Josué 2
Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs ACF
1 Ayiwa, Nuni dencɛ Yosuwe tora Sitimu ka kɔrɔsirikɛbaga fla ci dogo ra. A k’a fɔ o ye ko: «Aw ye taga jamana cogo flɛ, ka Zeriko dugu flɛ kosɛbɛ.» O tagara se Zeriko dugu kɔnɔ minkɛ, o tagara jigi jatɔmuso dɔ fɛ, o tɔgɔ ye ko Rahabu. O sira yi.
1 E Josué, filho de Num, enviou secretamente, de Sitim, dois homens a espiar, dizendo: Ide reconhecer a terra e a Jericó. Foram, pois, e entraram na casa de uma mulher prostituta, cujo nome era Raabe, e dormiram ali.
2 Mɔgɔw nana a fɔ Zeriko masacɛ ye ko Izirayɛlimɔgɔ dɔw nana su fɛ dugu kɔnɔ, ka na jamana yɔrɔ bɛɛ yaala.
2 Então deu-se notícia ao rei de Jericó, dizendo: Eis que esta noite vieram aqui uns homens dos filhos de Israel, para espiar a terra.
3 O fɔra minkɛ, masacɛ ka cira bla ka taga a fɔ Rahabu ye ko: «Cɛ minw nana i fɛ, ka na don i ta so kɔnɔ, o labɔ, sabu o nana jamana yɔrɔ bɛɛ yaala le.»
3 Por isso mandou o rei de Jericó dizer a Raabe: Tira fora os homens que vieram a ti e entraram na tua casa, porque vieram espiar toda a terra.
4 Rahabu ka cɛ fla dogo, k’a fɔ masacɛ ta ciradenw ye ko: «Can lo, o sera ne fɛ so kɔnɔ yan, nka ne kɔni tun ma o bɔyɔrɔ lon.
4 Porém aquela mulher tomou os dois homens, e os escondeu, e disse: É verdade que vieram homens a mim, porém eu não sabia de onde eram.
5 I n’a fɔ dugu donda bɛ datugu terebenda fɛ, o sekɔra ka taga terebenda wagati ra, sani da ye datugu. Ne m’a lɔn o tagara fan min na. Ni aw teliyara ka tugu o nɔ fɛ, aw bɛna o gbɛn ka o mina.»
5 E aconteceu que, havendo-se de fechar a porta, sendo já escuro, aqueles homens saíram; não sei para onde aqueles homens se foram; ide após eles depressa, porque os alcançareis.
6 Nka Rahabu tun ka o layɛlɛn a ta biribon le kunna. Binɲaga dɔw tun bɛ blanin bɛ yi, a tun ka o dogo o binɲagaw jukɔrɔ.
6 Porém ela os tinha feito subir ao eirado, e os tinha escondido entre as canas do linho, que pusera em ordem sobre o eirado.
7 Masacɛ ta ciradenw bɔra ko o bɛ taga o kɔ. O bɔra minkɛ, mɔgɔw ka dugu donda datugu. O tagara Zuridɛn ba sennatigɛyɔrɔ sira fɛ.
7 E foram-se aqueles homens após eles pelo caminho do Jordão, até aos vaus; e, havendo eles saído, fechou-se a porta.
8 Ayiwa, sani kɔrɔsirikɛbaga fla ye sunɔgɔ, Rahabu yɛlɛnna o kɔ bon kunna.
8 E, antes que eles dormissem, ela subiu a eles no eirado;
9 Rahabu k’a fɔ o ye ko: «Ne k’a lɔn ko Matigi Ala ka jamana nin di aw ma. Aw siranya ka an bɛɛ mina yan, jamana mɔgɔw bɛɛ ja tigɛninba lo;
9 E disse aos homens: Bem sei que o Senhor vos deu esta terra e que o pavor de vós caiu sobre nós, e que todos os moradores da terra estão desfalecidos diante de vós.
10 sabu an k’a mɛn ko Matigi Ala ka Kɔgɔjiwulen ja aw ɲa, aw bɔtɔ Misiran jamana ra. An k’a mɛn fana ko aw ka Amɔrikaw ta masacɛ fla bɛɛ faga, masacɛ Sihɔn ni masacɛ Ɔgi; ko aw ka olugu faga Zuridɛn ba kɛrɛ fɛ, terebɔyanfan na. An ka o kibaroya mɛn.
10 Porque temos ouvido que o Senhor secou as águas do Mar Vermelho diante de vós, quando saíeis do Egito, e o que fizestes aos dois reis dos amorreus, a Siom e a Ogue, que estavam além do Jordão, os quais destruístes.
11 An ka o kibarow mɛn minkɛ, an ja tigɛnin lo kosɛbɛ; ja tɛ mɔgɔ si ra yan k’a fɔ ko a bɛ kɛrɛ kɛ ni aw ye, sabu Matigi Ala, aw ta Ala le ye Sebɛɛtigi ye sankolo ra, ani dugukolo kan.
11 O que ouvindo, desfaleceu o nosso coração, e em ninguém mais há ânimo algum, por causa da vossa presença; porque o Senhor vosso Deus é Deus em cima nos céus e em baixo na terra.
12 Ayiwa, sisan ne bɛ aw daari ko aw ye kari Matigi Ala tɔgɔ ra ne ye, ko aw bɛna koɲuman kɛ ne ta somɔgɔw ye, i n’a fɔ ne ka koɲuman kɛ aw ye cogo min na. Aw ye tagamasiyɛn dɔ yira ne ra min b’a yira ko aw bɛna ne to yi.
12 Agora, pois, jurai-me, vos peço, pelo Senhor, que, como usei de misericórdia convosco, vós também usareis de misericórdia para com a casa de meu pai, e dai-me um sinal seguro,
13 Aw ye layiri ta ne ye, ko aw bɛna ne facɛ, ni ne bamuso, ni ne balemamusow, ni ne balemacɛw, ani o ta sokɔnɔmɔgɔw bɛɛ bɔsi; aw tɛna a to o ye an faga.»
13 De que conservareis com a vida a meu pai e a minha mãe, como também a meus irmãos e a minhas irmãs, com tudo o que têm e de que livrareis as nossas vidas da morte.
14 Cɛ fla ka Rahabu jaabi ko: «An bɛ kari i ye ko foyi tɛna aw sɔrɔ ka anw ɲanaman to. Nka aw man kan ka dɔ fɔ mɔgɔ si ye an nako ra yan. O ra, ni Matigi Ala nana jamana di an ma, an bɛna i ta koɲuman sara i ye, an fana bɛna kɛ kankelentigiw ye.»
14 Então aqueles homens responderam-lhe: A nossa vida responderá pela vossa até à morte, se não denunciardes este nosso negócio, e será, pois, que, dando-nos o Senhor esta terra, usaremos contigo de misericórdia e de fidelidade.
15 Ayiwa, Rahabu ka o lajigi ni juru ye bon finɛtiri fɛ, sabu a ta bon tun donnin bɛ dugu laminikogo ra, k’a finɛtiri da bɔ k’a bla kɛnɛ ma.
15 Ela então os fez descer por uma corda pela janela, porquanto a sua casa estava sobre o muro da cidade, e ela morava sobre o muro.
16 Sani o ye jigi, Rahabu k’a fɔ o ye ko: «Aw ye taga kuruw fanfɛyɔrɔw ra, janko mɔgɔ minw bɛ aw nɔ fɛ, aw kana na taga bɛn ni olugu ye. Aw ye taga dogo o yɔrɔ ra fɔ tere saba, ka a to masacɛ ta ciradenw ye sekɔ ka na. O kɔ, aw bɛ aw ta sira ta ka taga.»
16 E disse-lhes: Ide-vos ao monte, para que, porventura, não vos encontrem os perseguidores, e escondei-vos lá três dias, até que voltem os perseguidores, e depois ide pelo vosso caminho.
17 Cɛ fla k’a fɔ Rahabu ye ko: «An ka layiri min ta i ye, an bɛna o dafa cogo min na o ye nin ye:
17 E, disseram-lhe aqueles homens: Desobrigados seremos deste juramento que nos fizeste jurar.
18 Ni an nana don aw ta jamana ra tuma min na, i ka an lajigi finɛtiri min fɛ, i ye nin juru wulenman siri o finɛtiri ra. I ye i facɛ ni i bamuso ni i balemaw, ani i ta somɔgɔw bɛɛ lajɛn i fɛ bon kɔnɔ.
18 Eis que, quando nós entrarmos na terra, atarás este cordão de fio de escarlata à janela por onde nos fizeste descer; e recolherás em casa contigo a teu pai, e a tua mãe, e a teus irmãos e a toda a família de teu pai.
19 Ni i ta mɔgɔ o mɔgɔ ka bɔ kɛnɛ ma, ni kojugu min ka o tigi sɔrɔ, ale yɛrɛ le ka o ɲini; o tɛ an nɔ ye. Nka mɔgɔ o mɔgɔ bɛ ni i ye bon kɔnɔ, ni an dɔ boro sera o dɔ ma, o hakɛ ye ben an kan.
19 Será, pois, que qualquer que sair fora da porta da tua casa o seu sangue será sobre a sua cabeça, e nós seremos inocentes; mas qualquer que estiver contigo, em casa, o seu sangue seja sobre a nossa cabeça, se alguém nele puser mão.
20 Nka ni i ka dɔ fɔ an nako ra yan mɔgɔ wɛrɛ ye, o tuma, an ka layiri min ta i ye, an tɛna o jate tuun.»
20 Porém, se tu denunciares este nosso negócio, seremos desobrigados do juramento que nos fizeste jurar.
21 Rahabu ko: «Ne sɔnna aw ta ma.» O kɔ, a ka cɛ fla bla ka taga. O bɔra minkɛ, Rahabu ka juru wulenman siri a ta finɛtiri ra.
21 E ela disse: Conforme as vossas palavras, assim seja. Então os despediu; e eles se foram; e ela atou o cordão de escarlata à janela.
22 O sera kuruw fanfɛyɔrɔw ra minkɛ, o dogora yi. O tora yi fɔ tere saba, k’a to masacɛ ta ciradenw ye sekɔ. Masacɛ ta ciradenw ka o ɲini yɔrɔ bɛɛ ka dɛsɛ, o ma o ye minkɛ, o sekɔra ka taga Zeriko.
22 Foram-se, pois, e chegaram ao monte, e ficaram ali três dias, até que voltaram os perseguidores, porque os perseguidores os buscaram por todo o caminho, porém não os acharam.
23 Ayiwa, cɛ fla jigira ka bɔ kuruyɔrɔw ra, ka Zuridɛn ba tigɛ ka taga Nuni dencɛ Yosuwe fɛ. O ka ko minw ye, o ka o bɛɛ lakari a ye.
23 Assim aqueles dois homens voltaram, e desceram do monte, e passaram, e chegaram a Josué, filho de Num, e contaram-lhe tudo quanto lhes acontecera;
24 O k’a fɔ Yosuwe ye ko: «Can lo Matigi Ala ka jamana bɛɛ di an ma. Jamana mɔgɔw bɛ siranna ka kɛrɛ kɛ ni an ye.»
24 E disseram a Josué: Certamente o Senhor tem dado toda esta terra nas nossas mãos, pois até todos os moradores estão atemorizados diante de nós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Josué 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.