Gênesis 19
eka (EKA) vs NVT
1 Enjel ebal nyio rehnge go Sodom ngare elgung, Lod jii go eti mbu ji ejahbe jio. Á nyehne bo kan a me, á kehm mehle tahm re á song kpiri bo, fere gbo kohk esamahr ebe go ndi.
1 Ao anoitecer, os dois anjos chegaram à entrada da cidade de Sodoma. Ló estava sentado ali. Ao avistá-los, levantou-se para recebê-los. Deu-lhes boas-vindas, curvou-se com o rosto no chão
2 Á kehm bungu re, <<Atubesi ebame, ba tahm-n go etahk nlokeltum ewahne. M Bahke ma ru akpade, fere kang o. Behna efungfu behre behre wahn lohng song mbang enyahne.>>
2 e disse: “Meus senhores, venham à minha casa para lavar os pés e sejam meus hóspedes esta noite. Amanhã, poderão levantar-se cedo e seguir viagem”. “Não”, responderam eles. “Passaremos a noite aqui, na praça da cidade.”
3 Á fanne bo tˈtahne, bo kehm tahme toon-e song yel ege etahk. Á lame nsol ka bo, fere lim abred nya ki kpi ayist, bo li.
3 Mas Ló insistiu muito e, por fim, eles o acompanharam até sua casa. Ló lhes preparou um banquete completo, com pão fresco sem fermento, e eles comeram.
4 Re bo kehm tahme song noongo, aneblum go nkpohka Sodom anyehng anyehng kpee, anebkul, a ajangkun ajangkun lohngo ba sennge etahk jio kak.
4 Ainda não tinham ido se deitar quando todos os homens de Sodoma, jovens e velhos, chegaram de toda parte da cidade e cercaram a casa.
5 Bo kehm lungu Lod bahb-e re, <<Ane ba ba go ega atv maa, bo bana? Yehke bo ba ka-r, wahr noongo a bo.>>
5 Gritaram para Ló: “Onde estão os homens que vieram passar a noite em sua casa? Traga-os aqui fora para nós, para que tenhamos relações com eles!”.
6 Lod kehm lohngo elatahk, bam mbu song kpiri bo,
6 Ló saiu para conversar com os homens e fechou a porta atrás de si.
7 kehm bungu re, <<Eˈee ate ebame, kana lim elkohn ebi ejum ana jia.
7 “Por favor, meus irmãos, não cometam tamanha maldade”, suplicou.
8 Nyehnen ga, n kpi abon ba nkal na abal, ba aneblum kala nˈnoongo a bo, nong me n ko bo ba ka-n, wahn lim bo ji kp-n koro. Kana lim ane baa ejumjum, tibre ane baa ebba, ajenne enyame nya, bo wob go egame ebo.
8 “Escutem, tenho duas filhas virgens. Deixem-me trazê-las para fora, e vocês poderão fazer com elas o que desejarem. Mas, por favor, deixem os homens em paz, pois são meus hóspedes e estão sob minha proteção.”
9 Bo kehm faange re, <<Ka-r eyake go mbang,>> Fere tob bung re, <<Nne noa ba a ana njenne, anv á yahke fere jol nlamalam! E bahk-a limi ji kpˈsabe, sehnge ji e bahke limi bo.>> Bo soro na asi kpe jo temme Lod, fere jo gbul asongo re bo song wa mbutahk.
9 “Saia da frente!”, gritaram eles. “Esse sujeito é um estrangeiro que se mudou para a cidade e, agora, age como se fosse nosso juiz! Faremos a você coisas bem piores do que a seus hóspedes!” Então partiram para cima de Ló, tentando arrombar a porta.
10 Aneblum bao sa go atahng ekpˈkpa tanne abo tohng Lod feere kak ekpˈkpa, bam mbu.
10 Os dois anjos, porém, estenderam a mão, puxaram Ló para dentro da casa e trancaram a porta.
11 Bo wa ane ba yiimi go mbutahk amahr, anebkul, a ajankun, ajankun, mbutahk bo kpeem jo nyehn.
11 Depois, cegaram todos os homens, jovens e velhos, que estavam à porta, de modo que eles se cansaram e desistiram de invadir a casa.
12 Ane abal bao kehm tongo Lod re, <<A kpˈkpi nne awohng awohng a, ana abon ba li anar eba, abon ba nlum, a ba nkal, afi nne awohng awohng a ejahbe jia no li ka woa? Yehke bo a kpee,
12 Os anjos perguntaram a Ló: “Você tem outros parentes na cidade? Tire-os todos daqui: genros, filhos, filhas ou qualquer outro parente,
13 tibre e bahke rannge edi jia, tib aling nya ma lohng song kpiri Jehova bade ane ba li ejahbe jia ebgbal sehng, owo wahnge Jehova ma-r tum re wahr ba rannge edi jia.>>
13 pois estamos prestes a destruir toda a cidade. O clamor contra ela é tão grande que chegou ao S enhor , e ele nos enviou para destruí-la”.
14 Owo Lod kehm tahme song tong abon anar ebe ba lame re bo bahke koko abon ebe ba nkal go elbal. Á song tongo bo re, <<Foomen wahn lohng edi jia, tibre Jehova yahke rannge ejahbe jia.>> Wo abon anar ebe jo tiri re, á jo limi ayok.
14 Então Ló correu para avisar os noivos de suas filhas: “Saiam depressa da cidade! O S enhor está prestes a destruí-la”. Os rapazes, porém, pensaram que ele estava brincando.
15 Ana efungfu kpi nseke nseke, enjel nyao kehm kehme Lot sohko, fere tong-e re, <<Foomo wo rod nkal ewa, a abon ebal eba ba nkal, ba li a, tohko jol ano, bo bahk-a tob rannge budu, ejahbe jia lˈkehme elrannge.
15 No dia seguinte, ao amanhecer, os anjos insistiram: “Rápido! Tome sua mulher e suas duas filhas que estão aqui! Saia agora mesmo, ou também morrerá quando a cidade for castigada!”.
16 Eji Lod jo laange, aneblum bao kehm-e jabbe go ebo, fere tob jabbe nkal, a abon abon ebe, enangebeem yehke go ejahbe jio, tibre bo fili Jehova ndon.
16 Visto que Ló ainda hesitava, os anjos o tomaram pela mão, e também sua mulher e as duas filhas, e correram com eles para um lugar seguro, fora da cidade, pois o S enhor foi misericordioso.
17 Ana bo lohngo a bo, njenne anyehng kehm tongo bo re, <<Been, wahn tahre elkpin enahne! Kana keebe go njahm, jol kana yiimi edi ji li balebale! Been, song go awong; tohko jol ano bo bahk-n rannge kpee!>>
17 Quando estavam em segurança, fora da cidade, um dos anjos ordenou: “Corram e salvem-se! Não olhem para trás nem parem no vale! Fujam para as montanhas, ou serão destruídos!”.
18 Lod kehm faange bo re, <<Eˈee ntubesi titi wahn!
18 Mas Ló suplicou: “Não, meu senhor!
19 Nlokeltum ewahne ma-n fili ndon, m ma-m tib nnoobo eljini, eji ḿ ma tahre elkpin ename. N nehm ma be rehng awong nyao; elrannge nia bahk-m kpiri, m bahke kpoko.
19 Os senhores foram muito bondosos comigo, salvaram minha vida e mostraram grande compaixão. Não posso, contudo, ir para as montanhas. A calamidade também me alcançaria ali, e bem depressa eu morreria.
20 Nyehnen ejahbe ga ji li kpidi kpidi, ji m bahke ma be song rehng, mojahbe no nse wo. Nong me m be song o, mojahbe kpˈseke, ano sanga? Eji n lˈtahre elkpin ename.
20 Vejam, aqui perto há um vilarejo. É um lugar bem pequeno. Por favor, deixem-me ir para lá, e minha vida será salva”.
21 Enjel kehm bungu tong Lod re, <<Ebnob sehng, m bahke kpe lim, n nehm tob rannge ejahbe ji a ma bung bade.
21 “Está bem”, disse o anjo. “Atenderei a seu pedido. Não destruirei o vilarejo.
22 Fvfo be song elwaare, n nehm lim ejumjum tete a song rehng o.>> Owo wahng ejahbe jio bo jo lung re Joar.
22 Mas vá logo! Fuja para ele, pois não posso fazer nada enquanto você não chegar lá.” (Isso explica por que a vila era conhecida como Zoar. )
23 Ngare nyi Lod rehnge go Joar, njul eblohng.
23 Ló chegou a Zoar quando o sol aparecia no horizonte.
24 Jehova kehm nake agun asulfor go elbung wohngo Sodom, a Gomora.
24 Então o S enhor fez chover do céu fogo e enxofre sobre Sodoma e Gomorra.
25 Ano wo Esowo rannge ajahbe nyao, a adi nyao kpee nya li go ebal, budu ane ba lene ajahbe nyao, a nsol kpee nyi kpo mahng go ndi.
25 Destruiu-as completamente, além de outras cidades e vilas da planície, e exterminou todos os habitantes e toda a vegetação.
26 Wo nkala Lod keebe njahm, wahnge á siingi ego akang.
26 A mulher de Ló, porém, olhou para trás enquanto o seguia e se transformou numa coluna de sal.
27 Efungfu behrebehre, etoono efung Ebraham kehm mehle feere go edi ji nyaane á yiimi no a Jehova.
27 Naquela manhã, Abraão se levantou cedo e correu para o lugar onde tinha estado na presença do S enhor .
28 Á kehm seenge ejang bio bi Sodom a Gomora, á tob seenge go ndi nyio nyi li balebale kpee, á kehm nyehne anyaake atˈtohk kpˈlohngo go ndi ana atˈtohk erehmengun.
28 Olhou para a planície, em direção a Sodoma e Gomorra, e viu colunas de fumaça subindo do lugar onde antes ficavam as cidades, como fumaça de uma fornalha.
29 Eji Esowo rannge ajahbe nyao go ndi nyi jolo balebale, á bˈbuumu Ebraham, song yehke Lod go elrannge ni gbo tub edi ji á jolo no.
29 Contudo, Deus atendeu ao pedido de Abraão e salvou Ló, tirando-o do meio da destruição que engoliu as cidades da planície.
30 Lod, a abon abal ebe ba nkal, mehle go Joar, fere song lene go awong, tibre á jo fˈfahl ellene go Joar. Ye a abon abal ebe ba nkal lene go egohng atal.
30 Algum tempo depois, Ló deixou Zoar, pois tinha medo do povo de lá, e foi morar numa caverna nas montanhas com suas duas filhas.
31 Efung abehng ngbokambang a mmon no nkal kehm tongo etoono re, <<Nsoo ejahre ebkul, nnenlum awohng awohng a limm no bahke noongo a nahre, ana eljini nio li go njini kpee.
31 Certo dia, a filha mais velha disse à irmã: “Nesta região não resta homem algum com quem possamos ter relações, como fazem todas as pessoas. E logo nosso pai será velho demais para ter filhos.
32 Nong wahr ka nsoo ejahre á wo amahm, eji e lˈnoongo a ne, eji elˈlim ebangenahb ejahre kˈtan, sehng goji nso ejahre.
32 Vamos embebedá-lo com vinho e então nos deitaremos com ele. Com isso, preservaremos nossa descendência por meio de nosso pai”.
33 Atv mao bo kehm limi nde bo wo amahm, ngbokambanga mmon song noongo a nde, nde kahnem ngare nyi mmon song noongo a ne, a ngare nyi mmon mehle no.
33 Naquela noite, portanto, embebedaram o pai com vinho, e a filha mais velha teve relações com ele. E ele não percebeu quando ela se deitou nem quando se levantou.
34 Etoono efung behko, ngbokambanga mmon kehm tongo etoono re, <<Atv ma nyaane n noongo a nsoo, nong wahr kp-e ka atv maa, á kpe wo amahm, wo tob song noongo a ne, eji elˈlim ebangenahb ejahre kˈtan, sehng goji nso ejahre.>>
34 Na manhã seguinte, a filha mais velha disse à irmã mais nova: “Ontem à noite, tive relações com nosso pai. Vamos embebedá-lo com vinho outra vez hoje à noite, e você terá relações com ele. Com isso, preservaremos nossa descendência por meio de nosso pai”.
35 Owo bo kehm kpe ka nde amahm atv mao. Etoono mmon noko tob song noongo a ne. Á kpeem tob kahn ngare nyi mmon noongo a ne, a ngare nyi á mehle no.
35 Naquela noite, portanto, voltaram a embebedar o pai com vinho, e a filha mais nova teve relações com ele. Mais uma vez, ele não percebeu quando ela se deitou nem quando se levantou.
36 Owo abon abal abal ba Lod kehm sake ela tib eji nde noongo a ebo.
36 Como resultado, as duas filhas de Ló engravidaram do próprio pai.
37 Ngbokambanga mmon jele mmon no nlum, fere gung-e mbing re, Moab. Ye wo li nde no anebe Moab ba li lela;
37 Quando a filha mais velha deu à luz um menino, chamou-o de Moabe. Ele se tornou o antepassado do povo conhecido até hoje como moabitas.
38 Etoono mmon tob jele mmon no nlum, gung-e mbing re, Ben-Ami. Ye wo li nde no anebe Amon ba li lela.
38 Quando a filha mais nova deu à luz um menino, chamou-o de Ben-Ami. Ele se tornou o antepassado do povo conhecido até hoje como amonitas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.