Gênesis 43

Bibulu Jinmiire ni (DYI) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Fuŋgo kìla pye na ŋgbanni na seregi wa Kana tara.
1 A fome se agravou na terra de Canaã.
2 Naa Zhakɔbu wi go woolo pàa kaa bile ŋa pàa yiri wa Ezhipiti tara wì ka wì kɔ, a Zhakɔbu wì suu pinambiile pe pye fɔ: «Ye sɔngɔrɔ wa Ezhipiti tara ye sa yaakara ta lɔ wa we kan.»
2 Quando os cereais que eles haviam trazido do Egito estavam para acabar, Jacó disse a seus filhos: “Voltem e comprem um pouco mais de mantimento para nós”.
3 A Zhuda wì suu yɔn sogo ma yo fɔ: «Ki naŋa wìgi yo maga ŋgban we ni, ma yo waga ka sɔngɔrɔ sa yere wi yɛgɛ sɔgɔwɔ, na we jɔnlɔ wi woro we ni.
3 Judá, porém, respondeu: “O homem estava falando sério quando nos advertiu: ‘Vocês não me verão novamente se não trouxerem seu irmão’.
4 Na kiga pye ma yaa Bɛnzhamɛ wi yaga wi pinlɛ we ni, pa we yaa kari sa yaakara ta lɔ wa ma kan.
4 Se o senhor enviar Benjamim conosco, desceremos e compraremos mais mantimento,
5 Ɛɛn fɔ, na kiga pye ma se yɛnlɛ ki na Bɛnzhamɛ wi pinlɛ we ni, we se kari wa, katugu ki naŋa wì we pye ma yo waga ka sɔngɔrɔ sa yere wi yɛgɛ sɔgɔwɔ, na we jɔnlɔ wi woro we ni.»
5 mas, se não deixar Benjamim ir, nós também não iremos. Lembre-se de que o homem disse: ‘Vocês não me verão novamente se não trouxerem seu irmão’”.
6 Kona, a Izirayɛli wì si pe pye fɔ: «Yiŋgi na, a yè si kapege pye na na maga yo ki naŋa wi kan ma yo jɔnlɔ yɛn laga ye yeri naa?»
6 “Por que vocês foram tão cruéis comigo?”, lamentou-se Jacó. “Por que disseram ao homem que tinham outro irmão?”
7 A pè suu yɔn sogo ma yo fɔ: «Ki naŋa wì we yewe jɛŋgɛ woro naa we go woolo we wogo ki na, ma yo fɔ: ‹Ye to wi yɛn yinwege na le? Jɔnlɔ wa yɛn wa ye yeri naa le?› A wè suu yɔn sogo ma yala yewige ŋga wìla we yewe ki ni. We mbaa ki jɛn mɛlɛ fɔ wi yaa we pye mbe yo we kari we jɔnlɔ wi ni wa Ezhipiti tara?»
7 “Ele fez uma porção de perguntas sobre nossa família”, responderam. “Quis saber: ‘Seu pai ainda está vivo? Vocês têm outro irmão?’. Nós apenas respondemos às perguntas dele. Como poderíamos imaginar que ele diria: ‘Tragam seu irmão’?”
8 A Zhuda wì suu to Izirayɛli wi pye fɔ: «Lefɔnmbile li yaga li pinlɛ na ni, we ta we yiri we kari, kiga pye ma we yaa koro yinwege na, we se ku, woro naa mboro ni, konaa we piile pe ni.
8 Judá disse a seu pai: “Deixe o rapaz ir comigo e partiremos. Do contrário, todos nós morreremos de fome, e não apenas nós, mas também nossos pequeninos.
9 Mi yaa yere wi go kala li ni, maa wi wele na yeri. Na mii sɔngɔrɔ mbe pan wi ni ma kan, na mii si pan mboo tɛgɛ na ma yɛgɛ sɔgɔwɔ, mi yaa pye kapege pyefɔ ma na sanga pyew.
9 Garanto pessoalmente a segurança dele. O senhor pode me responsabilizar se eu não o trouxer de volta. Carregarei a culpa para sempre.
10 Ndɛɛ ki pye wee ja mɔlɔ, anmɛ we karisaga shyɛn ko pye makɔ ma sɔngɔrɔ ma pan.»
10 Se não tivéssemos perdido todo esse tempo, poderíamos ter ido e voltado duas vezes”.
11 A pe to Izirayɛli wì si pe pye fɔ: «Kì kaa pye yɛɛn, ye ŋga ko pye: ‹Ye tara ti yarijɛndɛ ta lɛ yeri le wa ye tuguro ti ni, ye sari kan ki naŋa wi yeri paa yarikanga yɛn. Ye tige tɔnmɔ nuwɔ taan pa lɛ jɛnri, naa timuwɛ nuwɔ taan ni, naa nuwɔ taanyaara nda pe yinri miiri ta ni, naa sɛnrɛgɛ jɛnri ni, naa pisitashi tige pire ni, konaa amandi tige pire ta ni.
11 Por fim, Jacó, seu pai, lhes disse: “Se não há outro jeito, pelo menos façam o seguinte. Coloquem na bagagem os melhores produtos desta terra: bálsamo, mel, especiarias e mirra, pistache e amêndoas, e levem de presente para o homem.
12 Ye sɔngɔrɔsaga, yàa ye kashara ti yɛngɛlɛ ma penjara nda yan wa, yeri lɛ. Kana ki mbe ya pye lere wa wìla wa ma la mari le wa. Ye penjara shyɛn woro lɛ fun.
12 Levem também o dobro do dinheiro que foi devolvido, pois alguém deve tê-lo colocado nos sacos por engano.
13 Koni ye ye jɔnlɔ wi lɛ ye sɔngɔrɔ wa ki naŋa wi yeri.
13 Depois, peguem seu irmão e voltem àquele homem.
14 Yɛnŋɛlɛ na yawa pi ni fuun fɔ li ti ki naŋa wi ye yinriwɛ ta, wi ye to seyɛnlɛ Simeyɔn wo naa Bɛnzhamɛ pe yaga pe sɔngɔrɔ pe pan ye ni laga. Mi wo na, na mbanla pinambiile pe la, mbe pe la.› »
14 Que o Deus Todo-poderoso lhes conceda misericórdia quando estiverem diante daquele homem, para que ele liberte Simeão e deixe Benjamim voltar. Mas, se devo perder meus filhos, que assim seja”.
15 A pè si yarikanra ti lɛ, konaa penjara tɛgɛsaga shyɛn ni, mɛɛ kari pe jɔnlɔ Bɛnzhamɛ wi ni wa Ezhipiti tara, ma saa yere Zhozɛfu wi yɛgɛ sɔgɔwɔ.
15 Então os homens pegaram os presentes de Jacó e o dobro do dinheiro e partiram com Benjamim. Por fim, chegaram ao Egito e se apresentaram a José.
16 Naa Zhozɛfu wìla kaa Bɛnzhamɛ wi yan pe ni, a wì si ŋa wìla pye wi go ki go na wi pye fɔ: «Ki nambala mbele pe lɛ ma kari pe ni wa na go. Ma yaayogo ka yigi maga gbo, maga kan pege sɔgɔ; katugu ki nambala mbele pe yaa li na ni yɔnlɔfugo na.»
16 Quando José viu Benjamim com eles, disse ao administrador de sua casa: “Estes homens almoçarão comigo ao meio-dia. Leve-os ao palácio, mate um animal e prepare um grande banquete”.
17 A ki naŋa wì si tanga Zhozɛfu wi sɛnyoro ti na, mɛɛ pe lɛ ma kari pe ni wa Zhozɛfu wi go.
17 O homem fez conforme José ordenou e os levou ao palácio de José.
18 Naa pàa kaa ye pe ni wa Zhozɛfu wi go, a pè si fyɛ ma sho fɔ: «Penjara nda wàa yan pè le wa we kashara ti ni we tangala koŋgbanna li na, to kala na pè ye we ni lagamɛ. Pè ti wè ye laga, mbe ta mbe to we na, mbe we yigi, mbe we pye kulolo, mbe we sofilele pe shɔ we yeri.»
18 Quando os irmãos viram que estavam sendo levados à casa de José, ficaram apavorados. “É por causa do dinheiro que alguém colocou de volta nos sacos da outra vez que estivemos aqui”, disseram uns aos outros. “Ele planeja nos acusar de roubo e, depois, nos prender, nos tornar escravos e tomar nossos jumentos.”
19 Pe yesanga wi ni wa go, a pè si fulo ŋa wìla pye Zhozɛfu wi go ki go na wi tanla wa yeyɔngɔ ki na, mɛɛ para wi ni,
19 À entrada do palácio, os irmãos se dirigiram ao administrador de José e lhe disseram:
20 maa pye fɔ: «Ma yɛɛ yaga we tafɔ, wàa keli ma pan laga pansaga nuŋgba ma yaakara lɔ.
20 “Ouça, senhor. Viemos ao Egito anteriormente para comprar mantimentos.
21 We sɔngɔrɔsaga, naa wàa ka saa yere wa wɔnlɔsaga mbe wɔnlɔ le, a wè si we kashara ti yɛngɛlɛ, we ni fuun nuŋgba nuŋgba wè si we penjara ti yan wa ti ni, ma yala wàa lɔ nda ni ti yɔn ki ni. Wè sɔngɔrɔ ma pan ti ni.
21 No caminho de volta para casa, paramos para pernoitar e abrimos os sacos. Descobrimos que o dinheiro de cada um, a quantia exata que havíamos pago, estava na boca do saco. Trouxemos o dinheiro de volta. Aqui está.
22 Wè pan penjara ta yɛgɛ ni naa mbe yaakara ta lɔ. Wee jɛn ambɔ wìla we penjara ti sɔngɔrɔ mari le wa we kashara ti ni.»
22 Também trouxemos mais dinheiro para comprar mantimentos. Não fazemos ideia de quem colocou o dinheiro nos sacos”.
23 A naŋa wì si pe pye fɔ: «Ye cɛn yɛw, yaga ka fyɛ. Ye Yɛnŋɛlɛ le, lo na li yɛn ye to wi Yɛnŋɛlɛ le, lo lì penjagbɔrɔ le ye kan wa ye kashara ti ni. Ye penjara tìla kan na yeri.»
23 “Fiquem tranquilos”, disse o administrador. “Não tenham medo. Seu Deus, o Deus de seu pai, deve ter colocado esse tesouro nos sacos. Tenho certeza de que recebi seu pagamento.” Depois disso, soltou Simeão e o levou até onde eles estavam.
24 A ki naŋa wì si pe pye a pè ye wa Zhozɛfu wi go, mɛɛ pan tɔnmɔ ni pe kan, a pè pe tɔɔrɔ ti jogo, mɛɛ yaakara kan pe sofilele pe yeri.
24 Em seguida, o administrador os conduziu para dentro do palácio de José. Deu-lhes água para lavar os pés e providenciou ração para seus jumentos.
25 A pè si pe yarikanra ti gbɛgɛlɛ na Zhozɛfu wi singi wi pan yɔnlɔfugo na; katugu pàa ki yo pe kan ma yo pe yaa pinlɛ mbe li Zhozɛfu wi ni wa wi go.
25 Quando foram avisados que almoçariam lá, os irmãos prepararam os presentes para a chegada de José ao meio-dia.
26 Naa Zhozɛfu wìla kaa pan ma ye wa go, a pè si yarikanra nda pàa pan ti kan wi yeri, mɛɛ sogo ma pe yɛɛrɛ ti jiile wa tara wi yɛgɛ sɔgɔwɔ maa gbɔgɔ.
26 Assim que José chegou em casa, entregaram-lhe os presentes que haviam trazido e curvaram-se até o chão diante dele.
27 A Zhozɛfu wì si pe yewe na kaa pye pe yɛn ŋgbaanla, mɛɛ pe pye fɔ: «Ye to lelɛɛ ŋa yàa wi sɛnrɛ yo na kan wi wa ŋgbaan le? Wi yɛn wa go na bere?»
27 Depois de cumprimentá-los, José quis saber: “Como está seu pai, o senhor idoso do qual me falaram? Ainda está vivo?”.
28 A pè suu yɔn sogo ma yo fɔ: «Ma kulonaŋa, we to we, wi wa ŋgbaan, wi si yɛn go na bere.»
28 “Sim”, responderam eles. “Nosso pai, seu servo, ainda está vivo e vai bem.” E curvaram-se mais uma vez.
29 A Zhozɛfu wì suu yɛgɛ ki yirige ma wele, mɛɛ wi jɔnlɔ Bɛnzhamɛ wi yan, wo ŋa wìla pye wi ni nɔ nuŋgba we. A wì si pe yewe ma yo fɔ: «Ye puŋgo jɔnlɔ ŋa yàa wi sɛnrɛ yo na kan wowi ŋa le?»
29 Então José olhou para seu irmão Benjamim, o filho de sua mãe, e perguntou: “Este é o irmão mais novo de que vocês me falaram?”. E disse a Benjamim: “Deus seja bondoso com você, meu filho”.
30 Naa Zhozɛfu wìla kaa wi jɔnlɔ wi yan, wi la ŋga kìla wi yigi ki kala na, a wi wire tì si tanga shɔɔn wi na, a wi nɛɛ jaa mbe gbele, mɛɛ fyɛɛlɛ ma ye yumbyɔ wa ni ma saa yanli.
30 Muito emocionado por causa do irmão, José saiu depressa da sala. Foi para o quarto, onde chorou.
31 Naa wìla kaa wi yɛgɛ ki jogo, a wì si sɔngɔrɔ ma pan maga kun wi yɛɛ ni, mɛɛ wi tunmbyeele pe pye ma yo pe yaakara ti yɛɛlɛ.
31 Depois de lavar o rosto, voltou mais controlado e ordenou: “Tragam a comida!”.
32 A pè si Zhozɛfu wi yaakara ti kan wi yeri wi yɛ, maa to seyɛɛnlɛ pe woro kan pe yeri pe yɛ, ma Ezhipiti tara fɛnnɛ mbele pàa pye na nii wa wi go pe woro kan pe yeri fun pe yɛ, katugu Ezhipiti tara fɛnnɛ pe sila pye na pinlɛlɛ mbaa nii Eburuye pe ni. Ezhipiti tara fɛnnɛ pe yarifugo layi.
32 José foi servido em sua própria mesa, e seus irmãos, em uma mesa separada. Os egípcios que comiam com José, por sua vez, foram servidos em outra mesa, pois os egípcios desprezavam os hebreus e se recusavam a comer com eles.
33 A Zhozɛfu wi to seyɛɛnlɛ pè si cɛn wi yɛgɛ sɔgɔwɔ, maga lɛ lɛrɛfɔ wi na, fɔ ma saa gbɔn jɔnlɔfɔ wi na ma yala pe lelɛwɛ pi ni. Kìla pe pari, a pe nɛɛ pe yɛɛ wele.
33 José disse a cada um dos irmãos onde deviam sentar-se e, para espanto deles, colocou-os ao redor da mesa em ordem de idade, do mais velho para o mais novo.
34 A Zhozɛfu wì si ti a pè yaakara nda tìla pye le wi yɛgɛ sɔgɔwɔ ta wɔ pe kan. Bɛnzhamɛ wo la tasaga kaŋgurugo ta ma wɛ wi to seyɛɛnlɛ pe ni fuun nuŋgba nuŋgba pe woro ti na. A pè si wɔ ma tin nɛɛ yɔgɔri wi ni ja.
34 Mandou encher os pratos deles com comida de sua própria mesa, e deram a Benjamim uma porção cinco vezes maior que a dos outros. E eles comeram e beberam à vontade com José.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.