2 Coríntios 7

'WUN SË ‑NAƆ 'SËËDHƐ (DNJ) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Pë 'tɔ 'go ‑wo ‑nu 'wo ꞊nɛ ‑an 'plɛ ‑wo kwa ‑bha pë ‑së 'ka, n dhegluzë ‑nu. ꞊Dhɛ ‑kë 'dhö, ‑kwa kwa ‑de kë 'slööslö pë 'yö dho kwa bun waa‑ kwa nii ‑an kë ‑dhuuzë ‑an ‑gɔ, 'kwa kwa 'gü dɔ 'gbee‑ 'kwa ‑kë 'slööslö ‑sü ꞊mɛɛ'‑ 'kwa dhoë 'dhiö ‑kplawo kö kwa 'ta 'sü ‑kɔ ‑yö ‑kë ‑suö ‑Zlan ‑dhë ‑sü 'gü.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 ‑Ka ka ꞊zuö' 'dhi 'po yi ‑gɔ! Bhii yiëë pë yaa gbɛ kë mɛ 'ka, yiëë mɛ gbɛ ‑bha 'wun ‑nu 'gü ꞊siö'‑; yiëë 'wëü‑ sü mɛ gbɛ 'gü.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 'Wun ‑nu 'wo ꞊nɛ n 'ka‑ ꞊blɛɛ'‑ kö 'aan‑ za ‑lo ka tuö. 'Ö tɔɔ 'ma‑ pö 'saadhö ꞊nɛ ka yi ‑bha mɛ ‑nu ‑wungbeezë ‑nu 'ö ‑kë ꞊nɛ dha ‑sü ‑wun ‑nu ‑mü oo, 'iin ga ‑sü ‑wun ‑nu ‑mü oo, 'ö 'kwa dho to kwa 'ko 'piö ‑an 'ka.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 A n ‑zo ‑yö ka ‑bha, 'ö 'a 'gɔugɔ ka ꞊wuën'; ꞊faan' ‑yö n ‑gɔ, 'ö n ꞊zuö' 'glu 'dho dhi ‑sü 'ka ‑kplawo, 'kö ‑kë ꞊nɛ 'yena ‑wun ‑nu ‑wo ‑nu yi ‑ta 'dhee.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Bhii ꞊dhɛ 'yië 'dho 'yië ‑lo Maseduanë, yiëë yi 'tɛɛ pa. 'Wun ‑nu ‑wo yi ‑yö ‑kɔ 'saadhö 'plɛ ‑ta; 'wun ‑nu ‑wo ‑da ‑na yië‑ mɛ 'bhaa ‑nu yi ziën kö 'suö ‑yö ‑da ‑na yi ꞊zuö' 'gü.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 'Kɛɛ ‑Zlan ꞊ya kë 'yö ꞊faan' nu ‑na mɛ ‑nu 'ö 'wun ꞊ya ‑an kun 'iin 'ö ‑an ꞊zuö' ꞊ya 'to zlöö 'wun 'bhaa ‑nu 'gü ‑an ‑dhë bhë ‑ya kë 'ö Titö ‑yö nu yi 'piö 'ö yi ꞊faan' më.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Yaa kë ꞊nɛ ‑a ‑bha nu ‑sü ‑wun do 'sloo ꞊nɛ 'ö yi ꞊faan' më; 'kɛɛ ‑a ꞊faan' 'më ‑kɔ 'ka‑ ꞊kaa' bhë 'ö nu 'ö‑ ‑wun ꞊blɛɛ 'nö, 'ö ‑kɔ 'ö 'ka ‑ya ‑sü 'ka kwa ‑bha ‑kpën 'kuë‑ ‑sü ꞊wuën', 'ö 'ka 'gbo ‑nu bɔ ‑na n ‑wun 'gü 'iin 'wun ‑nu 'wo ‑gban n ‑ma ‑kë ‑a 'gü 'siözë ‑sü ‑nu 'ö bhë, 'ma n ‑zo 'ta ‑a 'gü, ‑yö n ꞊zuö' 'glu dhi giagiawo.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 ‑A ‑kë 'dhö ‑sü 'ka, 'kö ‑kë ꞊nɛ 'sëëdhɛ 'a‑ bɔ ka ‑dhë bhë ‑yö ka wö ‑siö ‑wun 'ka, dɔ 'kwa‑ wo ꞊nɛ 'yaa n ꞊zuö' ‑to zlöö ‑wun 'ka gbɔ. ‑Yö ‑kë n ꞊zuö' ‑to zlöö ‑wun 'ka 'töng 'bhle 'ö ka wö ‑siö ‑a 'ka bhë ‑a 'ka.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Ka wö ‑siö ‑wun 'ö bhë yaa kë ꞊nɛ pë 'wo‑ pö ‑yö ‑kë n ‑dhë ‑së yö ‑mü, 'kɛɛ 'kö ‑kë ꞊nɛ ‑yö ‑kë ka wö ‑siö ‑wun 'ka, a ‑bɔ ‑a 'gü 'ö n ꞊zuö' 'glu ‑yö ‑dhi 'ö tɔɔ ‑ya ‑kë 'ö ka ‑bha 'ta 'sü ‑kɔ ‑yö yö zian ‑së ‑ta. Wösiödhe 'ö bhë ‑Zlan ‑yö ‑bɔ ‑a ‑ta 'yö ö ‑bha yuö ꞊kaa'. ꞊Ya kë 'dhö kö yiëë pë yaa gbɛ kë ka 'ka ꞊nɛ bhë 'sa.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Bhii wö ‑siö ‑wun mɛ 'ö ꞊yaa‑ 'sü ꞊ya yuö kaa ‑yö ‑gla ꞊zuö' ꞊dhië' ‑kwaa ‑sü 'ö dho mɛ 'ka dha ‑zian 'ka bhë ‑a ‑ta, 'ö mɛ gbɛ ꞊zuö' 'ka 'dho to zlöö ‑a ‑wun 'gü. 'Kɛɛ wö ‑siö ‑wun mɛ 'ö 'kpongtaadhɛ ‑bha 'ka, ‑yö ‑dho mɛ ‑nu 'ka ga ‑zian 'ka.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 ‑Kɔ 'ö 'wun 'ö na ka ‑zuë, 'ö ‑Zlan ‑ya sü 'ö yuö ꞊kaa' bhë, ‑a ‑yɛ 'zü 'ö bhë ‑kaa ‑ga 'dhɛ! ‑Ka ‑kɔ 'ö ka ‑bha wö ‑siö ‑wun ‑yö ka ‑bha 'wun ‑nu ‑yö 'ko 'dhiö ‑kɔ ꞊kaa' ‑së 'ka, 'go mü 'ö 'ka ‑kë ꞊naazë kö 'kaan‑ ka ‑de dha ‑wun ‑nu kuën ka kwɛɛ bhë ka‑ ‑yö bhë ꞊a! ꞊Luu' 'ka‑ wo ka dɔ 'wun bhë ‑a ‑gɔ 'yënng bhë, 'ka ‑kë 'siözë ꞊zluun ‑sü 'ka ‑yö kë 'dhö kö 'kaan‑ ka 'yan dɔ n ‑ma kö 'wun yaakëmɛ bhë 'kwaan‑ 'klo bhɔ bhë, ka‑ ‑yö bhë ꞊a! ‑A kë 'ka‑ wo 'dhö bhë ‑ya ‑zɔn ꞊nɛ 'wun bhë ka ‑kɔ 'yaa‑ 'gü.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 ꞊Ya kë ꞊nɛ 'ma 'sëëdhɛ bɔ ka ‑dhë kö n 'ka‑ bɔ 'wun yaakëmɛ 'iin ‑a ꞊kaa' ‑mɛ ‑an ‑wun 'gü, 'kɛɛ kö a‑ ‑kë 'dhö kö ‑kɔ 'ö 'ka ‑ya ‑sü 'ka n ꞊wuën' ‑Zlan wö 'dhiö bhë 'kaan‑ kë 'aan‑ dɔ.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Pë 'ö ‑kë 'ö pë ‑nu 'ka‑ kë bhë 'ö yi ꞊faan' më bhë 'ö bhë; yaa kë ꞊nɛ yi ꞊faan' ꞊nɛ 'ö më 'kpaan 'ka; 'kɛɛ Titö ‑bha ‑lo ‑sü 'ka 'nö, ‑kɔ 'ö ka 'saadhö 'ka‑ ꞊faan' më ‑a 'ka bhë, ꞊dhɛ 'yi‑ ‑wun ma, ‑yö ‑kë yi ‑bha ꞊zuögludhi ‑wun ꞊va 'ka.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Bhii 'wun ‑nu 'wo ‑gban ka ‑bha, a‑ ‑blɛɛ ‑a ‑dhë 'dhi ꞊va 'ka 'kɛɛ kaa 'kun n ‑wo 'ka. ‑Kɔ do gia‑ 'ö 'yi 'wun gia‑ ꞊blɛɛ' ‑na ‑a 'ka ka ‑dhë bhë ꞊nɛ 'ö 'a ka ‑wun ꞊blɛɛ ‑a 'ka Titö ‑dhë 'dhi ꞊va 'ka; 'kɛɛ ‑yö ‑dho 'yö ‑kë 'wun gia‑ 'ka.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 ‑Kɔ 'ö 'ka ꞊mɔa' ‑a 'gü ꞊bhlëyadhe 'ka 'go mü 'ka‑ kuën 'suö ꞊va 'ka, ꞊ya ö ‑zo 'ta ‑a 'gü ‑yö ‑kë ka ‑dhɔ ‑wun ꞊va 'ka ‑a ‑gɔ.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 N ꞊zuö' 'glu dhi ‑sü ‑mü, 'go mü 'ö n ‑zo yö ‑sü 'dhö ‑mü ka ‑bha 'wun 'plɛ 'gü.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.