Lucas 14
ut-Hun New Testament (DUD) vs ACF
1 De ken Ho̱-de u̱r-Wu̱we̱ de, Ye̱so haag wu̱ reet rii-yo m-re̱ u̱n hur-o u̱n wu̱ ken caari-wu̱ wu̱ u̱n Parisa-ne̱, hun-ne̱ ro̱ Ye̱so m-gwo̱t me̱kse̱.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Wu̱ ken ne̱t-wu̱, wu̱ na-se u̱n wu̱, u̱t-kom ne̱ ro huse̱ à, haanu̱ru̱ be-u̱r Ye̱so.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Ye̱so citu̱ru̱ yan-Napse̱ o-karamsa u̱n Parisa-ne̱ ne̱, “¿Karamsa-o na ze̱e̱g a taas go̱m Ho̱-de u̱r-Wu̱we̱ ko̱ o̱ ze̱e̱ á?”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Amba ye̱ ze̱e̱ rii á. Ye̱so deku̱ru̱ ka ne̱t-wu̱, wu̱ taasu̱ru̱ go̱m-o u̱n wu̱, komo Ye̱so ze̱e̱ru̱ wu̱ arag.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Ka da-de wu̱ ze̱e̱ru̱ ye̱, “U̱rege̱ u̱n be-u̱r no̱, wà, ko̱ o-na yo u̱n wan-gaan he̱bu̱te̱ u̱r-dù Ho̱-de u̱r-Wu̱we̱, ¿no̱a hu̱ssu̱ne̱ yo u̱n Ho̱-de u̱r-Wu̱we̱ ba u̱n naas o-da á?”
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Amba ye̱ hoks wu̱ m-shas u̱n ka cot-o̱ á.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Ye̱so we̱re̱g bo̱ ye̱ ken hamat-ne̱ ye̱ ro̱ m-daag u̱n be-to̱ jiishe̱ u̱r-bon à, wu̱ ru̱ru̱ ye̱ ka sha-mo̱ u̱t-ma mo̱:
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 “Wu̱ ken wu̱ bene̱ no̱ gwo̱nge̱-o̱ u̱t-ge, no̱ she'et u̱n be-to̱ jiishe̱ u̱r-bon á. A nom a banag wu̱ jiishe̱ no̱ u̱t-go̱s à.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Komo wa-u̱r-ben, wu̱ banu̱ no̱ à, wu̱a haan wu̱ zee wo̱, ‘Ine̱, o 'ye wu̱ ka ká be-de.’ Ka da-de wo̱a ho̱ge̱ m-'e̱ komo o warag m-she'et u̱n de ken be-de n-dak.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Amba a bene̱ no̱, ha no̱, no̱ she'et pakse̱, remen wu̱ banu̱ no̱ à wu̱a haan be u̱n du wu̱ zee, ‘Daan n-to̱n nay yo, u̱n be-de jiishe̱ à.’ Wo̱a re̱ u̱r-ho̱ u̱n hyan-o̱ ye̱ a bane̱ à.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Remen kaane̱, co̱w-o o-gaan yo u̱n wu̱ deete̱ hi u̱n de u̱n wu̱ n-to̱n ne̱ à, Shir a kergu̱nte̱ wu̱ n-dak. Komo wu̱ e̱sse̱ hi u̱n de u̱n wu̱ n-dak à, Shir a deet wu̱ n-to̱n.”
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Ka da-de, Ye̱so ze̱e̱ru̱ wa-o-biki, “Wo̱ band nay ru á, komo wo̱ band hen-ne̱ ru á ko̱ baag-o ru á, komo wo̱ band ya-o-kwu̱m ko̱ yan-bo̱r-se u̱n hur-o ru á, remen ye̱a topo wo̱ yo o nome̱ ye̱ à.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Amba da-o̱ wo̱ ine̱ o-biki, ban ko̱o̱b-ne̱, u̱n ryam-ne̱ ne̱ u̱n po̱-ne̱ ne̱.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 Komo Shir a hu̱u̱ wo̱ u̱t-kom, remen ye̱a hoks wo̱ m-tope̱ á. Shir a hu̱u̱ wo̱ be-de u̱n hun-ne̱ kashi-ye̱ mare̱ à, ho̱-de ye̱ he m-ine̱ à.”
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Bo̱ wan-gaan be-de u̱n ka hun-ne̱ ye̱ ro̱ tara, remen ye̱ reet rii-yo m-re̱ ho̱gu̱te̱ kaane̱ à, wu̱ ze̱e̱ru̱ Ye̱so, “Ya-o-zak-ye̱ ka ye̱ he m-she'et tara be-de u̱n biki-o̱ u̱n gwo̱mo-to̱ Shir à!”
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Ye̱so ze̱e̱ru̱ wu̱, “A no̱mo̱g wu̱ ken ne̱t-wu̱, wu̱ no̱me̱ caari-o̱ o-biki à, o̱ wu̱ bente̱ hun-ne̱ de̱e̱n à.
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Bo̱ da-o̱ o-biki wo̱o̱nte̱ à, wu̱ to̱mu̱ru̱ gu̱w-ne̱ ye̱ u̱n wu̱, ye̱ ru̱re̱ hamat-ne̱ ye̱ u̱n wu̱, ‘Rwu̱u̱n no̱, ko̱ wu̱ ke zo̱ngsu̱te̱!’
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Amba ye̱ taknu̱ru̱ hoob-o u̱s-cow kap, gaan u̱n gaan. Wu̱ takne̱ à ze̱e̱ru̱ ko-gu̱w, ‘U̱m o̱o̱g o-kat, komo u̱m co̱no̱g m-ha u̱m gwo̱to̱n o̱, hakku̱re̱ ze̱e̱ wu̱ ho̱ge̱ ko̱n-u̱s re!’
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Wu̱ ken wu̱ ze̱e̱ru̱, ‘U̱m o̱o̱g na o̱p ye̱ u̱t-kerem, u̱m co̱no̱g m-ha u̱m megerte̱ ye̱, hakku̱re̱ ze̱e̱ wu̱ ho̱ge̱ ko̱n-u̱s re.’
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Wu̱ ken wu̱ ze̱e̱ru̱, ‘U̱m ko̱mo̱g o̱ ka biki-o̱ u̱t-ge, remen kaane̱ man hoks m-habe̱ á.’
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 “Ka ko-gu̱w-wu̱ wargu̱ru̱ wu̱ ru̱ru̱ wan-hur-o̱ u̱n wu̱. Wan-hur-o̱ u̱n wu̱ swo̱o̱ru̱ u̱s-ryaab. Wu̱ ze̱e̱ru̱ ko-gu̱w, ‘M-mo̱ka ru, o do̱re̱ u̱s-co̱w u̱s-bu̱ ne̱ se o-bo̱, o band ko̱o̱b-ne̱, ryam-ne̱, u̱n po̱-ne̱ ne̱.’
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 Bo̱ jimu̱te̱ à, ko-gu̱w ze̱e̱ru̱, ‘Go̱s-wu̱, u̱m ho̱gu̱te̱ ma-u̱t ru, u̱m no̱mo̱g komo bo̱ o zee à, amba be-u̱r kusse̱ remen ye̱ ken ye̱.’
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 Wa-o-hur ze̱e̱ru̱ ko-gu̱w, ‘Ru u̱n co̱w-se o-bo̱, u̱s-bu̱ ne̱, o ze̱e̱ hun-ne̱ co̱wo̱n n-me̱ remen hur-o re shiit.’
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Me̱ no̱ m-ru̱re̱ ko-wan-gaan be-de u̱n ye̱ u̱m ro bange̱ à, wu̱a rek rii-yo m-re̱ yo m-no̱me̱ á.”
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 De ken ho̱-de bo̱ bu̱u̱g-de u̱n hun-ne̱ de̱e̱n ro u̱n do̱re̱ u̱n Ye̱so à, wu̱ waktu̱ru̱ wu̱ ze̱e̱ru̱ ye̱,
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 “Yatt-wu̱ he warag wan-neke̱-m re ye̱ á, se wu̱ co̱no̱g me̱ arge̱ tato u̱n wu̱, u̱n inu u̱n wu̱ ne̱, ne'a u̱n wu̱, u̱n yakar ne̱, hen-ne̱ u̱n se̱k-ye̱ ne̱, u̱n ho̱o̱g-mo̱ u̱n wu̱ ne̱ komo.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Ka ye̱ 'yare̱ de̱k u̱n kan-o̱ u̱n ye̱, ye̱ do̱nd me̱ á, yan-neke̱-m re ye̱ á.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 “U̱rege̱ wu̱ ken wu̱ be-u̱r no̱ co̱no̱g u̱t-mà, wu̱ she'et tara wu̱ neps yo wu̱ he m-ho̱ be-de u̱n ka mà-to̱ à, wu̱ gu̱t u̱rege̱ wu̱ ro̱ u̱n hwo̱r ne̱ ye̱ wu̱ hette̱ kom u̱n ka mà-to̱ à.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 U̱rege̱ wu̱ ro̱tt á, wu̱a hoks ko̱m u̱n ka mà-to̱, to̱ wu̱ takne̱ á, komo kap bo̱n ye̱ hyane̱ bo̱ wu̱ takne̱ à ye̱a nemes wu̱.
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 Ye̱a zee, ‘Wu̱ ka ne̱t-wu̱ takante̱ u̱t-mà amba wu̱ hoks m-ko̱m á!’
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 “U̱rege̱ ko-gwo̱mo ruug u̱n hun-ne̱ ne̱ dugu-u̱s o̱p [10,000], ye̱ dumut u̱n wu̱ ken ko-gwo̱mo-wu̱ ne̱, wu̱ heene̱ wu̱ m-dum à u̱n hun-ne̱ ne̱ dugu u̱r-kwo̱o̱z, [20,000] wu̱a she'et u̱r-takan wu̱ ceker, u̱rege̱ wu̱ ro̱ m-'wo̱ns ne̱ wu̱ dumut u̱n wu̱ ka ko-gwo̱mo-wu̱ ne̱.
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 U̱rege̱ wu̱ ro̱tt á, wu̱a tom yan-to̱m-ye̱ u̱n wu̱ be-de u̱n wu̱ ka ko-gwo̱mo-wu̱, wu̱ ko̱n wu̱ ye̱ she'et ba u̱t-ween cin ba ye̱ u̱n 'gone̱.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 U̱n ka bu̱-yo o-gaan, ko̱ wan-gaan be-u̱r no̱ wu̱a hoks me̱ m-do̱re̱ á, se̱ wu̱ ya'aste̱ kap bo̱ u̱n rii-yo wu̱ ro̱tte̱ à.”
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 “Po̱r-mo̱ u̱r-bon ne̱, amba u̱rege̱ re̱re̱m-mo̱ u̱n mo̱ teeste̱, co̱w ro̱ ko̱n, yo a hette̱ mo̱ m-muut m-po̱r komo á.
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 Mo̱ kus u̱r-bon ne̱ o-dak á, ko̱ be-de u̱t-wu̱u̱r, a mo̱ m-uks. Ho̱gu̱ no̱, u̱rege̱ no̱ ro̱ u̱t-to̱ ne̱.”
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.