Romanos 9
'WUN SË ‑NAƆ 'SËËDHƐ (DNJ) vs NTLH
1 'Wun 'a 'dhoë‑ ꞊blɛɛ'‑ ꞊nɛ 'wun gia‑ ‑mü, 'ö bhii 'ma kë Klito ‑bha 'ka; n 'ka 'dho ꞊sua kë, ‑wo 'ö 'we ‑na n ꞊zuö' 'piö ‑Zuu 'slööslö ꞊kwaa' bhë ‑yö n ‑zo ‑gban ‑a ‑bha ꞊nɛ 'wun gia‑ ‑mü.
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 'Ö tɔɔ n ꞊zuö' ‑yö ‑kaan 'kuë ‑sü 'ka 'ö 'wun ('ö ‑gban n dheglu Zuifö ‑nu ‑bha bhë) 'ö n ꞊zuö' 'dhö ꞊wa ‑bhö ‑sü 'gü ‑kplawo.
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 'Kö ‑kë ꞊nɛ ‑wa ‑pö ‑dewo ‑Zlan ‑dho 'dhangga ‑ya n 'ka kö 'a 'kan Klito ‑bha n dhegluzë ‑nu, n ‑sɛgümɛ ‑nu ‑wun 'gü, a ‑dho we ‑a ‑bha, ‑an ‑bha dha ‑sü ‑wun 'gü.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Wo 'ö 'wo Izlaɛlö ‑mɛ ‑nu 'ka, 'ö ‑Zlan ‑yö ‑an ‑kë ö ‑bha 'në ‑nu 'ka, 'ö ‑an ‑ya ö ‑bha 'tɔbhɔdhe 'gü, 'ö wo ‑nu 'plɛ 'wo ‑kë ‑dhi 'kuë do 'gü, 'ö tɔng dɔ ‑an ‑dhë, 'ö ö ‑wo pö ‑sü waa‑ ö gba ‑sü ‑ya ‑an 'gü, 'ö pë 'tɔ go ‑an ‑dhë bhë ꞊nɛ 'a ‑we ‑an 'ka.
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 'Wo tɔɔ kwa dë ziizii ‑nu 'kpɔ 'në ‑nu 'ö waa‑ Klito 'ö mɛbheedhɛ 'gü ꞊zian', 'ö wo ‑nu 'ö ‑an ‑bha 'sɛ 'dhö do 'kɛɛ kö yö Klito 'ö bhë ‑yö pë 'plɛ ‑gɔ 'dhiö 'sa; yö bhë ꞊nɛ 'ö tɔɔ ‑Zlan. Kö ‑a 'tɔ ‑yö kë ꞊va ꞊toëpö 'ka. Amɛn.
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Kë‑ wo 'dhö bhë yaa kë ꞊nɛ a‑ ‑pö kö ‑Zlan ‑bha pë 'tɔ go ‑wo bhë ‑a ‑wun ꞊ya 'to 'kpaan. Ka gia‑, ka‑ ‑yö bhë, yaa kë ꞊nɛ mɛ ‑nu 'wo go Izlaɛlö 'gü ‑an 'plɛ ꞊nɛ 'ö ‑Zlan ‑yö ‑an ‑ga Izlaɛlö 'në ‑nu giagia 'ka.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 'Iin Ablaamö ꞊suu'‑ ‑ta ‑nu 'wo bhë ‑an 'plɛ 'waa ‑a ‑bha 'në ‑nu giagia 'ka bhii ‑Zlan ‑ya ‑pö Ablaamö ‑dhë: Mɛ ‑nu 'wo Izaakö ‑bha 'në ‑nu 'ka ꞊nɛ 'wo tɔɔ ü ‑bha ‑nu giagia.
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Yaa kë ꞊nɛ mɛ ‑nu 'wo bhɔ mɛ 'bhee‑ ꞊dhɔɔbhaa ‑wun 'ka 'wo tɔɔ ‑Zlan ‑bha ‑nu, 'kɛɛ 'në ‑nu 'wo bhɔ ‑Zlan ‑bha pë 'tɔ go ‑wo 'ka bhë 'wo Izlaɛlö 'gü 'në ‑nu 'ka, 'ö 'wo tɔɔ ‑Zlan ‑bha 'në ‑nu giagia.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Pë 'tɔ 'go ‑wo bhë yö ꞊ga ꞊nɛɛ: 'Töng 'kwa‑ 'gü ꞊nɛ, ('kwa dɔ ‑a 'gü ꞊kwɛa,) ‑a kë ꞊yië' kö 'aan‑ nu, Saala dho 'në gɔɔn‑ do kpɔ.
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 'Go mü 'zü ‑kɔ do bhë 'ö Lebeka ‑bha ꞊kaa' 'dhö 'yö ‑flɛan do 'wo ‑kë gɔɔn‑ 'ka, 'ö ‑an kpɔa kwa 'bhɛma Izaakö ‑gɔ.
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
13 ‑A ‑wun 'gü, ‑yö ꞊bɛɛn' ‑sü 'ka ‑Zlan ‑bha 'sëëdhɛ 'gü ꞊nɛ: Zakɔbö 'a‑ sü; 'a Ezau to.
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 Kö kë‑ wo 'dhö bhë kwa dhoë‑ pö ‑Zlan 'yaa kpengdhö ꞊a? ‑Abi' bhoo‑!
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Bhii ‑ya pö Moizö ‑dhë: Mɛ 'a‑ 'piö 'a‑ 'yena ‑yö wo ꞊nɛ 'a‑ 'yena ‑yö wo.
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 ꞊Ya kë 'dhö kö 'wun bhë yaa yö mɛ 'bhee‑ ꞊dhɔɔbhaapë ‑bha 'iin mɛ kë ‑kɔ ‑nu ‑bha, 'kɛɛ ‑yö ‑sü ‑Zlan do 'ö mɛ 'yena yö bhë ‑a ‑bha.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 ‑Zlan ‑bha 'sëëdhɛ 'gü, ‑yö ꞊bɛɛn' ‑sü 'ka mü ꞊nɛ ‑Zlan ‑ya ‑pö ‑gludë 'ö ‑kë Ezitö ‑sɛgɔ 'dhiö bhë ‑a ‑dhë ꞊nɛ: Pë 'a ü ‑ya ‑a ‑dhë ‑gludë 'ka bhë 'ö tɔɔ kö 'a ma 'piigbeedhɛ ‑zɔn mɛ ‑nu ‑dhë ü 'gü kö 'aan‑ kë ‑waan n dɔ 'kpongtaadhɛ 'saadhö 'gü.
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 'Wun bhë ‑a kë ‑kɔ ꞊ga bhë; kö ‑yö 'to kwa 'yaan ꞊nɛ mɛ 'ö ‑Zlan 'dhoë‑ 'piö 'ö 'yena yö ꞊nɛ 'ö‑ 'yena yö, 'ö mɛ 'ö‑ 'piö 'ö‑ ꞊gɔü' kë 'gbee‑, 'ö‑ ꞊gɔü' ‑kë 'gbee‑.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 ‑Yö 'dhö 'kɛɛ ꞊dhɛɛ' ‑dhö kë mɛ ‑nu ‑gɔ kö ‑waan 'kpɔ n ‑gɔ ꞊woë' ꞊nɛ: «Kö ꞊ya kë 'dhö ‑dhɛ ‑mlë 'ö ‑Zlan ‑yö yö ‑a ‑bha zlöö 'ö mɛ 'bhee‑ ‑bha ꞊sɔɔn ‑kë yaa ‑sü ‑yö ‑kë ‑a ‑dhë ya ꞊ɛɛ? Bhii pë mɛ 'ö ꞊yaa‑ ‑ya ö ꞊zuö' 'piö kö ‑yaan kë, ‑a kuënnumɛ gbɛ 'yaa 'dhö.»
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 'Oo, mɛ 'bhee‑, ‑më ‑mü ü 'ka kö 'üën‑ dɔ ‑Zlan ‑wo ‑gɔ ‑ɛ? (꞊Dhɛ 'ka bhɔ ꞊nɛ) 'ka‑ ma do ꞊nɛ 'sɛ gbɔ ꞊ya ö këmɛ ꞊dhɛɛ' 'kpɔ do ꞊nɛ ‑më ‑kë 'ü n kë ꞊nëdhö ꞊a?
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Pë 'ö ‑dhi gbɔdɔmɛ ‑dhë ꞊nɛ 'ö‑ ‑kë gbɔ 'sɛ kpö 'ka; 'ö tɔɔ ‑a 'bhaa ‑nu ꞊ya kë, gbɔ 'në ‑nu 'ö ‑an ꞊bhlë 'dhö ‑dhö ꞊nɛ 'ö ‑an ‑kë, 'ö‑ 'bhaa ‑nu ꞊ya kë 'pö 'ö‑ mɛ ‑nu 'wo yuö 'saadhö ꞊kaa' 'ö ‑an ‑kë, 'kɛɛ kö ‑an kë ‑sɛ ‑yö do 'sa.
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 ‑Kɔ do bhë ꞊nɛ 'ö‑ 'ka ‑a ‑zo 'kun ‑wun 'gü, ꞊ya kë 'dhö kö ‑më 'ö ka ‑gɔ kö 'kaan‑ pö ‑Zlan ‑bha ‑ɛ? 'Ö bhii 'pian do 'piö, ‑yö ö ‑bha ‑naadhe waa‑ ö ‑bha 'piigbeedhɛ ‑zɔn mɛ ‑nu ‑dhë; ‑a ‑wun 'gü, ‑a ꞊zuö' ‑kë ‑saa giagiawo, 'ö mɛ ‑nu 'ö‑ ‑bha 'klobhɔdhe ‑yö ‑an ‑ma kun kö ‑an 'gü ‑yaan ꞊siö'‑ bhë 'yö ö ‑zo ‑kë ‑an 'piö;
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 'Ö ꞊dhɛ ꞊ya dhi ‑a ‑dhë 'pö 'ö ö ‑bha 'tɔbhɔdhe bhë ‑a 'piö ‑pë ‑nu ‑zɔn mɛ ‑nu 'ö kwa 'yena ‑ya ‑kë bhë kwa ‑dhë. 'Ö bhii pë 'ö ꞊yaa‑ ‑pë kë 'ö ‑ya ‑sü 'ka kwa ‑bha 'ka kö 'kwaan‑ ‑da ‑a 'gü yö ‑mü.
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 'Ö tɔɔ mɛ ‑nu 'ö ‑an ꞊dhɔɔ ‑kë kö 'kwaan‑ kë ‑a ‑bha 'ka bhë 'wo tɔɔ mɛ ‑nu 'wo go Zuifö ‑nu ziën waa‑ mɛ ‑nu 'waa Zuifö 'ka 'ö 'waa ‑Zlan dɔ ‑an ziën, 'ö kwa dho 'kuë‑.
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 'Yö ꞊bɛɛn' ‑sü 'ka ‑a 'ka 'dhö 'sëëdhɛ ‑be mɛ 'ö Ose ‑ya ‑ya bhë ‑a 'gü ꞊nɛ: Mɛ ‑nu 'ö 'waa ma 'sɛgɔgümɛ ‑nu 'ka, a ‑dho ‑an ‑dhɛ ma 'sɛgɔgümɛ ‑nu, 'ö 'sɛ mɛ 'ö 'yaa n ‑zo 'kun ‑sɛ 'ka ‑be, 'a‑ ‑dhɛ n ‑dhɔ ꞊kaa' ‑sɛ.
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 'Ö ‑dhɛ 'wo‑ pö ‑a ‑bha ‑an ‑dhë: 'Kaa n ‑ma 'ka, 'wo dho ‑a pö ‑an ‑dhë 'zü ‑dhɛ do bhë ‑a ‑bha ꞊nɛ wo ꞊nɛ 'wo tɔɔ ‑Zlan 'ö 'bhee‑ ‑a gbö ‑nu.
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 Ezai ‑de 'pö ‑yö 'wun ‑blɛɛ Izlaɛlö ‑mɛ ‑nu buëndhö ꞊woë' ꞊nɛ: 'Kö ‑kë ꞊nɛ Izlaɛlö 'sɛgɔgümɛ ‑nu ‑wo ‑kë ꞊va 'ö 'wo dho ‑an ‑zɔn ‑dewo 'yënng 'ö ꞊wee ‑yi 'kpong 'dhiö bhë ‑a ga ‑nu ‑dho 'kuë‑ ‑sü 'ka 'dhee, ‑an mɛ ‑nu 'wo dho dha ‑an songdhö bhë, ‑an kpö ‑yö 'tee 'kpaan;
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 bhii Dëmɛ ‑dho ö ‑de ‑wo kë ö 'plɛ 'ka 'zodhö 'kpongtaa zö.
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 'Ö tɔɔ Ezai ‑yö 'wun ‑blɛɛ 'dhiö ꞊zian' 'ö‑ pö: 'Ö ꞊ya kë Dëmɛ 'piigbeezë yaa kwa ꞊suu'‑ ‑ta ‑nu 'bhaa 'to ‑bezë kö kwa ‑dho kë ꞊nɛ Sodɔmë 'dhö 'iin kö kwa ‑dho bhɔ Gomɔɔ ‑dhɛ ‑bha ‑bezë.
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 Pë mɛ 'ö to zlöö 'kwa dho ‑mɔa pö ‑sü ‑bha 'ö tɔɔ: Mɛ 'ö 'waa Zuifö 'ka 'ö waa kë ‑a ꞊mɛɛ' ꞊dhia ‑be 'ta 'sü ‑kɔ kpengdhö 'ka bhë, ꞊wa kë kpengdhö ‑Zlan wö 'dhiö ‑an ‑bha ‑zo ‑yö ‑a ‑bha ‑sü ‑wun 'gü;
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 'kɛɛ kö Izlaɛlö ‑mɛ ‑nu 'ö tɔng 'ö dho ‑an kë kpengdhö ‑Zlan wö 'dhiö 'wo ‑kë ‑a ꞊mɛɛ' ꞊dhia bhë, wo 'dhö, tɔng 'dhö, ‑an 'kun ‑pë gbɛ yaa kë ‑dhö gbɔ.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 Kë‑ wo 'dhö bhë, 'ö tɔɔ waa kë ‑a ꞊mɛɛ' ꞊dhia, kö wo 'yi ‑yö 'kan ‑Zlan ‑dhë wo ‑bha ‑zo ‑yö ‑a ‑bha ‑sü ‑wun 'gü. Pë 'ö ‑kë ‑an ‑zo 'piö ‑bezë 'ö tɔɔ wo këpë ‑nu. Kë‑ wo 'dhö bhë, pë 'wo yö ‑a ‑bha bhë 'ö tɔɔ ‑guö kpö 'ö mɛ ‑gɛn 'dhö ‑zuö ‑na ‑a ‑bha, 'wo ‑püö ‑na bhë.
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 ‑A ‑de, ‑guö kpö 'ö bhë, 'wun ‑yö ‑gban ‑a ‑bha ‑Zlan ‑bha 'sëëdhɛ 'gü ꞊nɛ: ‑Ka ‑dhɛ ‑ga! ‑Guö kpö 'ö mɛ ‑gɛn ꞊ya ‑zuö ‑a ‑bha 'wo ‑püö ‑na bhë, a‑ do ‑ya ‑na Siɔn ‑pö 'gü; ‑guö kpö 'ö bhë ‑a mɛ ‑püö ‑dhɛ 'yaa ꞊gbiin; 'kɛɛ mɛ 'ö ꞊ya ö ‑zo yö ‑a ‑bha, yö 'ka 'dho to ö ‑kɔ 'kpaan 'ka.
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.