Gênesis 42
eka (EKA) vs BKJ
1 Eji Jekob wuku re nsol alehke nyia go Ijib, á tongo abon ebe re, <<Jenji wahnge ḿ ma sa kpi atemtem seenge?>>
1 Ora, quando Jacó viu que havia trigo no Egito, Jacó disse a seus filhos: Por que ficais olhando uns para os outros?
2 Á kpe soro asi bung re, <<Me n wuk re alehke nyia go Ijib, songen go wahn song gunu ba ka-r, eji e lˈkpin, kˈkpo.>>
2 E ele disse: Eis que eu ouvi que há trigo no Egito; descei para lá e comprai para nós dali, para que vivamos, e não morramos.
3 Owo abonanyehn Josef na awubu kehm tahme re bo song gunu alehke go Ijib.
3 E os dez irmãos de José desceram para comprar trigo no Egito.
4 Wo Jekob tumem Benjamin mmonanyehna Josef a ane bako, tibre á jo fahle re, ejum ki-e lim.
4 Mas a Benjamim, irmão de José, Jacó não enviou com seus irmãos, pois ele disse: Para que porventura não lhe aconteça alguma desgraça.
5 Abon Isreel kehm tahme a ellong ane bako re, bo song gunu nsol alehke, tibre njal tˈtob jol go ndia Kenan.
5 E os filhos de Israel vieram comprar trigo entre os que vieram, porque a fome estava na terra de Canaã.
6 Josef wo jolo nne no jo fili ndi nyio, ye wo jolo nne no jo gungu anebe ejahbe bao kpee nsol alehke. Eji abonanyehn Josef bao rehnge o, bo gongo asamahr ebo go ndi ka-e.
6 E José era o governador da terra, e era ele que vendia a todas as pessoas da terra; e os irmãos de José vieram, e se curvaram diante dele com sua face em terra.
7 Ana Josef nyehne abonanyehn, á lˈliingi bo, fere lim awini ana njenne, bung a bo egban egban re, <<Wahn lohng gan?>> Bo kehm-e faange re, <<Wahr lohng go ndi nyi Kenan, e ba re wahr ba gunu nsol alehke.>>
7 E José viu seus irmãos, e ele os reconheceu, mas se fez de estranho para eles, e falou asperamente com eles. E ele lhes disse: De onde vindes? E eles disseram: Da terra de Canaã para comprar alimento.
8 Jol eji Josef liingi liingi abonanyehn, bo we-e liigem
8 E José reconheceu seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Josef kehm buumu nlem enye bada bo, kehm bungu tong bo re, <<Wahn ane ba kpo weele nyehn egahbe ba, ḿ ba re wahn ba nyehn nkpe ejahbe anyehng anyehng nyi nne bahke ma sehng yel,>>
9 E José lembrou-se dos sonhos que havia sonhado sobre eles, e lhes disse: Sois espiões. Viestes para ver a nudez da terra.
10 Bo kehm faange re, <<Eˈee ntubesi wahr alokeltum eba, e ba re wahr ba gunu nsol alehke.
10 E eles lhe disseram: Não, meu senhor, mas para comprar alimento vieram teus servos.
11 Wahr kpee abon ba nlum ba nne awohng ba, wahr alokeltum eba ane ba kpi ekpunu ba, abaweele nyehn ejahbe sang.>>
11 Somos todos filhos de um homem; somos homens verdadeiros; teus servos não são espiões.
12 Josef faange bo re <<Eˈee, ḿ ba re wahn ba nyehn nkpe ejahbe anyehng anyehng nyi nne bahke ma sehng yel.>>
12 E ele lhes disse: Não, mas para ver a nudez da terra é que viestes.
13 Bo kehm faange re, <<Wahr alokeltum eba jolo ewubu abonanyehn ba nlum na abal, abon nne awohng, bo lene go ndi nyi Kenan, monkalla li a nsoo ewahre, noko kpeem li.>>
13 E eles disseram: Teus servos são doze irmãos, os filhos de um homem na terra de Canaã. E eis que o mais jovem está hoje com nosso pai, e um não está.
14 Josef kehm tongo bo re, <<Tiki li ana n kp-n tongo re, wahn abaweele nyehn ejahbe ba!
14 E José lhes disse: Foi isso que eu vos falei, dizendo: Sois espiões.
15 Ana wo bo bahk-n wunngu, Go mbing nyi Fero ji li go elkpin, ń nehm tiki tahm a tete monkalla mmonanne ewahne ba a.
15 Por isto sereis provados: Pela vida de Faraó não saireis daqui, a não ser que vosso irmão mais jovem venha para cá.
16 Tumen nne awohng wahne a song ko mmonanne wahne á ba; wahn egom jehka kpee ḿ bahke woomo go ngbekobo, eji bo lˈwuungu alum enyahne fere seb kahn joare ń kpˈbung etingitingi. Lˈjol re ń kpi kimi efahne, go mbing nyi Fero ji li go elkpin, wahn abaweele nyehn ejahbe ba!>>
16 Enviai um de vós, e que ele traga vosso irmão, e vós sereis mantidos na prisão, para que vossas palavras sejam provadas, se há alguma verdade em vós. Ou senão pela vida de Faraó, verdadeiramente sois espiões.
17 Á kehm kake bo kpee go ngbekobo go nfung era.
17 E ele os colocou todos juntos na prisão por três dias.
18 Eji ma biingi nfung era Josef kehm tongo bo re, <<Limen jia wahn jol go elkpin, tibre me n kpˈfahle Esowo.
18 E José lhes disse no terceiro dia: Fazei isto, e vivei, pois eu temo a Deus:
19 Joare ń lohko li ane ba kpi ekpunu, nong mmonanne ewahne awohng jol o ngbekobo, wahn ga roden nsol alehke wahn song kehnge, song ka anebe njal go etahk.
19 Se sois homens verdadeiros, deixai que um de vossos irmãos fique preso na casa de vossa prisão. Ide vós, levai trigo para a fome de suas casas,
20 Koon mmonkalla mmonanne ewahne ba ka-m, eji alum enyahne lˈlohko jol ano, fvfo eji ń lˈkˈkpo.>> Bo tˈtaame re bo bahke limi ano.
20 mas trazei-me vosso irmão mais jovem. Assim, vossas palavras serão verificadas, e vós não morrereis. E assim eles fizeram.
21 Bo kehm bungu tong atemtem re, <<Etingitingi e kpˈnyehne erem bia tib esi mmonannee ewahre, e nyˈnyehn erem bi jolo a ne, eji á jo gboong-r tib esi elkpin ene, wo e we wukem, ano wo wahnge erem bia ma feere ba kuum-r.>>
21 E eles disseram uns aos outros: Somos realmente culpados a respeito do nosso irmão, quando vimos a angústia da sua alma, quando nos implorou, e não o escutamos; por isso veio essa desgraça sobre nós.
22 Ruben kehm tongo bo re, <<Wahn tong-ma, re wahn kˈlim abiafem tob mmonse nlum noa? Ń wukem, anv wahr ba bahke gale mbong alung eme.>>
22 E Rúben lhes respondeu, dizendo: Não vos falei, dizendo: Não pequeis contra o menino, e vós não ouvistes? Por isso, eis que o seu sangue também é requerido.
23 Bo joom kahn re Josef kpˈwuku ana bo kpˈ bungu, eji jolo re nne jo tooro na tong bo.
23 E eles não sabiam que José os entendia, pois ele falava com eles por meio de um intérprete.
24 Josef kehm tahme bo sa song kehme ellingi, eji á ma rahke eling á kehm feere ba kehme elbungu a bo. Á kaa nsahm bo gba Simion go ebo esamahr.
24 E ele se afastou deles, e chorou, e voltou a eles novamente, e falou com eles, e tomou deles Simeão, e o amarrou diante dos seus olhos.
25 Josef kehm tongo aloketum re bo kak bo nsol alehke rur go ebo abam, fere feere akpohko asilva ebo kak nne awohng awohng go ege ebam, fere toobo nsol eljen ka bo. Ngare nyi bo ma lim ano ka bo,
25 Então José ordenou que enchessem de trigo seus sacos, e que devolvessem a cada homem seu dinheiro, a cada um em seu saco, e que lhes dessem provisão para o caminho. E assim lhes fizeram.
26 bo kehm gbade ebvankang, abam nsol alehke soro tahm.
26 E eles carregaram os seus jumentos com trigo, e partiram dali.
27 Edi ji bo kange no wo, nne awohng kehm fannge ebam eje re á ka mbvankang nsol alehke, soro nyehn akpohko silva enye go egea nnyo ebam.
27 E quando um deles abriu o seu saco para dar forragem ao seu jumento na hospedaria, ele viu o seu dinheiro, pois eis que estava na boca do seu saco.
28 Kehm tongo abonanyehn re, <<Akpohko silva enyame, bob fere a nya kak-m egame ebam. Nyehnen nya ga egame ebam.>>Ntim kehm kimi bo, bo keebe seenge atemtem fere kehme elkahme kehm bungu re, <<Jenjii a ji Esowo ma-r lim anae?>>
28 E ele disse a seus irmãos: Meu dinheiro foi devolvido, e eis que está no meu saco. E o coração deles desfaleceu, e eles ficaram temerosos, dizendo uns aos outros: O que é isto que Deus nos fez?
29 Bo kehm ba rehng eji Jekob ndea bo, go ndi nyi Kenan, bo tongo ndea bo nsol kpee nyi ma lim bo.
29 E eles vieram a Jacó, seu pai, à terra de Canaã, e lhe contaram tudo que lhes acontecera, dizendo:
30 Bo kehm bungu re, Nne no li ntubesi a ndi jo bungu anahre egbangban, fere jo ko-r are wahr ane ba kpo weele nyehn ndi ba.
30 O homem, que é o senhor da terra, falou asperamente conosco, e nos tomou por espiões da terra.
31 Wo wahr tong-e re, <Wahr ane ba kpi ekpunu ba; wahr abaweele nyehn adi sang.>
31 E lhe dissemos: Somos homens verdadeiros, não somos espiões;
32 E tong-e re, <E jolo ewubu abonanyehn abal, abon nde awohng, na awohng kpeem li, monkalla noa a nsoo ewahre go Kenan.>
32 somos doze irmãos, filhos de nosso pai; um não está, e o mais jovem está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 <<Owo nne no li ntubesia ndi kehm-r tongo re, <Ana wo ḿ bahke kahne re wahn ane ba kpii ekpunu ba: Yaken mmonanne ewahne awohng bum a egame, wahn jehko ko nsol alehke song ka anebe njal go egahna ntahk.
33 E o homem, senhor da terra, nos disse: Por isto eu saberei que sois homens verdadeiros: Deixai um de vossos irmãos aqui comigo, e levai alimento para a fome de vossas famílias, e parti.
34 Koon monkalla mmonanne ewahne ba ka-m, eji n lˈkahn re wahn abaweele nyehn edi sang, ane ba kpi ekpunu ba. M bahke feere a mmonannee ewahne kaan, ń fere jo jen are go ndi nyia.>>>
34 Trazei-me vosso irmão mais jovem. Então eu saberei que não sois espiões, mas que sois homens verdadeiros. Assim eu vos entregarei vosso irmão, e negociareis na terra.
35 Ana bo jo yaange nsol alehke go ebo abam, nne awohng awohng nyehne ebgba akpohko silva enye go ege ebam! Eji bo a ndea bo ma nyehn ebgba akpohko silva ano, bo kehme elfahle.
35 E aconteceu que, quando eles esvaziaram seus sacos, eis que cada homem tinha o seu pacote de dinheiro no seu saco; e quando eles e seu pai viram os seus pacotes de dinheiro, ficaram temerosos.
36 Owo Jekob ndea bo kehm tongo bo re, <<M ma-m lim re me n kˈkpe bel mmon awohng awohng. Josef kpeem li, Simion kpeem tob li, anv ń yahke kpe rod Benjamin tahm a ne. Me wo nsol nyia kpee ma sennge kuumu me!>>
36 E Jacó, seu pai, disse-lhes: Vós me privastes de meus filhos: José não está, e Simeão não está, e ainda quereis tomar Benjamim. Todas estas coisas estão contra mim.
37 Ruben kehm tongo nde re, <<A bahke ma wul abon nlum abal ebame, n tohko ko Benjamin ba ka-a, yak-e kak-m go ebo re me n kpur-e, m bahke feere a ne.>>
37 E Rúben falou com seu pai, dizendo: Mata meus dois filhos, se eu não o trouxer a ti. Entrega-o em minha mão, e eu o trarei para ti novamente.
38 Jekob kehm bungu re, <<Mmon ewame wahn nehm toono je go; mmonannyehn ebkpo, ye ntahng ntahng wo ma sa, ejum ajehng.>> Ajehng lˈsong lim-e go mbang eljen eji ń fi a ne, ḿ bahke limi abi enyame yel go elahm ndon ndon.
38 E ele disse: Meu filho não descerá convosco, pois seu irmão está morto, e ele foi deixado só. Se alguma desgraça cair sobre ele no caminho em que fordes, então, com tristeza, levareis meus cabelos grisalhos à sepultura.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.