Romanos 9

Lëk yam (DIKNT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Kë ya lueel ë yic. Ɣɛn acie jam lueth rin ɣɛn ë raan, Raan cï lɔc ku dɔc. Aye puɔ̈ndiɛ̈n mɛc Wëi Nhialic lɛ̈k ɣa apɛi lɔn ɣɛn acïï lueth luel.
1 Digo a verdade em Cristo, não minto, e a minha consciência confirma isso por meio do Espírito Santo:
2 Rin dak piändiɛ̈ adït apɛi, ku tɛ̈ reem piändiɛ̈ thïn rin kackiɛ̈ acie yop. Ɣɛn ajam rin kɔc kuatdiɛ̈, kɔc Itharel.
2 sinto grande tristeza e tenho incessante dor no coração.
3 Ku na lëu rot ba ke kony, ŋuɔ̈t awiëc bï Nhialic ɣa tɛ̈m awuɔ̈c ku cä ben a raan Raan cï lɔc ku dɔc.
3 Porque eu mesmo desejaria ser amaldiçoado, separado de Cristo, por amor de meus irmãos, meus compatriotas segundo a carne.
4 Keek aa kɔc cï Nhialic lɔc ku cɔl ke aaye kacke, ku nyuth ke duaarde ku looi dɔ̈ɔ̈r ke ke ku gɛ̈m ke löŋ. Ku nyuth ke tɛ̈ bï kek ye aa duɔɔr thïn apath. Ku yökkë käk cï Nhialic thɔ̈n ke.
4 São israelitas. A eles pertence a adoção, assim como a glória, as alianças, a promulgação da Lei, o culto e as promessas.
5 Keek aa ke ye kuat kɔc ŋic thɛɛr. Ku Raan cï lɔc ku dɔc, wäär cï yen jäl a raan cïmënda ë ye raan kuatden. Raan ëbën adhil Nhialic yen mɛc käŋ ëbën a leec akölriëëc ëbën. Yenakan.
5 Deles são os patriarcas, e também deles descende o Cristo, segundo a carne, o qual é sobre todos, Deus bendito para sempre. Amém!
6 Acä ye lueel lɔn kë cï Nhialic thɔn akëc rot looi. Kë cï Nhialic thɔn acï rot dhiɛl looi, rin acie kɔc Itharel kek ke cï Nhialic lɔc ëbën.
6 E não pensemos que a palavra de Deus falhou. Porque nem todos os de Israel são, de fato, israelitas,
7 Acï Nhialic lueel tënë Abaram, “Aacie mïth ëbën bï dhiëëth tënë yï kek bï ya mïth Nhialic, aa mïth bï dhiëëth many Itharel kek aabï ya miɛ̈thku kek ca thɔ̈n yï.”
7 nem por serem descendentes de Abraão são todos filhos. Pelo contrário: “Por meio de Isaque será chamada a sua descendência.”
8 Këya, aye kënë nyooth lɔn aacie mïth bï dhiëëth Abaram ëbën kek ke bï ya mïth Nhialic, aa mïth ke cï Nhialic thɔ̈n ye kek aake bï ya miɛ̈thke.
8 Isto é, não são os filhos da carne que são filhos de Deus, mas os filhos da promessa é que são contados como descendência.
9 Kënë cï Nhialic lueel akïn wäär thɔn yen wɛ̈t tënë Abaram, “Tɛ̈ le akälde bɛ̈n, ke ɣɛn abï dhuk ku Thara abï manh moc yök.”
9 Porque a palavra da promessa é esta: “Por esse tempo voltarei, e Sara terá um filho.”
10 Kë cït ë wɛ̈t kënë aya, mïth Rabeka karou, wunden ë ye tök, wädïtda Ithäk.
10 E isto não aconteceu somente com ela, mas também com Rebeca, ao conceber de um só, de Isaque, nosso pai.
11 — ausente —
11 E os gêmeos ainda não eram nascidos, nem tinham feito o bem ou o mal — para que o propósito de Deus, quanto à eleição, prevalecesse, não por obras, mas por aquele que chama —,
12 — ausente —
12 quando foi dito a Rebeca: “O mais velho será servo do mais moço.”
13 Cïmën ye athör thɛɛr wël Nhialic ye lueel ëlä, “Jakop aca lɔc ku kuɛɛc Ethau.”
13 Como está escrito: “Amei Jacó, porém desprezei Esaú.”
14 Abï kɔc kɔ̈k aa lueel lɔn Nhialic acïn yic, ku acie tɛ̈de.
14 Que diremos, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Rin acï Nhialic lueel tënë Mothith ëlä, “Na wiëc ba raan dɛ̈t ŋuään, ka luɔɔi, na wiëc ba puɔ̈u löny tënë raan dɛ̈t, ka luɔɔi aya.”
15 Pois ele diz a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu tiver misericórdia e terei compaixão de quem eu tiver compaixão.”
16 Këya, acie kë wïc raan, tɛ̈de kë ye looi, ee liɛr puɔ̈u ë Nhialic.
16 Assim, pois, isto não depende de quem quer ou de quem corre, mas de Deus, que tem misericórdia.
17 Rin acï Nhialic lueel wël thɛɛr cï gɔ̈t yiic tënë bɛ̈ny Ijip ëlä, “Yïn aca looi ba ya bɛ̈ny rin bï riɛldiɛ̈ yï nyuɔɔth, rin bï kɔc pinynhom ëbën ɣa piŋ.”
17 Porque a Escritura diz a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu o levantei, para mostrar em você o meu poder e para que o meu nome seja anunciado em toda a terra.”
18 Këya, na wïc Nhialic bï raan ŋuään, ka looi. Ku na wïc raan dɛ̈t bï cɔl aril nhom, ka looi aya.
18 Logo, Deus tem misericórdia de quem quer e também endurece a quem ele quer.
19 Tɛ̈dɛ̈t ɣɛn abï raan dɛ̈t thiëëc ëlä, “Na ye yen tɛ̈ ye Nhialic luui thïn akan, ke yeŋö ye yen raan tɛ̈m awuɔ̈c? Ku yeŋa lëu ye ku bï kë wïc Nhialic jɔ̈ɔ̈ny?”
19 Mas você vai me dizer: “Por que Deus ainda se queixa? Pois quem pode resistir à sua vontade?”
20 Ye tak ye yïn ë ŋa ba yïnhom jääm kë cï Nhialic looi? Töny acie tiŋ cuëc ye ye thiëëc, “Yeŋö cuëëc yïn ɣa këlä?”
20 Mas quem é você, caro amigo, para discutir com Deus? Será que o objeto pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Tiŋ cuëc töny ala yic bï tiɔp cuɛ̈ɛ̈c tɛ̈den wïc yepuɔ̈u, ee töny karou cuëëc ë tiɔm töŋ yic, amuc yen jɔ̈ɔ̈l muɔɔc ku tööny ye yen luui baai ë path.
21 Será que o oleiro não tem direito sobre a massa, para do mesmo barro fazer um vaso para honra e outro para desonra?
22 Kë cï Nhialic looi athöŋ kek ë kënë. Awïc bï riääk piände nyuɔɔth ku cɔl riɛlde aŋic. Ku ŋot pɛ̈l yepuɔ̈u piny tënë kɔc rɛɛc yen puɔ̈u thïn, kɔc rɛ̈ɛ̈r ke bï tɛ̈m awuɔ̈cdït apɛi.
22 Que diremos, se Deus, querendo mostrar a sua ira e dar a conhecer o seu poder, suportou com muita paciência os vasos de ira, preparados para a destruição,
23 Ku ee wïc aya bï duaarden dït nyuɔ̈th ɣo, duaarden dït cï yen ɣo mat thïn ɣok kɔcken cï ŋuään. Ɣok kɔcken cï guiir thɛɛr buk duaarde yök.
23 a fim de que também desse a conhecer as riquezas da sua glória nos vasos de misericórdia, que de antemão preparou para glória?
24 Ku ɣok kɔc cï cɔɔl ɣok aa ɣo la yiic kɔc Itharel ku kɔc cie kɔc Itharel aya.
24 Estes vasos somos nós, a quem também chamou, não só dentre os judeus, mas também dentre os gentios,
25 Ku kënë cï Nhialic lueel akïn, kë cï gɔ̈t athör Ɣocia yic raan käk Nhialic tïŋ,
25 como também diz em Oseias: “Chamarei de ‘meu povo’ ao que não era meu povo; e de ‘amada’ à que não era amada.
26 Ku tɛ̈në yen acï Nhialic ye lueel thïn ëlä,
26 E no lugar em que lhes foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali mesmo serão chamados ‘filhos do Deus vivo’.”
27 — ausente —
27 Mas Isaías clama a respeito de Israel: “Ainda que o número dos filhos de Israel seja como a areia do mar, o remanescente é que será salvo.
28 — ausente —
28 Porque o Senhor cumprirá a sua palavra sobre a terra, de forma plena e em breve.”
29 Acït wɛ̈t cï Ithaya raan käk Nhialic tïŋ lueel wäthɛɛr ëlä,
29 Como Isaías já disse: “Se o Senhor dos Exércitos não nos tivesse deixado descendência, nós nos teríamos tornado como Sodoma e semelhantes a Gomorra.”
30 Kënë yen ë luɛɛl, “Ee këc kɔc cie kɔc Itharel them bïk la cök tënë Nhialic. Ku aacï Nhialic bɛ̈n cɔl aa la cök rin cï kek ye gam.
30 Que diremos, então? Que os gentios, que não buscavam a justificação, vieram a alcançá-la, a saber, a justificação que decorre da fé,
31 Ku ëcï kɔc Itharel them bïk la cök Nhialic nhom rin thɛ̈k ë löŋ, ku acïn kë cïk bɛ̈n yök.”
31 e que Israel, que buscava a lei de justiça, não chegou a atingir essa lei.
32 Ku raan dɛ̈t abï thiëc ëlä, “Yeŋö cïn yen kë cïk yök?” Acïn kë cïk yök rin acïk them bïk looi ë röt ku cïk Nhialic gam. Këya, aa cït kɔc cï kecök dɛɛny alɛl,
32 Por quê? Porque não a buscou pela fé, mas como que por obras. Tropeçaram na pedra de tropeço,
33 alel yen ye athör thɛɛr wël Nhialic jam ye ëlä,
33 como está escrito: “Eis que ponho em Sião uma pedra de tropeço e rocha de ofensa, e aquele que nela crê não será envergonhado.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.