuliyus tawi laana ƴuwka Alekasandiire no fonndi Italiya. O nanni min nder makka.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Min ngaɗi balɗe, laana amin no yaha heese heese. Da cat he walaa hawli ko min njottii Kinidus. Henndu nduun haɗi min, min tokka to min kaani tokkirde. Nden min takki fonngo duune Kereta har to henndu walaa, min panti Salmoni.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Da cat ko min njottii nokkuure wi'eteene Jipporde Lobbere, nde woɗɗaa Lasiya.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Ngam min ɓooyi sanne dow laawol, jahaangal ngaal duu no hulƴinii jooni. Wakkati Juulɗe moytol hakkeeji ngari, faa njawti. Nden Pol holliti ɓe wi'i :
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 —Banndiraaɓe, mi hi'i ko jahaangal meeɗen ngal no keewngal torra he balaa'u. Hanaa ngam laana kaa he gineeji ɗii tan, amma enen he ko'e meeɗen duu no waawi laataade mursen yonkiiji meeɗen.
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Yuliyus, mawɗo soogeeji oon, hoolaaki hollitoore Pol ndeen. Sey o hettinani ko mawɗo awƴooɓe laana kaan he joomiika mbi'i.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Ɗuuɗal himɓe tawaaɓe nder laana kaan ngiɗaa dabba nder jipporde ndeen ngam ɗon welaa dabbude. Nden ɓe mbi'i kam'en tefowa yottaade Fenikisa ngam dabbude toon. Fenikisa jipporde laanaaji non wonnde Kereta huccitidde caka hoore huɗo he gorgal, he caka soɓɓirde he gorgal.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Kenel hoore-huɗowel gom fuɗɗi no wifa, gollooɓe nder laana kaan miili ko kam'en mbaawan yottaade Fenikisa. Ɓe ƴeencini jamɗe darnooje laana ɗeen, ɓe takki fonngo Kereta, iɓe njaha yahde.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Amma wakkati seɗɗa gaɗa mum, sey henndu mawnu gom ƴuwanndu soɓɓirde huccitidde lettugal, ummiroy semmbe semmbe illa duune Kereta.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Henndu nduun taɓɓiti laana kaan faddii ka, min acci ka, ika doya yahde.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Wakkati min njawtunoo duungel Kawda, semmbe mayru ɓuyti seɗɗa. Da cat ko min keɓi, min pooɗi ngel, min ngartiri laanel pamarel ngel hadde laana mawka kaan.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Sey gollooɓe ɓeen ƴetti ngel, njowi dow laana mawka kaan. Nden ɓe kooƴi ɓoggi, ɓe piilii laana mawka kaan. Ngam hulude to ɓe nufoy dow fonngo nder soɓɓirde Libiya, ɓe njippini guda ngaɗoowa laana kaan dilla, ɓe acci ika doya yahde.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Henndu nduun tokki no yonka min faa jaangoore mum ɓe puɗɗi iɓe paɗɗa donle laana kaan nder maayo ngoon.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Faɓɓi jaangoore mum, kamɓe he ko'e maɓɓe adi gineeji gollirɗi maɓɓe paɗɗi nder maayo ngoon.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Naange he koode ngaɗi balɗe ngi'ataake. Henndu nduun tinni no wifa, faa min itti gokka kisol fuu nder ɓerɗe amin.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Min ngaɗi balɗe, min nyaamaay. Sey nyannde gom Pol ummii darii hakkune jama'aare fuu, wi'i :
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Joonin, ko kaalananmi on woni pukkinee hakkillooji mooɗon, baa gooto nder mooɗon mursataa yonki mum, laana kaa tan mursetee.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Hankin, Alla jeyɗo kam mo ndewanmi, lili maleykaajo gom he am.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Maleykaajo oon wi'i kam : « Pol, taa hulu, walaa ko waawi haɗude ma darowaade yeeso Kaysar. Alla reenete, aan he yaadiraaɓe maaɗa ɓeen fuu. »
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Ndenne, pukkinee hakkillooji mooɗon, ngam miɗo hooli ko Alla haalani kam ɗum. Tabbat ko o wi'i ɗum waɗan.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Amma paamee faa ko tilay nufen dow duune gom.
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Min ngaɗi jemmaaji sappo e nay, miɗen ndoya nder maayo Cakawo. Caka jemma sappo e nayaɓo oon, awƴooɓe laana kaan miili ko kam'en ɓadake leydi gom.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Ɓe paɗɗi ɓoggol ettirgol luggiɗirka ndiyam, ɓe tawi luggiɗirka kaan no waɗa gabaaje laso. Yeeso seɗɗa kaden, ɓe paɗɗi ngol, ɓe tawi luggiɗirka kaan no keddi gabaaje sappo he joy.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Ɓe kuli to ɓe caamoy dow kaaƴe. Nden ɓe njippini har gaɗa jamɗe nay darnooje laana kaan, iɓe keɗi Alla holla ɓe beete.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Wakkati gollooɓe nder laana kaan njippinoo laanel pamarel ngel dow ndiyam, faa ɓe ndilla kamɓe tan, sey ɓe peni ɓe mbi'i woɓɓe ko kam'en no njippinowan jamɗe yeesooje darnooje laana kaan.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Nden Pol wi'i mawɗo soogeeji oon, he soogeeji mum :
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Wakkati soogeeji ɗiin nanunoo ko o wi'i ɗum, sey ɓe taƴi ɓoggi ɗi laanel ngel haɓɓiraa, ɓe acci ngel ingel dilla yahde kanngel tan.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Woɗɗa weetude, sey Pol eeli ɓe, ɓe fuu ɓe nyaama, o wi'i ɓe :
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Mi eeli on, ngaree, nyaamee ngam kison. Fakat baa leeɓol hoore gooto mooɗon solataa sako saama.
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Wakkati o haaldannoo he maɓɓe ndeen, o hooƴi buuru, o yetti Alla yeeso maɓɓe, ɓe fuu. O helti, o fuɗɗi nyaamude.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Sey ɓe fuu hakkillooji maɓɓe pukki. Ɓe kooƴi, kamɓe duu buuruuje ɗeen iɓe nyaama.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Minen tawaaɓe nder laana kaan, miɗen ngaɗa himɓe keme ɗiɗo e lasooji tato e sappo he jeegom (276).
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Wakkati ɓe nyaamunoo faa ɓe kaari ndeen, sey ɓe kooƴi saakuuji alkama gonɗi nder laana kaan, ɓe paɗɗi nder maayo heɓa ɗum huyfinan ka.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Wakkati weetunoo, awƴooɓe laana kaan anndaa toy kam'en tawa amma ɓe kolliri fonngo gom to maayo ngoon waɗi hano luuro nii. Iɓe ngiɗi hoɗoyde toon he laana kaan, nde no waɗoo.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Nden ɓe taƴi ɓoggi jamɗe darnooje laana ɗeen, ɓe njoofi nder ndiyam. Ɓe kaɓɓiti ɓoggi awƴirngel laana kaan. Ɓe adi awƴirngel ngel, ɓe ƴenciniri wudere waɗoore ka yaha, ɓe peerti nde. Nden ɓe ponndi fonngo maayo ngoon, henndu no tutooka, ika doya yahde.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Ɓe njottii to taasiri gom, sey laana kaan fiyi he tilde gom. Hoore makka irii nder tilde ndeen faa ka sonnyataa. Semmbe benkeƴƴe ɗeen tinni no cerka ka har gaɗa.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Soogeeji gonɗi nder laana kaan ciryii warude kasunkooɓe wonɓe nder makka heɓa to baa gooto maɓɓe doggu.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Amma ngam Yuliyus mawɗo soogeeji ɗiin no hiɗi danna Pol, sey o itti ɓe dow anniya maɓɓe. Nden o hokki laawol waawɓe yinaade ɓeen arta njinoo mburtowoo.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Hoddiiɓe ɓeen duu tiigoo dow koɓitte laana kaan naa goɗɗum ƴuwɗum he makka. Nii waɗi ko min fuu min keɓi yottaade fonngo ngoon jam he seho.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.