Gênesis 31
Ãcõrẽ Bed̶ea (EMPNTPO) vs ACF
1 Maʌ̃ ewarid̶e Labaʌ̃ warrarãba Jacoboda nãwã biẽ́ jara panasid̶aa:
1 Então ouvia as palavras dos filhos de Labão, que diziam: Jacó tem tomado tudo o que era de nosso pai, e do que era de nosso pai fez ele toda esta glória.
2 Maʌ̃ awara unubadjia Labaʌ̃ra idji ume naãrã bia b̶ad̶a quĩrãca b̶ʌẽ́da.
2 Viu também Jacó o rosto de Labão, e eis que não era para com ele como anteriormente.
3 Mãwã b̶ʌd̶e Ãcõrẽba Jacoboa jarasia:
3 E disse o Senhor a Jacó: Torna-te à terra dos teus pais, e à tua parentela, e eu serei contigo.
4 Maʌ̃be Jacoboba idji quimarã Raquelda, Lea sid̶a trʌ̃bisia idji oveja erob̶ʌmaa zed̶amãrẽã.
4 Então mandou Jacó chamar a Raquel e a Lia ao campo, para junto do seu rebanho,
5 Ãdji jũẽped̶ad̶acarea Jacoboba jarasia:
5 E disse-lhes: Vejo que o rosto de vosso pai não é para comigo como anteriormente; porém o Deus de meu pai tem estado comigo;
6 Bãrãba cawa panʌa mʌ̃ra bãrã zeza itea bio trajasida.
6 E vós mesmas sabeis que com todo o meu esforço tenho servido a vosso pai;
7 Baribʌrʌ idjia mʌ̃ra cũrũgabadjia. Mʌ̃a edaida b̶ʌra idjia b̶arima zocãrã quĩrã awara obadjia. Wãrãda idjia mʌ̃ ume biẽ́ o quĩrĩã b̶asia. Baribʌrʌ Ãcõrẽba idu mãwã obiẽ́ basía.
7 Mas vosso pai me enganou e mudou o salário dez vezes; porém Deus não lhe permitiu que me fizesse mal.
8 Labaʌ̃ba mʌ̃ traja b̶ʌbari jũma dji animarã gorogoroa b̶eada edaida b̶ʌad̶a asid̶e mamaʌba ʌ̃taa jũma ovejaba gorogoroa tobadjid̶aa. Idjab̶a dji patrupatrua b̶eada mʌ̃a edaida b̶ʌad̶a asid̶e mamaʌba ʌ̃taa jũma ovejaba patrupatrua tobadjid̶aa.
8 Quando ele dizia assim: Os salpicados serão o teu salário; então todos os rebanhos davam salpicados. E quando ele dizia assim: Os listrados serão o teu salário, então todos os rebanhos davam listrados.
9 Mãwã Ãcõrẽba bãrã zeza animarãra jãrĩsia mʌ̃́a diai carea.
9 Assim Deus tirou o gado de vosso pai, e deu-o a mim.
10 Maʌ̃ ewarid̶e animarã dji wẽrãrã põnõ b̶easid̶e mʌ̃a cãĩmocarasia. Maʌ̃ cãĩmocarad̶e mʌ̃a unusia animarãra warra o b̶eada. Dji umaquĩrãra ʌ̃cʌrʌ gorogoroa b̶easia, ʌ̃cʌrʌ patrupatrua b̶easia, idjab̶a ʌ̃cʌrʌ bagabaga b̶easia.
10 E sucedeu que, ao tempo em que o rebanho concebia, eu levantei os meus olhos e vi em sonhos, e eis que os bodes, que cobriam as ovelhas, eram listrados, salpicados e malhados.
11 Mãwã b̶ʌd̶e Ãcõrẽba mʌ̃ra trʌ̃sia: “¡Jacobo!” Mʌ̃a panusia: “Nama b̶ʌa.”
11 E disse-me o anjo de Deus em sonhos: Jacó! E eu disse: Eis-me aqui.
12 — ausente —
12 E disse ele: Levanta agora os teus olhos e vê todos os bodes que cobrem o rebanho, que são listrados, salpicados e malhados; porque tenho visto tudo o que Labão te fez.
13 — ausente —
13 Eu sou o Deus de Betel, onde tens ungido uma coluna, onde me fizeste um voto; levanta-te agora, sai-te desta terra e torna-te à terra da tua parentela.
14 Maʌ̃ne Raquelba Lea bid̶a jarasid̶aa:
14 Então responderam Raquel e Lia e disseram-lhe: Há ainda para nós parte ou herança na casa de nosso pai?
15 Ãtebʌrʌ daira drua ãĩbema quĩrãca osia. Idjia daira nẽdobuesia. Maʌ̃ awara dai nẽdobued̶abari edad̶ara jũma cobuesia.
15 Não nos considera ele como estranhas? Pois vendeu-nos, e comeu de todo o nosso dinheiro.
16 Baribʌrʌ Ãcõrẽba dai zezad̶era jãrĩsia. Maʌ̃gʌra wãrãda dadjid̶ea idjab̶a dadji warrarãnea. Maʌ̃ carea jũma Ãcõrẽba bʌ́a jara b̶ʌ quĩrãca odua.–
16 Porque toda a riqueza, que Deus tirou de nosso pai, é nossa e de nossos filhos; agora, pois, faze tudo o que Deus te mandou.
17 — ausente —
17 Então se levantou Jacó, pondo os seus filhos e as suas mulheres sobre os camelos;
18 — ausente —
18 E levou todo o seu gado, e todos os seus bens, que havia adquirido, o gado que possuía, que alcançara em Padã-Arã, para ir a Isaque, seu pai, à terra de Canaã.
19 — ausente —
19 E havendo Labão ido a tosquiar as suas ovelhas, furtou Raquel os ídolos que seu pai tinha.
20 Jacoboba idji wãinebemada Labaʌ̃a jaraẽ́ basía. Mãwã Jacoboba arameo Labaʌ̃ra cũrũgasia.
20 E Jacó logrou a Labão, o arameu, porque não lhe fez saber que fugia.
21 Jacobora jũma idjia erob̶ʌ bara mĩrũ wãsia. Wãbʌrʌd̶e Euprate do quĩrãrã chãsia. Maʌ̃be Gala eyaid̶a b̶ʌ druad̶aa wãsia. Genesi 31:17-19|src="co01439B.tif" size="span" ref="Gen. 31:21"
21 E fugiu ele com tudo o que tinha, e levantou-se e passou o rio; e se dirigiu para a montanha de Gileade.
22 Ewari ũbea bad̶acarea Labaʌ̃ba cawasia Jacobora mĩrũ wãsida.
22 E no terceiro dia foi anunciado a Labão que Jacó tinha fugido.
23 Maʌ̃ bẽrã Labaʌ̃ba idji ẽberãrã edaped̶a Jacobo caid̶u ẽpẽ wãsia. Siete ewari ẽpẽ wãbʌrʌd̶e Labaʌ̃ba Jacobora tʌmʌba unusia Gala eyaid̶a b̶ʌ druad̶e.
23 Então tomou consigo os seus irmãos, e atrás dele seguiu o seu caminho por sete dias; e alcançou-o na montanha de Gileade.
24 — ausente —
24 Veio, porém, Deus a Labão, o arameu, em sonhos, de noite, e disse-lhe: Guarda-te, que não fales com Jacó nem bem nem mal.
25 — ausente —
25 Alcançou, pois, Labão a Jacó, e armara Jacó a sua tenda naquela montanha; armou também Labão com os seus irmãos a sua, na montanha de Gileade.
26 Maʌ̃be Labaʌ̃ba Jacoboa jarasia:
26 Então disse Labão a Jacó: Que fizeste, que me lograste e levaste as minhas filhas como cativas pela espada?
27 Bʌ wãira mʌ̃́a jaraẽ́ basía. ¿Cãrẽ cãrẽã jãwã chupea wãsi? Bʌa jarad̶abara mʌ̃a b̶ʌsrid̶a ewarida ocasia. Trʌ̃ãbiba, tõnõãba, arpa bid̶a b̶ʌsrid̶ada ocasid̶aa.
27 Por que fugiste ocultamente, e lograste-me, e não me fizeste saber, para que eu te enviasse com alegria, e com cânticos, e com tamboril e com harpa?
28 Maʌ̃ awara bʌa mʌ̃ wiuzaquerãra, mʌ̃ caurã sid̶a idu isõbiẽ́ basía. Crĩcha neẽ́ b̶ʌ quĩrãca bʌa osia.
28 Também não me permitiste beijar os meus filhos e as minhas filhas. Loucamente agiste, agora, fazendo assim.
29 Mʌ̃a bãrãra poya biẽ́ oida b̶ʌa. Mãwãmĩna id̶i diamasi bʌ zeza ume b̶ʌ Ãcõrẽba mʌ̃́a jarasia: “¡Jacobo ume quĩrũ bed̶earãdua!”
29 Poder havia em minha mão para vos fazer mal, mas o Deus de vosso pai me falou ontem à noite, dizendo: Guarda-te, que não fales com Jacó nem bem nem mal.
30 Bʌra waya bʌ zezamaa wã quĩrĩã b̶ʌbʌrʌ, bia b̶ʌa. Baribʌrʌ ¿cãrẽ cãrẽã bʌa mʌ̃ jʌwaba od̶a ãcõrẽra drʌasi?–
30 E agora se querias ir embora, porquanto tinhas saudades de voltar à casa de teu pai, por que furtaste os meus deuses?
31 Jacoboba panusia:
31 Então respondeu Jacó, e disse a Labão: Porque temia; pois que dizia comigo, se porventura não me arrebatarias as tuas filhas.
32 Mʌ̃a bʌ jʌwaba od̶a ãcõrẽra drʌaẽ́ basía. Baridua nama b̶ʌba erob̶ʌbʌrʌ, beuida b̶ʌa. Jũmarã quĩrãpita jʌrʌdua mʌ̃a bʌreda erob̶ʌ cawaya. Mʌ̃a erob̶ʌbʌrʌ, edadua.–
32 Com quem achares os teus deuses, esse não viva; reconhece diante de nossos irmãos o que é teu do que está comigo, e toma-o para ti. Pois Jacó não sabia que Raquel os tinha furtado.
33 Ara maʌ̃da Labaʌ̃ba Jacobo wua ded̶e ed̶a jʌrʌd̶e wãsia. Maʌ̃are nezocawẽrãrã wua ded̶e ed̶a jʌrʌd̶e wãsia. Lea wua ded̶e bid̶a jʌrʌd̶e wãsia. Mãwãmĩna idji jʌwaba od̶a ãcõrẽra unuẽ́ basía. Maʌ̃ bẽrã Lea wua ded̶eba ẽdrʌped̶a Raquel wua ded̶aa wãsia.
33 Então entrou Labão na tenda de Jacó, e na tenda de Lia, e na tenda de ambas as servas, e não os achou; e saindo da tenda de Lia, entrou na tenda de Raquel.
34 Baribʌrʌ ed̶a wãi naẽna Labaʌ̃ jʌwaba od̶a ãcõrẽra Raquelba cameyo ʌ̃rʌ̃ chũmebada edrecare mẽrãsia. Maʌ̃be maʌ̃gʌ ʌ̃rʌ̃ chũmesia. Labaʌ̃ba jũma dji dejãne jʌrʌd̶amĩna unuẽ́ basía.
34 Mas tinha tomado Raquel os ídolos e os tinha posto na albarda de um camelo, e assentara-se sobre eles; e apalpou Labão toda a tenda, e não os achou.
35 Maʌ̃ne Raquelba jarasia:
35 E ela disse a seu pai: Não se acenda a ira aos olhos de meu senhor, que não posso levantar-me diante da tua face; porquanto tenho o costume das mulheres. E ele procurou, mas não achou os ídolos.
36 Maʌ̃ carea Jacobora quĩrũped̶a jarasia:
36 Então irou-se Jacó e contendeu com Labão; e respondeu Jacó, e disse a Labão: Qual é a minha transgressão? Qual é o meu pecado, que tão furiosamente me tens perseguido?
37 Bʌa mʌ̃ netatara ab̶ed̶a jũma ware acʌsia. Dai ded̶e ¿bʌreda unusica? Mʌ̃a drʌad̶ada unusibʌrʌ, jũmarãa ebud̶a acʌbidua. Mãwã ãdjirãba poya cawa jarad̶ia dadji umébemarã caida jipa b̶ʌda.
37 Havendo apalpado todos os meus móveis, que achaste de todos os móveis de tua casa? Põe-no aqui diante dos meus irmãos e de teus irmãos; e que julguem entre nós ambos.
38 Mʌ̃ra veinte poa bʌ itea traja b̶asia. Maʌ̃ne bʌ ovejara, bʌ chiwatu sid̶a warra ʌradʌgad̶aca basía. Mʌ̃a bʌ oveja umaquĩrãda coida b̶ad̶amĩna ni ab̶a bid̶a coẽ́ basía.
38 Estes vinte anos eu estive contigo; as tuas ovelhas e as tuas cabras nunca abortaram, e não comi os carneiros do teu rebanho.
39 Animarã cadrʌaba bʌ animarãda beasira, mʌ̃a maʌ̃ animarã beud̶ara bʌmaa edeca basía cawabi carea. Ãtebʌrʌ maʌ̃bari ara mʌ̃dji animarãnebemada bʌ́a ab̶a diabadjia. Maʌ̃ awara ãsa wa diamasi bid̶a bʌ animarãda drʌasid̶ara bʌa maʌ̃bari mʌ̃reda jẽda diabibadjia.
39 Não te trouxe eu o despedaçado; eu o pagava; o furtado de dia e o furtado de noite da minha mão o requerias.
40 Ãsa mʌ̃ra beseaba bia mĩga b̶abadjia. Diamasi jĩsuaba mĩga b̶ʌ bẽrã poya cãĩca basía.
40 Estava eu assim: De dia me consumia o calor, e de noite a geada; e o meu sono fugiu dos meus olhos.
41 Veinte poa mʌ̃ra bʌ diguid̶a b̶asia. Bʌ cau umé panʌ carea mʌ̃ra catorce poa bʌ itea bari trajasia. Bʌ animarã carea mʌ̃ra sei poa bari trajasia, baribʌrʌ mʌ̃a edaida b̶ʌra bʌa b̶arima zocãrã quĩrã awara obadjia.
41 Tenho estado agora vinte anos na tua casa; catorze anos te servi por tuas duas filhas, e seis anos por teu rebanho; mas o meu salário tens mudado dez vezes.
42 Abrahaʌ̃ Ãcõrẽda, mʌ̃ zeza Isaba waya b̶ʌ Ãcõrẽda mʌ̃ ume b̶ad̶aẽ́bara, bʌa mʌ̃ra ne neẽ́ wãbicasia. Baribʌrʌ Ãcõrẽba mʌ̃ bia mĩga b̶ʌra, mʌ̃ bio traja b̶ʌ sid̶a unusia. Maʌ̃ carea id̶i diamasi idjia bʌra quẽãsia.–
42 Se o Deus de meu pai, o Deus de Abraão e o temor de Isaque não fora comigo, por certo me despedirias agora vazio. Deus atendeu à minha aflição, e ao trabalho das minhas mãos, e repreendeu-te ontem à noite.
43 Maʌ̃ ũrĩped̶a Labaʌ̃ba Jacoboa jarasia:
43 Então respondeu Labão, e disse a Jacó: Estas filhas são minhas filhas, e estes filhos são meus filhos, e este rebanho é o meu rebanho, e tudo o que vês, é meu; e que farei hoje a estas minhas filhas, ou a seus filhos, que deram à luz?
44 Jãʌ̃be djõna amaaba dadjia bed̶eada b̶ʌd̶ia. Dadji umérãba mõgarada boromea bued̶ia dadjia bed̶ea b̶ʌped̶ad̶ara quĩrãneba panani carea.–
44 Agora pois vem, e façamos aliança eu e tu, que seja por testemunho entre mim e ti.
45 Maʌ̃ carea mõgara waib̶ʌada edaped̶a ʌ̃ta nũmʌsia.
45 Então tomou Jacó uma pedra, e erigiu-a por coluna.
46 Maʌ̃be Jacoboba idji ẽberãrãa jarasia:
46 E disse Jacó a seus irmãos: Ajuntai pedras. E tomaram pedras, e fizeram um montão, e comeram ali sobre aquele montão.
47 — ausente —
47 E chamou-o Labão Jegar-Saaduta; porém Jacó chamou-o Galeede.
48 — ausente —
48 Então disse Labão: Este montão seja hoje por testemunha entre mim e ti. Por isso se lhe chamou Galeede,
49 — ausente —
49 E Mispá, porquanto disse: Atente o Senhor entre mim e ti, quando nós estivermos apartados um do outro.
50 — ausente —
50 Se afligires as minhas filhas, e se tomares mulheres além das minhas filhas, ninguém está conosco; atenta que Deus é testemunha entre mim e ti.
51 Idjab̶a Labaʌ̃ba Jacoboa jarasia:
51 Disse mais Labão a Jacó: Eis aqui este mesmo montão, e eis aqui essa coluna que levantei entre mim e ti.
52 Naʌ̃ mõgarara sẽyãda b̶aya. Naʌ̃ mõgara aud̶u bʌra mʌ̃ ume djõne zecara b̶ʌa idjab̶a mʌ̃ sid̶a bʌ ume djõne wãcara b̶ʌa.
52 Este montão seja testemunha, e esta coluna seja testemunha, que eu não passarei este montão a ti, e que tu não passarás este montão e esta coluna a mim, para mal.
53 Dadjid̶ebema ab̶aʌda naʌ̃ mõgara aud̶u djõne wãibʌrʌ, Ãcõrẽ bʌ zezadrõã Abrahaʌ̃ ume b̶ad̶a idjab̶a mʌ̃ zezadrõã Naco ume b̶ad̶aba cawa oya. ¿Bia b̶ʌca?–
53 O Deus de Abraão e o Deus de Naor, o Deus de seu pai, julgue entre nós. E jurou Jacó pelo temor de seu pai Isaque.
54 Mãwãped̶a Jacoboba Gala eyad̶e animarãda Ãcõrẽa babue diasia. Maʌ̃be ẽberãrãra trʌ̃sia ne cod̶amãrẽã. Ne cod̶aped̶a maʌ̃ eyad̶e cãĩsid̶aa.
54 E ofereceu Jacó um sacrifício na montanha, e convidou seus irmãos, para comer pão; e comeram pão e passaram a noite na montanha.
55 Nurẽma diaped̶ed̶a Labaʌ̃ra piradrʌped̶a dji wiuzaquerã, dji caurã sid̶a isõsia. Mãwãped̶a ãdjía bia wãnaduad̶a aped̶a idji druad̶aa jẽda wãsia.
55 E levantou-se Labão pela manhã de madrugada, e beijou seus filhos e suas filhas e abençoou-os e partiu; e voltou Labão ao seu lugar.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 31, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.