Gênesis 41
Asɨ dɨ manasɨŋ (ENA) vs NTLH
1 — ausente —
1 Dois anos se passaram. Um dia o rei do Egito sonhou que estava de pé na beira do rio Nilo.
2 — ausente —
2 De repente, saíram do rio sete vacas bonitas e gordas, que começaram a comer o capim da beira do rio.
3 Lɨhavɨdaci cɨhu igɨci sabaŋ bulɨmakau human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ limu hɨhɨle agɨlaŋ avɨli hɨvɨ hɨnia iahavɨmi. Sabaŋ bulɨmakau agɨlaŋ hadi valavɨla henaŋ henaŋ la sɨbɨlɨ sɨbaŋ hɨniavɨmi. Nɨbɨlaŋ iahavɨla avɨli caba heŋ sabaŋ bulɨmakau limu hɨhɨle huaci huaci agɨladɨ mikɨ lagulamavɨmi.
3 Logo em seguida saíram do rio outras sete vacas, feias e magras, que foram ficar perto das primeiras vacas, na beira do rio.
4 Lavɨla sabaŋ bulɨmakau henaŋ henaŋ human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ agɨlaŋ sabaŋ bulɨmakau hadipɨlɨ daŋ agɨladɨ iavaiava na fɨhalavɨmi. Manɨgali agaŋ anisɨhu agadɨ igavɨla iahami.
4 E as vacas feias e magras engoliram as bonitas e gordas. Aí o rei acordou.
5 La ani hɨsɨvavɨla cɨhu anisɨhu igɨdaci halɨha cahu uitɨ pɨlɨ pabiŋ heŋ cɨhu cɨma cɨma human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ agɨlaŋ iahavɨmi. Halɨha cahu uitɨ cɨma cɨma agɨlaŋ iaha hekɨlɨ lavɨla hɨlɨcɨ akape daŋ hɨniavɨmi.
5 Mas tornou a dormir e teve outro sonho. Desta vez ele viu sete espigas de trigo que saíam de um mesmo pé; elas eram boas e cheias de grãos.
6 Lɨhavɨdaci cɨhu halɨha cahu uitɨ cɨma cɨma human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ limu hɨhɨle agɨlaŋ pɨlɨ mu hɨvɨ iahavɨmi. Iahavɨci huŋe avɨŋ daŋ me agaŋ fɨli tɨbɨ kɨlɨ humɨsɨ akuaba akuaba apalɨ heŋ hɨnia vevɨla hɨlahɨmɨci halɨha cahu uitɨ agɨladɨ hɨlɨcɨ agɨlaŋ kusɨ kusɨ lɨdɨŋ sudɨme cɨki cɨki sɨbaŋ hɨniavɨmi.
6 Depois saíram sete espigas secas e queimadas pelo vento quente do deserto
7 La halɨha cahu uitɨ cɨma cɨma hɨlɨcɨ sudɨme cɨki cɨki daŋ agɨlaŋ halɨha cahu uitɨ cɨma cɨma hekɨlɨ hekɨlɨ hɨlɨcɨ akape daŋ agɨladɨ na fɨhalavɨmi. Lɨhavɨci manɨgali agaŋ iahavɨla abami. O anisɨhu igin uami.
7 e elas engoliram as sete espigas cheias e boas. O rei acordou: tinha sido um sonho.
8 La cimɨdaŋ hɨji cuvɨlɨŋ cuvɨlɨŋ igahɨlami. Lavɨla Isipɨ fɨli tɨbɨ hɨsɨŋ hau hubɨla hubɨla hɨsɨŋ agɨlasadaŋ hulaŋ hɨji hutesɨ daŋ agɨlasadaŋ ciaŋ iguci uci nɨbɨlaŋ ahuata hameŋ vehavɨmi. Vehavɨci nudɨ anisɨhu ahica agɨladɨ nulɨsaŋ sulami. Lɨci hulaŋ agɨlaŋ avi nudɨ anisɨhu hɨdɨlɨ agɨladɨ ma igavɨmi sadaŋ ciaŋ ma abavɨmi.
8 De manhã ele estava muito preocupado e por isso mandou chamar todos os adivinhos e todos os sábios do Egito. O rei contou os seus sonhos, mas nenhum dos sábios foi capaz de dar a explicação.
9 Lɨhavɨci hulaŋ manɨgali saŋ lɨmɨn uain agɨladɨ amɨŋ agɨladɨ mɨtɨ iguadami agaŋ manɨgali agadɨ abami. Viaŋ hulaŋ mu dɨ ciaŋ agadɨ vave nadɨ ma abacin agasaŋ hugɨ daŋ hɨnidin uami.
9 Então o chefe dos copeiros disse ao rei: — Chegou a hora de confessar um erro que cometi.
10 Manɨgali uami. Vaka nama nadɨ sibɨla hɨsɨŋ hulaŋ agɨlasaŋ igɨvɨ hɨniahanaŋ uami. Lavɨla abɨnaŋ iadɨdaŋ hulaŋ nadɨ maci hɨlanana hɨsɨŋ fipɨ migɨlɨlalɨ agadɨdaŋ via uavalɨ uami. Via uavɨla sagaŋ hali hɨsɨŋ nadɨ ulaŋ migɨlɨlalɨ agadɨ ulaŋ heŋ aludɨ lɨmɨn sɨbɨlɨ ulaŋ hɨvɨ lamavalɨ uami.
10 Um dia o senhor ficou com raiva de mim e do chefe dos padeiros e nos mandou para a cadeia, na casa do capitão da guarda.
11 La hɨfɨlɨ pabiŋ hɨvɨ laci viaŋ anisɨhu igɨdalɨŋ nɨbu avi anisɨhu igalɨ uami. Aludɨ anisɨhu agɨlaŋ nɨbɨlaŋ hɨdɨlɨ daŋ hɨniavalɨ uami.
11 Certa noite cada um de nós teve um sonho, e cada sonho queria dizer uma coisa.
12 Hulaŋ mɨnibɨlɨ mu Ibɨlu ciaŋ hɨsɨŋ agaŋ nɨbu alaŋ hula hɨnilɨ uami. Nɨbu sagaŋ hali hɨsɨŋ nadɨ ulaŋ migɨlɨlalɨ agadɨ sibɨla hɨsɨŋ hulaŋ uami. Alaŋ anisɨhu igahɨlu agadɨ nudɨ hɨvɨ sulahɨlu uami. Sulɨmɨli nɨbu aludɨ anisɨhu hɨdɨlɨ hɨtɨŋ hɨtɨŋ agɨlasaŋ aludɨ abalɨ uami.
12 Lá na cadeia estava com a gente um moço hebreu, que era escravo do capitão da guarda. Contamos a esse moço os nossos sonhos, e ele explicou o que queriam dizer.
13 Lɨci akuaba akuaba nɨbu abalɨ agɨlaŋ hameŋ laci lɨhavalɨ uami. Viaŋ iadɨ sibɨla uvɨsɨjiŋ cɨhu vicin uami. Hulaŋ nadɨ maci hɨlanana hɨsɨŋ fipɨ migɨlɨlalɨ agadɨ sugɨtaŋ ihalahavɨla hɨda hɨvɨ lagɨlamavalɨ uami.
13 E tudo deu certo, exatamente como ele havia falado. Eu voltei para o meu serviço, e o padeiro foi enforcado.
14 Lɨci Isipɨ fɨli tɨbɨ hɨsɨŋ agɨladɨ manɨgali agaŋ ciaŋ agadɨ igahɨlavɨla Josepɨ dɨ lɨhalɨha vavevave saŋ nudɨ sibɨla hɨsɨŋ agɨladɨ abɨci lɨmɨn sɨbɨlɨ ulaŋ uavɨmi. Uavɨla Josepɨ dɨ vavehavɨmi. Vavehavɨci Josepɨ agaŋ alɨmɨnɨ ihalahavɨla hadi hɨlahɨla hɨhi lamɨci heŋ manɨgali agadɨ pɨŋ via ivouavɨmi.
14 Então o rei mandou chamar José, e foram depressa tirá-lo da cadeia. Ele fez a barba, trocou de roupa e se apresentou ao rei.
15 Ivouavɨci manɨgali agaŋ Josepɨ dɨ abami. Viaŋ anisɨhu igiemin agadɨ hulaŋ mu iadɨ anisɨhu hɨdɨlɨ agasaŋ ma abɨmaŋ uami. Hulaŋ mu iadɨ nameŋ abi uami. Nama huaci anisɨhu hɨdɨlɨ agasaŋ abɨbanaŋ aba abi uami.
15 Então o rei disse: — Eu tive um sonho que ninguém conseguiu explicar. Ouvi dizer que você é capaz de explicar sonhos.
16 Lɨci Josepɨ abami. Viaŋ nukeŋ hɨma uami. Asɨ laci nadɨ anisɨhu hɨdɨlɨ agadɨ sɨhɨvia sulɨci igahɨlavɨla huaci hɨnibanaŋ uami.
16 — Isso não depende de mim — respondeu José. — É Deus quem vai dar uma resposta para o bem do senhor, ó rei.
17 — ausente —
17 Aí o rei disse: — Sonhei que estava de pé na beira do rio Nilo.
18 — ausente —
18 De repente, saíram do rio sete vacas bonitas e gordas, que começaram a comer o capim da beira do rio.
19 Nana hɨniavɨdaci cɨhu sabaŋ bulɨmakau human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ hadi valavɨla henaŋ henaŋ la sɨbɨlɨ sɨbaŋ hɨniavalɨ agɨlaŋ sɨvɨ iahaviemi uami. Viaŋ Isipɨ fɨli tɨbɨ neŋ sabaŋ bulɨmakau henaŋ henaŋ hameŋ agɨladɨ ma igɨlan uami.
19 Depois saíram do rio outras sete vacas, mas estas eram feias e magras. Em toda a minha vida eu nunca vi no Egito vacas tão feias como aquelas.
20 Lavɨla sabaŋ bulɨmakau henaŋ henaŋ agɨlaŋ sabaŋ bulɨmakau hadipɨlɨ daŋ hali iahaviemi agɨladɨ iavaiava na fɨhalaviemi uami.
20 E as vacas feias e magras engoliram as bonitas e gordas,
21 Naviemi agadɨ ala cɨhu ma nana me hɨniaviemi uami. Henaŋ henaŋ hɨniavɨdaci igiemin hameŋ laci ala sɨbɨlɨ sɨbaŋ hɨniaviemi uami. Anisɨhu hameŋ agadɨ igavɨla iahiemin uami.
21 mas nem dava para notar isso, pois elas continuavam tão feias como antes. Então eu acordei.
22 La cɨhu ani hɨsɨvavɨla anisɨhu mu igiemin uami. Igɨdalɨŋ halɨha cahu uitɨ pɨlɨ pabiŋ heŋ cɨma cɨma human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ agɨlaŋ iahaviemi uami. Nɨbɨlaŋ hekɨlɨ lavɨla hɨlɨcɨ akape lamavɨci igiemin uami.
22 Depois tive outro sonho. Eu vi sete espigas de trigo boas e cheias de grãos, as quais saíam de um mesmo pé.
23 La cɨhu halɨha cahu uitɨ cɨma cɨma human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ agɨlaŋ pɨlɨ mu hɨvɨ iahavɨdaci igiemin uami. Igɨdalɨŋ huŋe avɨŋ daŋ me agaŋ fɨli tɨbɨ kɨlɨ humɨsɨ akuaba akuaba apalɨ heŋ hɨnia veci halɨha cahu uitɨ agɨladɨ hɨlɨcɨ agɨlaŋ kusɨ kusɨ lɨdɨŋ sudɨme cɨki cɨki sɨbaŋ hɨniaviemi uami.
23 Depois saíram sete espigas secas e queimadas pelo vento quente do deserto
24 La halɨha cahu uitɨ cɨma cɨma kusɨ kusɨ human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ agɨlaŋ halɨha cahu uitɨ cɨma cɨma human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ huaci huaci hɨlɨcɨ akape daŋ agɨladɨ na fɨhalaviemi uami. Lɨhavɨci iahavɨla iadɨ anisɨhu hɨdɨlɨ agɨladɨ abavɨci igɨben aba hau hubɨla hubɨla hɨsɨŋ agɨladɨ abɨlɨŋ vehaviemi uami. Vevɨla iadɨ anisɨhu hɨdɨlɨ agɨladɨ ma igaviemi sadaŋ ciaŋ ma abɨmaŋ uami.
24 e elas engoliram as sete espigas cheias e boas. Eu contei os sonhos aos adivinhos, mas nenhum deles foi capaz de explicá-los.
25 Lɨci Josepɨ agaŋ manɨgali agadɨ abami. Nadɨ anisɨhu agɨladɨ ciaŋ hɨdɨlɨ nɨbu pabiŋ laci uami. Asɨ akuaba akuaba lɨben aba hɨji lamiemi agadɨ nadɨ haiabɨla iaha abalamiemi uami.
25 Então José disse ao rei: — Os dois sonhos querem dizer a mesma coisa. Por meio deles Deus está dizendo ao senhor o que ele vai fazer.
26 Sabaŋ bulɨmakau huaci huaci human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ ha hualɨ human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ uami. Halɨha cahu uitɨ cɨma cɨma huaci huaci human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ han avi hualɨ human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ uami. Nulɨdɨ hɨdɨlɨ pabiŋ laci uami.
26 As sete vacas bonitas são sete anos, e as sete espigas boas também são. Os dois sonhos querem dizer uma coisa só.
27 Sabaŋ bulɨmakau henaŋ henaŋ human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ sɨvɨ iahaviemi ha hualɨ human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ uami. Halɨha cahu uitɨ cɨma cɨma human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ pɨlɨ mu hɨvɨ iahavɨci huŋe avɨŋ daŋ me agaŋ vevɨla hɨlahɨmɨci sɨbɨlɨ sɨbɨlɨ lavɨla hɨlɨcɨ ma lamaviemi han avi hualɨ human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ uami. Humɨgaŋ ibɨlibɨliŋ hekɨlɨ hɨnidaci hualɨ human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ ubali uami.
27 As sete vacas magras e feias que saíram do rio depois das bonitas e também as sete espigas secas e queimadas pelo vento quente do deserto são sete anos em que vai faltar comida.
28 Ha nadɨ ci abin uami. Asɨ akuaba akuaba lɨben aba hɨji lamiemi agadɨ nadɨ abalamiemi uami.
28 É exatamente como eu disse: Deus mostrou ao senhor, ó rei, o que ele vai fazer.
29 Isipɨ fɨli tɨbɨ hɨsɨŋ agɨlaŋ sɨmɨŋ akape daŋ hɨniavɨdaci hualɨ human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ ubali uami.
29 Virão sete anos em que vai haver muito alimento em todo o Egito.
30 — ausente —
30 Depois virão sete anos de fome.
31 — ausente —
31 E a fome será tão terrível, que ninguém lembrará do tempo em que houve muito alimento no Egito.
32 Asɨ agaŋ akuaba akuaba agɨladɨ amɨŋ ci sɨbaŋ lɨben aba hɨji lamalɨ uami. Hameŋ sadaŋ akuaba akuaba lɨben aba li agɨladɨ anisɨhu ahica ahica agɨladɨ hɨvɨ nadɨ abalamiemi uami.
32 A repetição do sonho quer dizer que Deus resolveu fazer isso e vai fazer logo.
33 Hulaŋ mu hɨji hutesɨ daŋ hɨji huaci daŋ agadɨ suhɨla igavɨla lɨbɨmɨŋɨnaŋ Isipɨ fɨli tɨbɨ hɨsɨŋ sibɨla akuaba akuaba agɨladɨ migɨlam uami.
33 E José continuou: — Portanto, será bom que o senhor, ó rei, escolha um homem inteligente e sábio e o ponha para dirigir o país.
34 Migɨlɨdaci huban limu hɨhɨle avi lɨbɨmɨŋɨnaŋ manɨgali hɨji hutesɨ daŋ lɨbɨmɨŋɨbanaŋ agadɨ lɨhu hɨvɨ hɨnihɨni Isipɨ fɨli tɨbɨ migɨlavɨm uami. Hulaŋ iamɨgali agɨlaŋ hualabɨla sɨmɨŋ akape daŋ hɨniavɨdaci hualɨ human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ ubali uami. Hualɨ hameŋ udaci sɨmɨŋ vivi human limu fɨhala mɨguŋ lamavɨm uami. Lamavɨci hɨniavɨdaci labɨla labɨla pabiŋ mɨguŋ huban saŋ iguavɨm uami.
34 O rei também deve escolher homens que ficarão encarregados de viajar por todo o país para recolher a quinta parte de todas as colheitas, durante os sete anos em que elas forem boas.
35 Hualɨ huaci huaci heŋ huban agɨlaŋ sɨmɨŋ agɨladɨ mɨgudɨbavɨm uami. Nɨbɨlaŋ nadɨ lɨhu hɨvɨ hɨnihɨni sibɨla vivi halɨha cahu uitɨ akuaba akuaba agɨladɨ sɨmɨŋ mɨgudɨbalɨba ulaŋ nulɨdɨ haiabɨla hɨtɨŋ hɨtɨŋ heŋ mɨgudɨbavɨm uami.
35 Durante os anos bons que estão chegando, esses homens ajuntarão todo o trigo que puderem e o guardarão em armazéns nas cidades, sendo tudo controlado pelo senhor.
36 Lɨhavɨci humɨgaŋ ibɨlibɨliŋ Isipɨ fɨli tɨbɨ iahɨci hulaŋ iamɨgali agɨlaŋ huban sɨmɨŋ mɨgudɨbavɨbali heŋ sɨmɨŋ vihavɨbali uami. Hameŋ lɨnaŋ humɨgaŋ ibɨlibɨliŋ agaŋ iahɨci hulaŋ iamɨgali agɨlaŋ ma haba hɨma fɨhalavɨbali uami.
36 Assim, o mantimento servirá para abastecer o país durante os sete anos de fome no Egito, e o povo não morrerá de fome.
37 Lɨci Isipɨ fɨli tɨbɨ hɨsɨŋ agɨladɨ manɨgali agaŋ hulaŋ nusaŋ hɨji igu igu hɨsɨŋ agɨlaŋ hula Josepɨ dɨ ciaŋ igahɨlavɨla abavɨmi. Ha huaci uavɨmi.
37 O conselho de José agradou ao rei e aos seus funcionários.
38 La Isipɨ fɨli tɨbɨ hɨsɨŋ agɨladɨ manɨgali agaŋ hulaŋ nusaŋ hɨji igu igu hɨsɨŋ agɨladɨ abami. Asɨ dɨ Amɨŋ agaŋ hulaŋ nagaŋ hula hɨnilalɨ uami. Sibɨla nagadɨ vivi hɨsɨŋ hulaŋ mu ma hɨni uami.
38 E o rei lhes disse: — Não poderíamos achar ninguém melhor para dirigir o país do que José, um homem em quem está o Espírito de Deus.
39 Hameŋ abavɨla Josepɨ dɨ abami. Asɨ nukeŋ akuaba akuaba iahavɨbali agasaŋ nadɨ ci abalami uami. Aludɨ hulaŋ mu hɨji hutesɨ daŋ hɨji huaci daŋ nama me agaŋ ma hɨni uami.
39 Depois virou-se para José e disse: — Deus lhe mostrou tudo isso, e assim está claro que não há ninguém que tenha mais capacidade e sabedoria do que você.
40 Viaŋ lɨlɨŋ nama manɨgali hɨnihɨni iadɨ fɨli tɨbɨ migɨlɨdanaŋ iadɨ hulaŋ iamɨgali agɨlaŋ nadɨ ciaŋ lubiahɨlavɨbali uami. Agadɨ ala viaŋ manɨgali hekɨlɨ sadaŋ naludɨ sɨkasɨkan lalɨgua hɨniben uami.
40 Você vai ficar encarregado do meu palácio, e todo o meu povo obedecerá às suas ordens. Só eu terei mais autoridade do que você, pois sou o rei.
41 Viaŋ nadɨ lɨbɨmɨŋɨlɨŋ manɨgali hɨnihɨni Isipɨ fɨli tɨbɨ nagadɨ sɨkasɨkan migɨlɨbanaŋ uami.
41 Neste momento eu o ponho como governador de todo o Egito.
42 La human cɨjɨŋ hɨsɨŋ hajɨŋ nudɨ nukeŋ ibi daŋ nudɨ human cɨjɨŋ hɨvɨ hɨnimi agadɨ mɨŋahubɨlavɨla Josepɨ dɨ human cɨjɨŋ hɨvɨ lamami. Lamavɨla abɨci hadi hɨlahɨla mila mu huaci sɨbaŋ agadɨ via Josepɨ dɨ hɨvɨ lamavɨmi. Lɨhavɨci manɨgali agaŋ sugɨtaŋ hɨsɨŋ hajɨŋ lɨba golɨ hɨvɨ vihavɨmi agadɨ viavɨla Josepɨ dɨ sugɨtaŋ hɨvɨ manilamami.
42 Então o rei tirou do dedo o seu anel-sinete e o colocou no dedo de José. Em seguida mandou que o vestissem com roupas de linho fino e pôs uma corrente de ouro no pescoço dele.
43 Manilamavɨla hulaŋ mu manɨgali agadɨ lɨhu hɨvɨ hɨniadami agadɨ sabaŋ osɨ magɨla magɨla hɨsɨŋ vadɨm agadɨ Josepɨ saŋ valɨci viavɨla hɨdami. Lɨdaci sibɨla hɨsɨŋ hulaŋ agɨlaŋ fɨli hɨvɨ hali uu abavɨmi. Manɨgali saŋ huacɨhalaŋ uavɨmi. Manɨgali agaŋ hameŋ lɨci Josepɨ agaŋ Isipɨ fɨli tɨbɨ agadɨ sɨkasɨkan migɨladami.
43 Depois fez com que José subisse no carro reservado para a maior autoridade do Egito depois do rei e mandou que os seus homens fossem na frente dele, gritando: “Abram caminho!” Assim, José foi posto como governador de todo o Egito.
44 Migɨlɨdaci manɨgali agaŋ Josepɨ dɨ abami. Viaŋ Isipɨ fɨli tɨbɨ hɨsɨŋ agɨladɨ manɨgali uami. Isipɨ fɨli tɨbɨ hɨsɨŋ hulaŋ mu agaŋ akuaba akuaba lɨben aba nudɨ nukeŋ hɨji ma lubiahɨlɨbali uami. Ve nadɨ abɨci alia aba abɨnaŋ heŋ akuaba akuaba lɨbali uami.
44 O rei disse a José: — Eu sou o rei, mas sem a sua licença ninguém poderá fazer nada em toda a terra do Egito. José tinha trinta anos quando entrou para o serviço do rei do Egito. Ele saiu da presença do rei e viajou por todo o Egito.
45 La Isipɨ fɨli tɨbɨ hɨsɨŋ agɨladɨ manɨgali agaŋ Josepɨ dɨ ibi mu lamavɨla abami. Nadɨ ibi Safenatɨpanea uami. Lavɨla cɨhu nusaŋ iamɨgali igumi. Iamɨgali agadɨ ibi Asenatɨ. Nɨbu Potifela dɨ nadi. Potifela agaŋ On haiabɨla hɨnihɨni mugɨluŋ saŋ sagalɨ iguadami. Lɨdaci Josepɨ agaŋ ibi daŋ hɨnihɨni Isipɨ fɨli tɨbɨ agadɨ migɨladami.
45 — ausente —
46 Josepɨ numɨgaŋ nudɨ huhɨlɨci iaha hɨnidaci hualɨ 30 umi. Lɨci heŋ hɨdɨlɨ maha Isipɨ fɨli tɨbɨ agadɨ migɨlami. La nɨbu manɨgali agadɨ valavɨla Isipɨ fɨli tɨbɨ sɨkasɨkan hɨdami.
46 — ausente —
47 Isipɨ fɨli tɨbɨ hɨsɨŋ agɨlaŋ sɨmɨŋ akape hulihuli vivi navɨdaci hualɨ human limu fɨhala human limu ahica cɨjɨŋ umi.
47 Durante os sete anos de fartura a terra produziu cereais em grande quantidade.
48 Lɨhavɨdaci Josepɨ agaŋ migɨlɨdaci huban agɨlaŋ sɨmɨŋ akape mɨgudɨbavɨhadami. Sɨmɨŋ mɨgudɨbalɨba hɨsɨŋ ulaŋ nulɨdɨ haiabɨla hɨtɨŋ hɨtɨŋ hɨniavɨmi heŋ mɨgudɨbavɨhadami.
48 E José ajuntou todos os cereais e os guardou em armazéns nas cidades, ficando em cada cidade os cereais colhidos nos campos vizinhos.
49 Halɨha cahu uitɨ akuaba akuaba sɨmɨŋ mɨgudɨbalɨba hɨsɨŋ ulaŋ hɨvɨ mɨgudɨbavɨmi agɨlaŋ akape sɨbaŋ hɨniavɨmi. La hacɨŋ hɨlɨcɨ me hɨniavɨdaci Josepɨ agaŋ abɨci lugɨla lugɨla via uavɨci hɨma lɨci valavɨmi.
49 José ajuntou tanto mantimento, que desistiu de pesar, pois não dava mais: parecia a areia da praia do mar.
50 Humɨgaŋ ibɨlibɨliŋ hekɨlɨ agaŋ ma iahɨmaŋ lɨdaci Josepɨ abinu Asenatɨ agaŋ ninaŋ ahica huhɨlami. Asenatɨ nɨbu Potifela dɨ nadi. Potifela agaŋ On haiabɨla hɨnihɨni mugɨluŋ saŋ sagalɨ iguadami.
50 Antes de começarem os anos de fome, José teve dois filhos com a sua mulher Asenate.
51 Lɨdaci Josepɨ agaŋ abami. Asɨ agaŋ iadɨ ahɨliahuci akuaba akuaba vɨhɨlɨ agɨlasaŋ ma igahɨlin uami. Iadɨ iavaŋ dɨ hɨdɨlɨ pam agɨlasaŋ avi ma igahɨlin uami. Nusaŋ igahɨlavɨla ninaŋ Cimegeŋ agadɨ ibi lamavɨla abami. Manase uami.
51 Pôs no primeiro o nome de Manassés e explicou assim: “Deus me fez esquecer todos os meus sofrimentos e toda a família do meu pai.”
52 La cɨhu abami. Viaŋ haiabɨla neŋ hɨnihɨni vɨhɨlɨ igacin uami. Hameŋ sadaŋ Asɨ agaŋ ninaŋ Iagɨveŋ agadɨ igui uami. Nusaŋ igahɨlavɨla ninaŋ Iagɨveŋ agadɨ ibi lamavɨla abami. Efɨlaim uami.
52 No segundo filho pôs o nome de Efraim e disse: “Deus me deu filhos no país onde tenho sofrido.”
53 — ausente —
53 Então acabaram-se os sete anos de fartura no Egito,
54 — ausente —
54 e, como José tinha dito, começaram os sete anos de fome. Nos outros países o povo passava fome, mas em todo o Egito havia o que comer.
55 Humɨgaŋ ibɨlibɨliŋ agaŋ iaha hekɨlɨ lɨci Isipɨ fɨli tɨbɨ hɨsɨŋ hulaŋ iamɨgali agɨlaŋ avi humɨgaŋ saŋ hɨmavɨmi. Lavɨla hulaŋ iamɨgali agɨlaŋ alusaŋ sɨmɨŋ igubali aba manɨgali agadɨ abavɨmi. Lɨhavɨci nulɨdɨ abami. Namɨlaŋ uavɨla Josepɨ dɨ abɨlaŋ nɨbu nukeŋ naludɨ abɨbali hameŋ laci ala lɨhalaŋ uami.
55 Quando os egípcios começaram a passar fome, foram pedir alimentos ao rei. Ele disse: — Vão falar com José e façam o que ele disser.
56 Lɨci humɨgaŋ ibɨlibɨliŋ Isipɨ fɨli tɨbɨ amɨŋ iahɨci Josepɨ agaŋ sɨmɨŋ ulaŋ agɨladɨ lavɨlɨci Isipɨ fɨli tɨbɨ hɨsɨŋ hulaŋ iamɨgali agɨlaŋ veve sɨmɨŋ lavavɨmi.
56 Quando a fome aumentou no país inteiro, José abriu todos os armazéns e começou a vender cereais aos egípcios.
57 Humɨgaŋ ibɨlibɨliŋ agaŋ fɨli tɨbɨ sɨkasɨkan agɨladɨ hɨvɨ iahami. Iahɨci hulaŋ iamɨgali fɨli tɨbɨ mu hɨsɨŋ mu hɨsɨŋ agɨlaŋ avi Josepɨ dɨ pɨŋ veve sɨmɨŋ lavavɨmi.
57 E de todos os países vinha gente ao Egito para comprar cereais de José, pois no mundo inteiro havia uma grande falta de alimentos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 41, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.