Gênesis 32
Ãcõrẽ Bed̶ea (EMPNTPO) vs ARIB
1 Mamaʌba Jacobora nocod̶aa wãsia. Wãbʌrʌd̶e Ãcõrẽ nezocarã bajãnebemada idjimaa zesid̶aa.
1 Jacó também seguiu o seu caminho; e encontraram-no os anjos de Deus.
2 Maʌ̃gʌrã unubʌrʌd̶e Jacoboba jarasia: “Ãcõrẽ sordaorãda nama duanʌa.” Maʌ̃ carea mama trʌ̃ b̶ʌsia Mahanaiʌ̃.
2 Quando Jacó os viu, disse: Este é o exército de Deus. E chamou àquele lugar Maanaim.
3 Mamaʌba Jacoboba idji nezocarãda Seír druad̶aa diabuesia idji djaba Esaúmaa. Seír druara idjab̶a Edoʌ̃ abadaa.
3 Então enviou Jacó mensageiros diante de si a Esaú, seu irmão, à terra de Seir, o território de Edom,
4 Idji nezocarã diabuei naẽna Jacoboba jarasia:
4 tendo-lhes ordenado: Deste modo falareis a meu senhor Esaú: Assim diz Jacó, teu servo: Como peregrino morei com Labão, e com ele fiquei até agora;
5 Mʌ̃a pacada, burroda, ovejada, nezoca umaquĩrãrãda, nezoca wẽrãrã sid̶a erob̶ʌa. Mʌ̃a naʌ̃ bed̶eara diabuebʌrʌa mʌ̃ quĩrã djuburia bʌra mʌ̃ ume bia b̶amãrẽã.”–
5 e tenho bois e jumentos, rebanhos, servos e servas; e mando comunicar isso a meu senhor, para achar graça aos teus olhos.
6 Dji nezocarã Jacobomaa jẽda zed̶aped̶a nãwã jarasid̶aa:
6 Depois os mensageiros voltaram a Jacó, dizendo: Fomos ter com teu irmão Esaú; e, em verdade, vem ele para encontrar-te, e quatrocentos homens com ele.
7 Maʌ̃ ũrĩbʌrʌd̶e Jacobora bio ne wayasia. Maʌ̃ba cawa crĩchaẽ́ basía. Maʌ̃ bẽrã idji ẽberãrãda ẽsadra awara b̶ʌsia. Idji ovejada, pacada, cameyo sid̶a ara maʌ̃ quĩrãca osia.
7 Jacó teve muito medo e ficou aflito; dividiu em dois bandos o povo que estava com ele, bem como os rebanhos, os bois e os camelos;
8 Nãwã crĩcha b̶asia: “Esaúda zeped̶a ab̶abemada uraibʌrʌ, waabemada ẽdrʌd̶ia.”
8 pois dizia: Se Esaú vier a um bando e o ferir, o outro bando escapará.
9 Maʌ̃be Jacoboba Ãcõrẽa iwid̶isia:
9 Disse mais Jacó: o Deus de meu pai Abraão, Deus de meu pai Isaque, ó Senhor, que me disseste: Volta para a tua terra, e para a tua parentela, e eu te farei bem!
10 Mʌ̃ra ẽberã biaẽ́ bẽrã bʌa mʌ̃ra quĩrã djuburiaiẽ́ b̶ʌa. Baribʌrʌ bʌa mʌ̃ra wãrãda careba b̶ʌa. Labaʌ̃maa wãi carea naʌ̃ Jordaʌ̃ do chãsid̶e mʌ̃ jʌwad̶e ab̶abe bacuruda erob̶asia. Baribʌrʌ id̶ira mʌ̃a ẽberãrãra zocãrã pe erob̶ʌ bẽrã daira puru umé panʌ quĩrãca panʌa.
10 Não sou digno da menor de todas as tuas beneficências e de toda a fidelidade que tens usado para com teu servo; porque com o meu cajado passei este Jordão, e agora volto em dois bandos.
11 — ausente —
11 Livra-me, peço-te, da mão de meu irmão, da mão de Esaú, porque eu o temo; acaso não venha ele matar-me, e a mãe com os filhos.
12 — ausente —
12 Pois tu mesmo disseste: Certamente te farei bem, e farei a tua descendência como a areia do mar, que pela multidão não se pode contar.
13 Maʌ̃ diamasi Jacobora mama cãĩsia. Nurẽma idjia animarã erob̶ʌd̶ebemada jʌrʌ pesia idji djaba Esaúa diai carea:
13 Passou ali aquela noite; e do que tinha tomou um presente para seu irmão Esaú:
14 chiwatu wẽrãda dosciento, dji umaquĩrãda veinte, oveja wẽrãda dosciento, dji umaquĩrãda veinte,
14 duzentas cabras e vinte bodes, duzentas ovelhas e vinte carneiros,
15 cameyo wẽrã warra bara b̶eada treinta, paca wẽrãda cuarenta, dji umaquĩrãda die, burro wẽrãda veinte, idjab̶a dji umaquĩrãda die.
15 trinta camelas de leite com suas crias, quarenta vacas e dez touros, vinte jumentas e dez jumentinhos.
16 Mãwã oped̶a maʌ̃ animarãra idji nezocarãa diasia. Maʌ̃ne ãdjía jarasia:
16 Então os entregou nas mãos dos seus servos, cada manada em separado; e disse a seus servos: Passai adiante de mim e ponde espaço entre manada e manada.
17 Maʌ̃be dji nocoare wãbʌrʌ nezocaa jarasia:
17 E ordenou ao primeiro, dizendo: Quando Esaú, meu irmão, te encontrar e te perguntar: De quem és, e para onde vais, e de quem são estes diante de ti?
18 Mãwã iwid̶isira nãwã panudua: “Mʌ̃ boro Esaú, naʌ̃gʌra bʌ nezoca Jacoboba bʌ itea diabuebʌrʌa. Idjira dai caid̶u zebʌrʌa.”–
18 Então responderás: São de teu servo Jacó, presente que envia a meu senhor, a Esaú, e eis que ele vem também atrás de nos.
19 Jacoboba waabema nezoca dji animarã edebʌdarãa jarasia:
19 Ordenou igualmente ao segundo, e ao terceiro, e a todos os que vinham atrás das manadas, dizendo: Desta maneira falareis a Esaú quando o achardes.
20 Maʌ̃ awara jarad̶adua: “Bʌ nezoca Jacobora dairã caid̶u zebʌrʌa.”–
20 E direis também: Eis que o teu servo Jacó vem atrás de nós. Porque dizia: Aplacá-lo-ei com o presente, que vai adiante de mim, e depois verei a sua face; porventura ele me aceitará.
21 Mãwã Jacoboba Esaúa diaira na diabuesia baribʌrʌ maʌ̃ diamasi wad̶i arima cãĩsia.
21 Foi, pois, o presente adiante dele; ele, porém, passou aquela noite no arraial.
22 Ara maʌ̃ diamasi Jacobora piradrʌped̶a idji quima umena, idji nezocawẽrã umena, idji once warrarã sid̶a Jabó do ĩchitad̶e chãbigasia.
22 Naquela mesma noite levantou-se e, tomando suas duas mulheres, suas duas servas e seus onze filhos, passou o vau de Jaboque.
23 Ãdjirã chãbigaped̶a jũma idjia erob̶ʌ sid̶a chãbisia.
23 Tomou-os, e fê-los passar o ribeiro, e fez passar tudo o que tinha.
24 Mãwã Jacobora idub̶a b̶esia. Maʌ̃ne ẽberãda idji ume djõsia ab̶a ʌ̃mãdau odjabʌrʌd̶aa.
24 Jacó, porém, ficou só; e lutava com ele um homem até o romper do dia.
25 Djõ panʌne maʌ̃ ẽberãba cawasia Jacobora poyaẽ́da. Maʌ̃ bẽrã Jacobo chĩded̶e chĩsia. Maʌ̃ba Jacobo chĩdera ãĩ dogosia.
25 Quando este viu que não prevalecia contra ele, tocou-lhe a juntura da coxa, e se deslocou a juntura da coxa de Jacó, enquanto lutava com ele.
26 Maʌ̃ne dji ẽberãba Jacoboa jarasia:
26 Disse o homem: Deixa-me ir, porque já vem rompendo o dia. Jacó, porém, respondeu: Não te deixarei ir, se me não abençoares.
27 Maʌ̃be dji ẽberãba iwid̶isia:
27 Perguntou-lhe, pois: Qual é o teu nome? E ele respondeu: Jacó.
28 Maʌ̃ne dji ẽberãba jarasia:
28 Então disse: Não te chamarás mais Jacó, mas Israel; porque tens lutado com Deus e com os homens e tens prevalecido.
29 Maʌ̃be Jacoboba jarasia:
29 Perguntou-lhe Jacó: Dize-me, peço-te, o teu nome. Respondeu o homem: Por que perguntas pelo meu nome? E ali o abençoou.
30 Maʌ̃ne Jacoboba jarasia: “Mʌ̃dji dauba Ãcõrẽ quĩrãdarrada ununamĩna mʌ̃ra wad̶i zocai b̶ʌa.” Mãwã mama trʌ̃ b̶ʌsia Penuel.
30 Pelo que Jacó chamou ao lugar Peniel, dizendo: Porque tenho visto Deus face a face, e a minha vida foi preservada.
31 Ʌ̃mãdau odjabʌrʌd̶e Jacobora maʌ̃ Penueld̶eba wãsia. Baribʌrʌ idji chĩdera ãĩ wãna bẽrã pĩãca b̶ʌcaeda wãsia.
31 E nascia o sol, quando ele passou de Peniel; e coxeava de uma perna.
32 Bajãnebemaba Jacobora chĩded̶e chĩna bẽrã id̶ibema ewarid̶e israelerãba chĩded̶ebema quẽgura cod̶acaa.
32 Por isso os filhos de Israel não comem até o dia de hoje o nervo do quadril, que está sobre a juntura da coxa, porquanto o homem tocou a juntura da coxa de Jacó no nervo do quadril.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 32, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.