Esdras 9

Biblu Ala ta Kuma (DYU) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ayiwa, o kow bɛɛ tɛmɛnin kɔ, jama ɲamɔgɔ dɔw nana ne fɛ ka na a fɔ ne ye ko: «Izirayɛlimɔgɔw, ani sarakalasebagaw*, ani Levi* ta mɔgɔw ma sɔn ka o yɛrɛ mabɔ nin jamana mɔgɔw ra; o ma sɔn ka faran nin jamana ta ko haramuninw na. O ka o ta kɛwalew kaɲa ni Kanaanakaw ta kɛwalew le ye, ani Hɛtikaw, ani Perezikaw, ani Yebusikaw, ani Amɔnkaw, ani Mohabukaw, ani Misirankaw, ani Amɔrikaw.
1 Após todos estes acontecimentos, os chefes aproximaram-se de mim e disseram-me: O povo de Israel, os sacerdotes e os levitas não se conservaram afastados dos habitantes desta terra. Imitaram as abominações dos cananeus, dos hiteus, dos ferezeus, dos jebuseus, dos amonitas, dos moabitas, dos egípcios e dos amorreus.
2 O ka o siyaw ta denmusow ta ka o kɛ o ta musow ye, ka dɔw di o dencɛw fana ma; o cogo ra, o ka an ta siya saninman ɲagami ni nin jamana ta siyaw ye. Kuntigiw ni ɲamɔgɔw yɛrɛ le kɔnna ka nin terenbariyakow kɛ.»
2 Tomaram, entre as filhas deles, mulheres para si e para seus filhos. Assim, a raça santa misturou-se com a dos habitantes dessas terras; e os chefes e os magistrados foram os primeiros a dar a mão a essa transgressão.
3 Ne ka o kuma mɛn minkɛ, ne ka ne ta faniw ni ne ta deregeba mina ka o faran, ka kɛ ne kunsigiw, ani ne bonbosiw tufatufa ye k’a bɔn; ne jusu kasinin siginin tora.
3 Ouvindo essas palavras, rasguei minha túnica e a capa, arranquei os cabelos da cabeça e da barba, e sentei-me consternado.
4 O kɛra minkɛ, Izirayɛli ta Ala ta kuma ɲasiran tun bɛ mɔgɔ minw na, olugu bɛɛ nana lajɛn ne kɔrɔ, sabu mɔgɔ minaninw ta terenbariyakow tun digira o ra. Ne kɔni jusu kasinin siginin tora fɔ ka taga wulafɛsaraka bɔwagati se.
4 Ao redor de mim reuniram-se todos aqueles que temiam as palavras do Deus de Israel, por causa da transgressão dos filhos do cativeiro. Quanto a mim, fiquei sentado e angustiado, até o sacrifício da tarde.
5 Wulafɛsaraka bɔwagati ra, ne jusu kasinin tun siginin bɛ yɔrɔ min na, ne wurira ka bɔ o yɔrɔ ra, ni ne ta faniw ni ne ta deregeba faranfarannin ye. Ne ka ne kinbiri gban ka ne boro lawuri Matigi Ala, ne ta Ala fɛ.
5 Na hora da oblação da tarde, levantei-me de minha aflição com minhas vestes e meu manto rasgados; então, caindo de joelhos, estendi as mãos para o Senhor, meu Deus,
6 Ne k’a daari k’a fɔ ko:
6 e disse: Meu Deus, estou coberto de vergonha e de confusão ao levantar minha face para vós, meu Deus; porque as nossas iniqüidades acumularam-se sobre nossas cabeças, e nosso pecado chegou até o céu.
7 K’a ta an bɛmaw ta tere ra, ka na se fɔ bi ma, an ta jurumunw cayara. An ta jurumunw le kosɔn, anw ni an ta masacɛw ni an ta sarakalasebagaw donna siya wɛrɛ mɔgɔw ta masacɛw boro, k’a to o ka an faga, ka an mina ka bɔ an ta jamana ra, ka an borofɛnw cɛ, ka an lamaroya i n’a fɔ an bɛ cogo min na bi.
7 Desde o tempo de nossos pais até o dia de hoje, temos sido gravemente culpados; e por causa de nossas iniqüidades, fomos escravizados, nós, nossos reis e nossos filhos; fomos entregues à mercê dos reis de outras terras, à espada, ao cativeiro, à pilhagem e à vergonha que nos cobre mesmo nos dias de hoje.
8 Nka sisan, Matigi Ala, an ta Ala, i makarira an na ka mɔgɔ dama dama kisi an ta siya ra, ka yɔrɔ dɔ to an ye, an bɛ se ka na sigi yɔrɔ min na, i ta jamana saninman kɔnɔ. O ra, an ta Ala, ele le ka i ta yeelen bɔ an ye, ka laganfiya dɔɔnin di an ma an ta jɔnya ra;
8 Entretanto, o Senhor, nosso Deus, testemunhou-nos por um momento a sua misericórdia, permitindo que subsistisse um resto dentre nós, e concedeu-nos um abrigo em seu lugar santo. Nosso Deus quis assim fazer brilhar a nossos olhos a sua luz, e nos dar um pouco de vida no meio de nossa servidão.
9 sabu anw ye jɔnw le ye, nka an ta Ala ma an to jɔnya ra. A ka koɲuman kɛ an ye, ka an ko diya Pɛrɛsi jamana masacɛw ye; a ka barakakura don an na, janko an ye an ta Ala ta batoso lɔ, k’a yɔrɔ cɛnninw lalaga, ani janko an ye sigiyɔrɔ ɲanaman sɔrɔ Zuda ni Zeruzalɛmu.
9 Sim somos escravos; mas nosso Deus não nos abandonou em nosso cativeiro. Ele concedeu-nos a benevolência dos reis da Pérsia, dando-nos vida bastante para reconstruir a morada de nosso Deus, reerguer as ruínas, e prometendo-nos um abrigo seguro em Judá e em Jerusalém.
10 «Nka nin ko min kɛra tan ka ban, an bɛ se ka mun le fɔ nin kɔ fɛ tuun, an ta Ala! An ma i ta kumaw jate;
10 Agora, ó Deus nosso, que mais poderemos dizer depois de tudo isso?
11 i tun ka o kuma minw fɔ an ye i ta jɔnw sababu ra, minw ye ciraw ye. I tun ko: ‹Aw bɛna taga jamana min tigiya ta, o jamana mɔgɔw ka jamana lanɔgɔ ni o ta kɛwalejuguw ye. O ka o ta kɛwale haramuninw kɛ, k’a ta jamana kun kelen na, ka taga a bla a kun dɔ ra, fɔ ka jamana fa ni o ta fɛn saninyabariw ye.
11 Abandonamos os mandamentos que vós nos destes por meio de vossos servos, os profetas, que diziam: a terra em que ides entrar para dominar como possessão vossa é uma terra de impureza, contaminada pelas imundícies dos povos dessas regiões, pelas abominações e impurezas com que a encheram de uma extremidade à outra.
12 O kosɔn, aw kana aw denmusow di o dencɛw ma furu ra, aw fana kana o denmusow ta aw dencɛw ye. Aw kana foyi kɛ o ye min bɛ se ka o fɛntigiya, walama min bɛ se k’a to o ye ɲasuma sɔrɔ. Ni o kɛra, aw bɛna baraka sɔrɔ, ka jamana fɛnɲumanw domu, ani ka o fɛnw to aw ta duruja nataw fana ye wagati bɛɛ.›
12 Não deis, pois, vossas filhas a seus filhos, e nem tomeis as suas filhas para vossos filhos; não vos preocupeis com sua prosperidade e seu bem-estar, para que vos torneis fortes e comais os bons produtos dessa terra, a qual transmitireis para sempre como herança aos vossos filhos.
13 «Ayiwa, nin ko min sera an ma, o ye an yɛrɛ ta kɛwalejuguw ni an ta hakɛ caman nɔ le ye. Nka o bɛɛ n’a ta, an ta Ala, i ka hakɛ min bɔ an na, an ta jurumun tun ka ca ni o bɛɛ ye belen; i fana ka mɔgɔ dama dama ɲanaman to an ye.
13 Depois de tudo o que nos aconteceu por causa de nossas más ações e nossa grande culpabilidade, vós nos conservastes, ó nosso Deus, mais do que mereciam as nossas iniqüidades, e deixastes subsistir um resto dentre nós.
14 Yala an belen ka kan ka ban i ta kuma ma, ka jɛn furu ra ni nin mɔgɔw ye, minw bɛ nin ko haramuninw ɲɔgɔn kɛ wa? Ni an ka o kɛ, i tɛna dimi an kɔrɔ ka an halaki, ka an bɛɛ ban pewu wa?
14 Poderíamos recomeçar a violar vossas leis, aliando-nos a esses povos abomináveis? Não vos irritaríeis contra nós, até nos exterminar, sem deixar um sobrevivente que pudesse escapar?
15 E, Matigi Ala, Izirayɛli ta Ala, i terennin lo! Anw mɔgɔ dama dama le tora bi. An flɛ i ɲa kɔrɔ ni an ta hakɛw ye; k’a sɔrɔ mɔgɔ si tɛ se ka lɔ ele ɲa kɔrɔ nin cogo ra tan.»
15 Senhor, Deus de Israel, vós sois justo, porque presentemente nada mais somos que um resto de sobreviventes; eis-nos aqui diante de vós com nossa falta, porque não poderíamos subsistir em vossa presença depois do pecado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Esdras 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.