Gênesis 44
Bibulu Jinmiire ni (DYI) vs NTLH
1 Ko puŋgo na, a Zhozɛfu wì sigi yo ŋa wìla pye wi go ki go na wi kan fɔ: «Ki nambala mbele pe kashara ti lele mari yinyin jɛŋgɛ yarilire ta ni, mbe yala pe mbe ya nda lɛ ti ni. Ma si pe ni fuun nuŋgba nuŋgba pe penjara ti sɔngɔrɔ mari le wa pe kashara ti nawa le yɔn na.
1 Depois disso José deu ao administrador da sua casa a seguinte ordem: — Encha de mantimento os sacos que esses homens trouxeram, o quanto puderem carregar, e ponha na boca dos sacos o dinheiro de cada um.
2 Mala wɔjɛnnɛ na li yɛn warifuwe wolo li le fun wa pe puŋgo jɔnlɔ wi kasha ki ni, naa penjara nda wì pan mbe bile wi lɔ ti ni.»
2 E, na boca do saco de mantimentos que pertence ao irmão mais moço, ponha o meu copo de prata, junto com o dinheiro que ele pagou pelo seu mantimento. O administrador fez tudo como José havia mandado.
3 Ki goto, naa laga kìla kaa laga, a pè sigi nambala poro naa pe sofilele pe yaga a pè kari.
3 De manhã bem cedo os irmãos de José saíram de viagem, com os seus jumentos.
4 Naa pàa kaa yiri wa ca ki ni na kee, pe sila ta mbe lali jɛŋgɛ, a Zhozɛfu wì sigi yo naŋa ŋa wìla pye wi go ki go na wi kan fɔ: «Yiri ma taga ki nambala mbele pe na ma pe purɔ, na maga sa pe yigi ma pe yewe ma pe pye fɔ: ‹Yiŋgi na, a yè si kapege tɛgɛ ma kajɛŋgɛ ki fɔgɔ tɔn?
4 Quando eles já tinham saído da cidade, mas ainda não estavam longe, José disse ao seu administrador: — Vá depressa atrás daqueles homens e, quando os alcançar, diga o seguinte: “Por que vocês pagaram o bem com o mal?
5 Yiŋgi na, a yè silan tafɔ wi wɔjɛnnɛ li yu, lo na wi maa wele wa li ni na jɛɛrɛ yaan? Ŋga yè pye yɛɛn ki woro ma yɔn.› »
5 Por que roubaram o copo de prata do meu patrão? Ele usa esse copo para beber e para adivinhar as coisas. Vocês cometeram um crime.”
6 Ŋa wi yɛn Zhozɛfu wi go ki go na, wì si taga pe na ma saa pe yigi konɔ mɛɛ ki sɛnrɛ ti yo pe kan.
6 Quando o administrador os alcançou e disse o que José havia ordenado,
7 A pè suu yɔn sogo ma yo fɔ: «Yiŋgi na, a we tafɔ wi nɛɛ para yɛɛn? Yɛnŋɛlɛ sa woro mbele ma kulolo we shɔ ki kapege ŋga ki pyewe ni.
7 eles responderam: — Por que o senhor está falando desse jeito? Nós não seríamos capazes de fazer uma coisa dessas!
8 Wele, penjara nda wàa yan wa we kashara ti ni, wè sɔngɔrɔ ma yiri wa Kana tara ma pan ti ni ma kan. Yiŋgi na, wee penjara nakoma tɛ yu wa ma tafɔ wi go?
8 Nós lhe trouxemos de volta do país de Canaã o dinheiro que encontramos na boca dos sacos de mantimentos de cada um de nós. Então por que iríamos roubar prata ou ouro da casa do seu patrão?
9 Na ki wɔjɛnnɛ liga yan ŋa tuguro we ni, ki daga pe wo gbo; pa woro sanmbala we yaa pye ma kulolo.»
9 Se o senhor encontrar o copo com algum de nós, ele será morto, e nós ficaremos seus escravos.
10 A naŋa wì sho fɔ: «Kò yɔn. Sɛnrɛ nda yè yo, ki pye ki yala ti ni. Ɛɛn fɔ, na mi ka wɔjɛnnɛ li yan lere ŋa yeri, wo wi yaa pye na kulo we, yoro sanmbala ye kala se pye wa.»
10 O administrador disse: — Concordo com vocês, mas só aquele com quem estiver o copo é que será meu escravo; os outros poderão ir embora.
11 Kì kaa pye ma, a pe ni fuun nuŋgba nuŋgba pè si fyɛɛlɛ ma pe kashara ti tirige tara mɛɛ ti yɛngɛlɛ.
11 Então eles puseram depressa os sacos de mantimentos no chão, e cada um abriu o seu.
12 A naŋa wì si kashara ti san ma wele, maga lɛ wa ndɔfɔ wi wogo ki na, ma saa ki wa wa jɔnlɔfɔ wi wogo ki na. A pè si wɔjɛnnɛ li yan wa jɔnlɔfɔ Bɛnzhamɛ kasha ki ni.
12 O administrador de José procurou em cada saco de mantimentos, começando pelo do mais velho até o do mais moço; e o copo foi encontrado na boca do saco de mantimentos de Benjamim.
13 A pe jatere wì si piri pe na fɔ jɛŋgɛ, a pè si pe yaripɔrɔ ti walagi lawɔrɔ ti na, mɛɛ pe tuguro ti tagala wa pe sofilele pe na, mɛɛ sɔngɔrɔ wa ca.
13 Então os irmãos rasgaram as suas roupas em sinal de tristeza, colocaram de novo as cargas em cima dos jumentos e voltaram para a cidade.
14 A Zhuda wo naa wi to seyɛɛnlɛ pe ni, pè si saa gbɔn wa Zhozɛfu wi go maa ta wa bere. A pè si to tara wi yɛgɛ sɔgɔwɔ.
14 Quando Judá e os seus irmãos chegaram à casa de José, ele ainda estava ali. Eles se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
15 A Zhozɛfu wì si pe pye fɔ: «Yiŋgi kala yè pye yɛɛn? Ye sigi jɛn mbe yo lere ŋa wi yɛn paa mi si yɛn, yawa yɛn wi yeri mbaa jɛɛrɛ yaan?»
15 Aí José perguntou: — Por que foi que vocês fizeram isso? Vocês não sabiam que um homem como eu é capaz de adivinhar as coisas?
16 A Zhuda wì suu pye fɔ: «We yaa yo mɛlɛ na tafɔ ma kan? Yiŋgi sɛnrɛ we yaa yo mbege naga fɔ we kapyege ma? Yɛnŋɛlɛ lo lì woro mbele ma kulolo we kapege ki yirige funwa na. Wele, we yaa pye na tafɔ ma kulolo woro naa wɔjɛnnɛ lì yan ŋa kasha wi ni.»
16 Judá respondeu: — Senhor, o que podemos falar ou responder? Como podemos provar que somos inocentes? Deus descobriu o nosso pecado. Aqui estamos e somos todos seus escravos, nós e aquele com quem estava o copo.
17 A Zhozɛfu wì sho fɔ: «Yɛnŋɛlɛ liga ka ti mbe ko pye! Wɔjɛnnɛ lì yan ŋa yeri wo mi yaa lɛ na kulo. Ɛɛn fɔ, yoro sanmbala ye sɔngɔrɔ yaa kee yɛyinŋge na ye to wi kɔrɔgɔ.»
17 José disse: — De jeito nenhum! Eu nunca faria uma coisa dessas! Só aquele que estava com o meu copo é que será meu escravo. Os outros podem voltar em paz para a casa do pai.
18 Kì kaa pye ma, a Zhuda wì si fulo wa Zhozɛfu wi tanla, ma sho fɔ: «Na tafɔ, mila ma yɛnri, ma yɛɛ yaga, mi ŋa ma kulonaŋa mila jaa mbe para ma ni, maga ka nawa ŋgban na tafɔ, katugu mboro naa Farawɔn wi ni yè yala.
18 Então Judá chegou perto de José e disse: — Senhor, me dê licença para lhe falar com franqueza. Não fique aborrecido comigo, pois o senhor é como se fosse o próprio rei.
19 Na tafɔ màa keli ma we yewe fɔ na kaa pye we to wi yɛn wa go na bere, nakosima we nɔsepyɔ wa yɛn wa naa le?
19 O senhor perguntou: “Vocês têm pai ou outro irmão?”
20 We tafɔ wàa ma yɔn sogo ma yo fɔ we to lelɛɛ wi yɛn wa, konaa we puŋgo jɔnlɔ wi ni. Wì wo se wa wi lelɛwɛ pi ni. Wi yɛn ma we to wi ndanla jɛŋgɛ, katugu wo nuŋgba wì koro pe nɔ yinnɛ li ni. Pinambyɔ sanŋa wo la ku.
20 Nós respondemos assim: “Temos pai, já velho, e um irmão mais moço, que nasceu quando o nosso pai já estava velho. O irmão do rapazinho morreu. Agora ele é o único filho da sua mãe que está vivo, e o seu pai o ama muito.”
21 Na tafɔ, a mà sigi yo woro mbele ma kulolo we kan ma yo we pan wi ni laga ma yeri, fɔ maa jaa mboo yan yɛnlɛ ni.
21 Aí o senhor nos disse para trazer o rapazinho porque desejava vê-lo.
22 Na tafɔ, a wè sigi yo ma kan ma yo pyɔ wi se ya laga wi to wi na, fɔ na wiga laga wi na, pa tofɔ wi yaa ku.
22 Nós respondemos que ele não podia deixar o seu pai, pois, se deixasse, o seu pai morreria.
23 Ɛɛn fɔ, màa ki yo woro mbele ma kulolo we kan fɔ na we puŋgo jɔnlɔ wii pinlɛ mbe pan we ni, waga ka pan mbe yere ma yɛgɛ sɔgɔwɔ naa.
23 Mas o senhor disse que, se ele não viesse, o senhor não nos receberia.
24 Na wàa kaa sɔngɔrɔ ma kari we to wi kɔrɔgɔ, ma kulonaŋa we, a wè si sɛnrɛ nda fuun màa yo we kan ti yɛgɛ yo wi kan.
24 — Quando chegamos à nossa casa, contamos ao nosso pai tudo o que o senhor tinha dito.
25 A we to wì si kaa ki yo we kan naa, ma yo we sɔngɔrɔ laga, we pan we yarilire jɛnri lɔ.
25 Depois ele nos mandou voltar para comprarmos mais mantimentos.
26 A wè suu yɔn sogo ma yo fɔ we se ya kari wa kaawɔ we puŋgo jɔnlɔ wi pinlɛ we ni, pa kona we yaa kari; katugu we se ya yere ki naŋa wi yɛgɛ sɔgɔwɔ, na we jɔnlɔ wi woro we ni.
26 Nós respondemos: “Não podemos ir; não seremos recebidos por aquele homem se o nosso irmão mais moço não for com a gente. Nós só vamos se o nosso irmão mais moço for junto.”
27 Ma kulonaŋa, we to we, a wì si we pye fɔ: Yège jɛn ma yo na jɔ Arashɛli pinambiile shyɛn wì se na kan,
27 Então o nosso pai disse: “Vocês sabem que a minha mulher Raquel me deu dois filhos.
28 pe ni, nuŋgba kɔ wa wara wara. Mi yɛn naga jate ma yo yanyaraga kùu gbo maa kɔɔnlɔ yuroyuroyuro, katugu mì suu yan naa, fɔ ma pan ma gbɔn nala.
28 Um deles já me deixou; eu nunca mais o vi. Deve ter sido despedaçado por animais selvagens.
29 A ye nɛɛ jaa mbe sanŋa wo lɛ naa. Na kaŋgbanga kaa ta, pa ye yaa ti mbe kari kayaŋga ni wa kuulo tara, wa na lelɛwɛ pi ni.
29 E, se agora vocês me tirarem este também, e alguma desgraça acontecer com ele, vocês matarão de tristeza este velho.”
30 «Koni na mi ka sɔngɔrɔ wa na to ŋa wi yɛn ma kulonaŋa wi yeri, na pyɔ wi woro we ni, wì mara wi to wi na ma gbɔn yɛgɛ ŋga na,
30 — ausente —
31 na wii pyɔ wi yan wi sɔngɔrɔ ma kari we ni, pa wi yaa ku. Pa kona we yaa ti wi ku kayaŋga ni wa wi lelɛwɛ pi ni.
31 — ausente —
32 Katugu mi ŋa ma kulonaŋa, mì yere pyɔ wi go kala li ni, mala to wi pye fɔ: ‹Na mii sɔngɔrɔ mbe pan pyɔ wi ni ma kan, pa mi yaa pye kapege pyefɔ ma yɛgɛ sɔgɔwɔ wagati wi ni fuun ni.›
32 E tem mais: eu garanti ao meu pai que seria responsável pelo rapaz. Eu disse assim: “Se eu não lhe trouxer o rapaz de volta, serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.”
33 Ki kala na, mi yɛn nɔɔ yɛnri, mi ŋa ma kulonaŋa, maga yaga mbe koro laga pyɔ wi yɔnlɔ mbe pye na tafɔ ma kulonaŋa, jaŋgo pyɔ wi ta wi sɔngɔrɔ wi ndɛɛlɛ sanmbala pe ni.
33 Por isso agora eu peço ao senhor que me deixe ficar aqui como seu escravo em lugar do rapaz. E permita que ele volte com os seus irmãos.
34 Mi se ya sɔngɔrɔ wa na to wi yeri, na pyɔ wi woro na ni. Jɔlɔgɔ ŋga ki yaa na to wi ta, mi se ya mbege yan mbege kun na yɛɛ ni.»
34 Como posso voltar para casa se o rapaz não for comigo? Eu não quero ver essa desgraça cair sobre o meu pai.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 44, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.