Neemias 4
eka (EKA) vs NAA
1 Eji Sanbalati wuku re e kpꞌtuungu ekahme lang, á bele egburu erakatahng, á jolo go erakatahng eltim jo gbiing-e gbiingi, á kehm kehme anebe Ju nyok.
1 Quando Sambalate ouviu que nós estávamos reconstruindo a muralha, ficou irado e indignado, e começou a zombar dos judeus.
2 Á kehm bungu a bo, go esamahr ane ba bo kpo lim eltum ano, a nsoja nyi Samaria re, <<Jenji awon Ju nyao kpˈlimi? Bo kpꞌtiri re bo kpe tuungu ekahme langa? Bo kpˈtiri re bo lim ajoma? Bo bahke limi eltum nia mal go efung abehnga? Anv bo bahke yehke atal etahk asehke go abim nsol nya ma fia?>>
2 Na presença de seus irmãos e do exército de Samaria ele disse: — O que é que esses judeus fracos estão fazendo? Vocês vão permitir que eles continuem? Será que vão oferecer sacrifícios? Pensam que podem acabar a obra num só dia? Será que as pedras que foram queimadas poderão renascer daqueles montões de pó?
3 Tobaya nnea Amon no yiimi kohl-e kehm bungu re, << Ekahme atal ji bo kpˈlange o jol mbehr lˈwahr bahke gboko!
3 Tobias, o amonita, estava com Sambalate e disse: — Mesmo que reconstruam, se vier uma raposa, derrubará aquela muralha de pedras!
4 N kehm kake ero re, <<Esowo ebahre wuung-r atung, ane ma-r sennge njahm. Sennge enyok ebo fere kuumu go ebo asi. Faake bo ka ana ejum eldake go ndi nyi bo bahke woomo eju.
4 “Ouve, ó nosso Deus, pois estamos sendo desprezados. Faze com que o seu desprezo recaia sobre a cabeça deles, e faze com que sejam despojo numa terra de cativeiro.
5 Ka bulu ebi ji bo ma li, afi tahm ka bo go ebo abiafem ega esamahr, tibre bobnyok abalange ekahme go ebo esamahr.>>
5 Não encubras a sua iniquidade, e que o pecado deles não seja apagado diante de ti, pois te provocaram à ira na presença dos construtores.”
6 Ano wo e soro asi jo lang ekahme, tete wahre rehng ekvkv, tibre ane jo limi eltum a ntim a ntim ebo.
6 Assim, reconstruímos a muralha. E toda a muralha foi acabada até a metade da sua altura, porque o povo tinha ânimo para trabalhar.
7 Wo eji Sanbalati a Tobaya, a anebe Arab, a anebe Amon, anebe Asidod wuku re, ekahme Jeusalem ji e kpˈtuungu kpˈwahre asongo, fvfo ayake nya jolo no, bob kehme eltuungu lang sahd, bo bele egburu erakatahng.
7 Mas, quando Sambalate, Tobias, os árabes, os amonitas e os asdoditas ouviram que a reparação das muralhas de Jerusalém ia adiante e que já se começavam a fechar-lhe as brechas, ficaram muito irados.
8 Bo kpee kehm toobo egom egom re bo ba ba nok a Jeusalem, fere lim ntong a bo.
8 Todos se ajuntaram de comum acordo para virem atacar Jerusalém e criar confusão ali.
9 Wo e kake ero ka Esowo ebahre, fere kak mbaabe atv a njul, eji bahk-r tobo go ntong nyia.
9 Porém nós oramos ao nosso Deus e, como proteção, pusemos guarda contra eles, de dia e de noite.
10 Wo gana, anebe Juda ebbung re, <<Eko ebtan abalimeltum, wo nsol nyia gbalee nyi ma bud; e nehm ma tuungu ekahme jia lang.>>
10 Então os que estavam em Judá disseram: — Os carregadores já não têm mais forças, e os escombros são muitos. Nós mesmos não seremos capazes de reconstruir a muralha.
11 Fvfo anebekv ebahre tob bungu re, <<Re bo kehm kahne afi nyehn-r, bo bahk-r nyehne go ebo ellong, kpi bo wul, wahng ka, eltum nio bahke rahke.>>
11 Os nossos inimigos diziam entre si: “Eles não ficarão sabendo nem verão nada, até que entremos no meio deles e os matemos. E assim vamos fazer com que a obra pare.”
12 Anebe Ju ba lene kohlo anebekv, jo ba tong-r sehnge nkpele ewubu re, <<Edi ajehng ajehng ji ń sennge no, bo bahk-r ma bohko abohng ejang abehng abehng.>>
12 Os judeus que habitavam na vizinhança deles nos disseram dez vezes: “De todos os lugares onde moram, eles nos atacarão.”
13 Ano wo fvfo n kehm bumu ane go njahm ekahme nyi sahb rˈrede adi nyao nya jolo gbuul, n jo bumu bo mbaabe go ebangenahb ebangenahb, no nne ekahngkahng, a elkong, a mban.
13 Então pus o povo, por famílias, nos lugares baixos e abertos, por detrás da muralha, com as suas espadas, as suas lanças e os seus arcos.
14 Eji m ba seenge ana nsol kpꞌjeke, n kehm mehle yiimi, kehm bungu tong agburu ane, a ane ba kpꞌfili adi, a erik ane bako kpee re, <<Kana fahl anebekv ebahne. Buumen Jehova, ye ji kpꞌgbale, fere mꞌmennge, wahn nok ka abangenahb enyahne, abon ebahne ba nlum a ba akal, akal ebahne a ntahk a ntahk enyahne.>>
14 Depois de fazer uma inspeção, levantei-me e disse aos nobres, aos magistrados e ao resto do povo: — Não tenham medo deles. Lembrem-se do Senhor, grande e temível, e lutem pelos seus irmãos, seus filhos, suas filhas, pelas mulheres e pela casa de vocês.
15 Ana anebekv ebahre sebe kahn re wahr ebkahn ebi ntoobo ebo, fvfo ana Esowo ma lim ma bil bo amahr, owo wahr kpee kehm feere, no nne go edi ekahme ji a jo lim eltum.
15 Quando os nossos inimigos ouviram que nós já sabíamos disso e que Deus tinha frustrado o plano deles, voltamos todos nós para a muralha, cada um à sua obra.
16 Bomo efung bio asongo, n yabe ane ebame ejang ebbal, ane bako jo lim eltum, bako fili nsol ebta ana nkong, akum, mban a nsol ebta nyako. Atubesi yehke elbo yiimi go njahm nyi anebe Juda kpee,
16 Daquele dia em diante, metade dos meus homens trabalhava na obra, e a outra metade empunhava lanças, escudos, arcos e couraças; e os chefes estavam por trás de toda a casa de Judá
17 ba jo lang ekahme. Ane ba jo sol nsol eltum, jo solo ebo abehng, fere jo fili ejum ebta ebo behko,
17 que reconstruía a muralha. Os carregadores, que por si mesmos tomavam as cargas, cada um com uma das mãos fazia a obra e com a outra segurava a arma.
18 nne awohng awohng no jo lang gbade ekahngkahng go ebun ana á jo lim eltum. Wo nwora ntang jolo aname.
18 Os construtores, cada um trazia a sua espada na cintura, enquanto construíam. O que tocava a trombeta estava ao meu lado.
19 Owo n kehm tongo agburu ane, a atubesi ane, go erik ane re, <<Eltum nia kpꞌgbale, fere nyꞌnyange, ga e li tang tang tang go ekahme.
19 Eu disse aos nobres, aos magistrados e ao resto do povo: — Grande e extensa é a obra, e nós estamos espalhados na muralha, longe uns dos outros.
20 Edi ajehng ajehng ji ń lꞌwuk ntang ma wor, been ba kpir-r o. Esowo ebahre bahke noko ka-r!>>
20 No lugar em que ouvirem o som da trombeta, ali reúnam-se em volta de nós. O nosso Deus lutará por nós.
21 Ano wo e soro asi go eltum, egom ane bako fili nkong, bomo efunfu behre behre tete ngare nyi alonlo ma lohng.
21 Assim trabalhávamos na obra; e metade empunhava as lanças desde o raiar do dia até o anoitecer.
22 Ngare nyˈnehm o n tob tongo ane re, <<Nong nne awohng awohng a nkake ebo ewe jo jol atahng Jeusalem atv, eji bo bahke jolo ababˈbaabe go atv, fere jo lim eltum ngara njul.>>
22 Também nesse mesmo tempo eu disse ao povo: — Cada um de vocês fique em Jerusalém com o seu servo, para que de noite nos sirvam de guarda e de dia trabalhem.
23 Jol me, abonanee, aneblum ebame, afi abaaba adi ba jolo aname, e tikem yehke nsol ebjing enyahre, no nne fili ejum ebta, jol afi fere jolo re á je alahb tuk.
23 Nem eu, nem os meus irmãos, nem os meus servos, nem os homens da guarda que me seguiam tirávamos as nossas roupas, nem mesmo para dormir; cada um se deitava com as armas à sua direita.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.