2 Coríntios 7

ut-Hun New Testament (DUD) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 O̱r re ne̱, ye̱ me̱ m-was à, cinda a e̱ssu̱te̱ na u̱t-ma à, yage̱ a e̱sste̱ hi u̱n na ba m-ku̱ko̱p, be-de kap rii-yo he m-rwo̱ o-wu̱r u̱r-hur ne̱ nom ba m-ku̱ko̱p á. Yage̱ komo a waragte̱ shiishe̱ ba m-ku̱ko̱p n-me̱ u̱r-she'et de u̱n gye̱r-o̱ u̱n Shir.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Kutu no̱ te̱ u̱nze no̱ te̱ m-was u̱n hur-u̱t no̱. Te̱ nome̱ ko̱ ne̱t gaan u̱r-ba'as á, komo te̱ naas ko̱ ne̱t gaan á, yagu̱nte̱ a zet te̱ re̱e̱g ra-o u̱n wu̱ ken.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Ba ba'as-de me̱ no̱ m-sakke̱ remen u̱m ze̱e̱g kaane̱ á. Bo̱ u̱m ru̱ru̱ no̱ n-ga à, u̱nze no̱ u̱n hur-u̱r te̱, yatt rii-yo he na m-hoks m-wongse̱ á, ko̱ n-me̱ m-mar ko̱ m-ho̱o̱g.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 U̱m ho'oste̱ u̱r-hur sak u̱n no̱ ne̱, me̱ komo m-gwo̱n u̱n no̱ ne̱. Hur u̱n de kumug jaab de̱e̱n. Kap u̱n ko̱o̱b-de a swo̱ ne̱ à, u̱m ro̱ o-zak ne̱ de̱e̱n.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Remen da-o̱ te̱ wo̱o̱ o-Makidoniya à, ka wu̱r-o te̱ o̱ kum u̱r-wu̱we̱ á. Ko̱ kene̱ te̱ ha, hwu̱'u̱s-de zak, u̱t-ween u̱n ye̱ ken ye̱ ne̱, o-gye̱r ne̱ n-me̱ u̱n hur-u̱t te̱.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Amba Shir, o̱ ro̱ u̱n gwu̱'u̱rse̱ u̱n hur-de u̱n ye̱ ro̱tte̱ jaab-o̱ u̱t-me̱n á, haan-m Titus hur-u̱t te̱ gwu̱'u̱rsu̱te̱.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Ba remen haan-mo̱ u̱n wu̱ temb mo̱ rwo̱'u̱ te̱ o-zak á, amba ma-to̱ wu̱ ru̱ru̱ te̱ à. Bo̱ no̱ do wu̱ jaab-o̱ u̱t-me̱n à. Wu̱ ru̱ru̱te̱ te̱ u̱nze no̱ co̱no̱g hyan-m re de̱e̱n, komo u̱n bo̱ no̱ nome̱ tu̱k-mo̱ u̱t-me̱n à, u̱n rii-yo ko̱re̱ à. U̱n bo̱ no̱ no̱me̱ m-se̱nge̱ no̱ guut me̱ à. Yo ka yo rwo̱'e̱ zak-o re aragte̱ o̱ n-ga de̱e̱n.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ko̱ u̱m ru̱ no̱ tu̱k-mo̱ u̱t-me̱n, me̱ was á. N-ga u̱m ro no̱mo̱g tu̱k-mo̱ u̱t-me̱n, remen u̱m hyanag ká taku̱rda-o̱ u̱m to̱mo̱nte̱ no̱ n-ga à, o̱ naaste̱ me̱n-u̱t no̱, ko̱ de nomte̱ ya o-da hiin.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 U̱n kaane̱ m-mo̱ka u̱m ro̱ o-zak ne̱. Ko̱ de nomte̱ me̱ ho̱ge̱ re̱re̱m-mo̱ u̱n bo̱ u̱m naase̱ me̱n-u̱t no̱ á, amba naase̱-mo̱ u̱n me̱n-u̱t no̱ rwo̱'o̱g no̱ waktu̱nte̱ be-de Shir. Remen no̱ no̱mo̱g tu̱k-mo̱ u̱t-me̱n bo̱ Shir ro co̱nge̱ à, remen kaane̱ te̱ nomo no̱ u̱r-ba'as á.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Tu̱k-mo̱ u̱t-me̱n mo̱ u̱n ko-hun ro̱ ne̱t m-woot be-de m-mar. Amba go̱n mo̱ Shir ro̱ m-rwo̱ ne̱t m-waktu̱ne̱ be-de Shir, u̱n kaane̱ komo a kum gwu̱. Komo wanakke̱-o a do m-kus á, remen Shir sokste̱ ba'as-to̱ u̱n ye̱.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Gwo̱t no̱ no̱ hyen rii-yo naase̱-mo̱ u̱t-me̱n go̱n mo̱ Shir mo̱ wu̱ rwo̱'e̱ u̱n me̱n-u̱t no̱ à, yo mo̱ haantu̱ no̱ à. Mo̱ rwo̱'o̱g no̱ go̱p-de u̱n nom u̱n rii-yo a co̱ne̱ no̱ nom à. No̱ co̱no̱g me̱ m-kute̱ u̱nze no̱ no̱mo̱g rii-yo u̱r-bon. Mo̱ rwo̱'o̱g no̱ nom u̱s-ryaab, komo no̱ ho̱ge̱ o-gye̱r. Mo̱ rwo̱'o̱g no̱ rwo̱ u̱r-hur, komo no̱ nom m-se̱nge̱. Mo̱ rwo̱'o̱g no̱ m-zo̱nge̱. Mo̱ rwo̱'o̱g no̱ m-she'et zo̱ngse̱ no̱ hyen a ya'ag no̱ ko̱o̱b-de rege̱ á. N-me̱ u̱n ka orom-to̱ n-me̱ u̱n ko̱ yo ke co̱w-yo no̱ kutute̱ me̱ u̱nze no̱ m-neke̱ u̱n co̱w-yo u̱r-bon.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Da-o u̱m m-ge̱nbe̱ no̱ ká taku̱rda-o̱ à, me̱ was ko-wan-wu̱ nome̱ u̱r-ba'as á, ko̱ ka wu̱ a nome̱ u̱r-ba'as à. U̱n hek-de u̱n kaane̱ me̱ u̱n ge̱n remen u̱m kututú̱ no̱ cas cas u̱nze Shir nak u̱nze no̱ ho'oste̱ u̱r-hur u̱n te̱ ne̱ de̱e̱n.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Ka rem-se kap rwo̱'o̱g te̱ jaab-o̱ u̱t-me̱n.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Remen u̱m be'este̱ u̱m ru̱ssu̱te̱ wu̱ u̱nze me̱ m-gwo̱n rem no̱, no̱ ru̱ me̱ m-'e̱ á. Remen kap yo te̱ ru̱re̱ no̱ à nip-o, remen kaane̱ gwo̱n-m te̱ mo̱sse̱ u̱n no̱ ne̱ be-u̱r Titus shiig o-nip.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Was-mo̱ Titus ro̱ no̱ m-was à mo̱ ro̱ m-do̱ de̱e̱n, kap da-o̱ wu̱ bakse̱ do̱ro̱tte̱-o no̱ kap, u̱n go̱n go̱s-to̱ no̱ kute̱ wu̱ da-o̱ no̱ go̱kse̱ wu̱ à.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Me̱ o-zak m-mo̱ka remen u̱m ho'oste̱ u̱r-hur u̱n no̱ ne̱ sak.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.