Lucas 15
Loina Tabu Auwauna (DOB) vs ARA
1 ꞌEbweu tuta takisi ꞌana toꞌewao ta wate ꞌaidi totoꞌumalidi simai Yesu sabi enonoena.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 ꞌEnega Palisiyao be loina ꞌana toeꞌitao silomugi, sigwae, “Tai gete totoꞌumalidi ꞌiegosigosiyanedi ta wate maꞌenao siꞌeꞌai.”
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 ꞌEnega ꞌidi ona nina Yesu ꞌieꞌisena onasemalimaliyega, ꞌigwae,
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 “Mwaꞌadega ꞌabo ꞌebweu ꞌemiyega ꞌina sipi ꞌadi yau analedi, ta ꞌebweuna ꞌikwakwani, sawesawenaya be nainiti naini nidi mitawaya ꞌiebesinedi be sipi nina loseloseyena ꞌida ꞌebese ꞌana laba ꞌiloba.
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Ta ꞌabo ꞌilobai ꞌiabe ma ina gwausowala ꞌaalanaya ꞌisaꞌui be ꞌiila ꞌasaya,
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 be ꞌenega gosenao ꞌibwau egogonedi be ꞌieonadi, ꞌigwae, ‘Sipi nina loseloseyena niꞌatu yalobena, ꞌenega manuna tada egwausowala.’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 ꞌEnega nadigega wate ꞌabo ꞌebweu totoꞌumalina ꞌinuwaꞌebuni, me galewa manuna sida gwausowala sinabwana, ta esi toboboꞌadi site nainiti naini nidi manudi ꞌidi gwausowala tupwana namo.
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Nadigega ꞌabo wate waine nina ꞌina kina ꞌadi yau sanau ta ꞌebweuna ꞌiloseye, ꞌenega toꞌase ꞌida guinuwe be kina nina ꞌiloba? Nai mayale ꞌiloeꞌabi be anuwa maiboꞌana ꞌisiyayoni be ꞌiꞌebese ꞌaiꞌaila ꞌana laba ꞌiloba.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Ta ꞌabo ꞌilobai gosenao ꞌibwau egogonedima be ꞌediya ꞌigwae, ‘ꞌIgu kina nina yaloseyenaya niꞌatu yalobena, ꞌenega manuna tada egwausowala.’
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Nadigega wate ꞌabo ꞌebweu totoꞌumalina ꞌinuwaꞌebuni, ꞌiabe Yaubada ꞌina aniloseyao manuna sigwausowala sinabwana.”
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Ta Yesu wate ꞌiona semalimaliyedi, ꞌigwae, “ꞌEbweu ꞌinapwana natunao meꞌolotodi ꞌeluwa maꞌenao simiyami,
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 ga megwamana tamana ꞌieonena, ꞌigwae, ‘Tamagu, nuwanuwagu be gete tuga ꞌagu egueguyai ꞌuda ꞌebwaꞌegu.’ ꞌEnega ꞌinapwana nina gwegwe maiboꞌana ꞌieguyaiyena natunao nidi ꞌediya.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 ꞌEnega ꞌasiyata ꞌaina sigumwala ga megwamana nina ꞌina gwegwe ꞌiegimwaneyedi, ga ꞌana eꞌisa mani ꞌiꞌewena, ꞌenega sena nina ꞌipilisinena, ga sena ꞌedasolaya ꞌitauya ga nada gwausowala besobesoega ꞌina mani ꞌiloegumwalina.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 “Ta niꞌatu ꞌina mani maiboꞌana ꞌigumwala ga kakaena ꞌimiyami, ga tuta gote ꞌenaya botana sinabwana sena nina ꞌena ꞌiapwesa.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 ꞌEnega tai nina ꞌina paisewa ꞌiꞌebesa ga ꞌebweu ꞌasa ꞌana ꞌinapwana ꞌilobena, ga ꞌietunena be ꞌina baweyao ꞌiꞌitaꞌiꞌisidi.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Ta tai nina nuwanuwana be bawe ꞌadi masulega ꞌida ꞌa, manuna nigeya ꞌana masulamo.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 Tuta gote ꞌenaya nuwana ꞌisabwalena, ga taunamo ꞌena ꞌigwae, ‘Onaꞌaiꞌaila, tamagu ꞌina topaisewao ma ꞌadi masula sinabwana, ta ꞌaboꞌagu bada saꞌi botana ꞌiunuunugu.
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 ꞌEnega yatoolo be yatatauya tamagu ꞌena be ꞌena yada gwae, “Tamagu, niꞌatu yatoꞌumalina Yaubada ꞌenaya ta wate ꞌoyo ꞌemuya.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 ꞌEnega nigeya ꞌilobwelobwenegu be ꞌuda ꞌawanatunegu, ta esi ꞌuda eesegu ꞌimu ꞌaliꞌei ꞌatuwa.” ’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 “Gete nadigega ꞌinuwanuwaꞌesa, ga ꞌenega ꞌitoolo ga tamana manuna ꞌitauya, ga ꞌedasolega tamana ꞌiꞌitenama ꞌimeema ga ma ina ꞌatenuwaꞌoleꞌole ꞌipili ꞌenaya ga ꞌiatubwalina ga maꞌiyana siededoi.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 “ꞌEnega natunana tamana ꞌieonena, ꞌigwae, ‘Tamagu, niꞌatu yatoꞌumalina Yaubada ꞌenaya ta wate ꞌoyo ꞌemuya, ꞌenega nigeya ꞌilobwelobwenegu be ꞌuꞌawa natunegu.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Ta esi tamanana ꞌina ꞌaliꞌeiyao ꞌibwauyedi ga ꞌediya ꞌigwae, ‘Walomanini be ꞌoama boboꞌaiꞌailina wameꞌe be natugu waeꞌote, ta wate nimapasapasa wameꞌe be nimanaya wasaꞌu, ta wate ꞌaelawa ꞌaenaya wasaꞌu,
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 be muliyega watatauya be bulumakau mwaneyauna ta momonanina waununama be masula sinabwana taguinuwe, be ꞌenega ma ida gwausowala tauna maꞌedai tada ꞌemasula.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Manuna natugu gete lowa ꞌimwawasaya, ta batuwa mayawasina taloba limena.’ ꞌEnega sieꞌale be silosagali ma idi gwausowala.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Ta saꞌi natuna mesinabwana ꞌetamo bagulaya ꞌipaipaisewa, ta tuta nina ꞌasa selabenaya ꞌilogelogedo, wali be lausa ꞌinonodi.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 ꞌEnega ꞌebweu ꞌidi ꞌaliꞌei ꞌibwauyena ga ꞌienaidena, ꞌigwae, ‘Toꞌase ꞌalena ꞌenega siegwaegwausowala?’
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ta ꞌaliꞌei nina ꞌigwae, ‘Tasiyo niꞌatu ꞌiilama ga tamayo bulumakau mwaneyauna ta momonanina ꞌiununa ga maꞌemai ꞌaegwaegwausowala, manuna natunana ma ina boboꞌana ꞌiloba limena.’
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 Ona gete ꞌinonona ga ꞌigamwasowala sinabwana, ꞌenega geya nuwana be anuwaya ꞌilulugu.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Ta esi tai nina ꞌiguitoyasa, manuna ꞌigamwasowala sinabwana, ꞌenega tamana ꞌena ꞌigwae, ‘Tamagu, ꞌeisa yakwala ꞌediya niꞌatu manuyo yapaipaisewa ga ꞌimu eyowanao maiboꞌadi yaguinuwedi, ta nigeya ꞌebweu tuta ꞌuda obobomegu. Nigeya ꞌebweu wate yobai ꞌuꞌebwaꞌebwaꞌegu be magosegwao ꞌada gimasula be ꞌada egwausowala. Nigeya ꞌaiꞌaila!
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Ta natumuna gete ꞌimu gwegwe maiboꞌana ꞌimudalidi tosogala ꞌediya, ta toꞌase manuna ꞌuobobomena, ga bulumakau mwaneyauna ta momonanina ꞌuununa manuna?’
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 “Ta ꞌenega ꞌinapwana nina natuna ꞌena ꞌigwae, ‘Natugu, ꞌuda mwalatoni ꞌaene ꞌoyo tuta maiboꞌana selabeguya ꞌumiyami, ga toꞌase nadigega ꞌigu ꞌebeloinao, maiboꞌana nimamuya simiyami,
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 ta esi tasiyo gete ꞌimwawasaya, ta gete tuga mayawasina taloba limena, ꞌenega ꞌilobweneda be batuwa maꞌedai tada egwausowala.’ (v 33) Tetela gete ꞌenega Yesu Palisiyao be loina ꞌana toeꞌitao ꞌiona semalimaliyedi.
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.