Romanos 8

Lëk yam (DIKNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ku këya, acïn awuɔ̈c ye tɛ̈m kɔc cï ya tök kek Raan cï lɔc ku dɔc Jethu,
1 De agora em diante, pois, já não há nenhuma condenação para aqueles que estão em Jesus Cristo.
2 rin löŋ yam, Wëi Nhialic ë pïr bɛ̈ɛ̈i rin Jethu raan cï lɔc ku dɔc, acä wɛ̈ɛ̈r bei löŋ adumuɔ̈ɔ̈m yic, löŋ thou.
2 A lei do Espírito de Vida me libertou, em Jesus Cristo, da lei do pecado e da morte.
3 Kën këc löŋ lëu bï looi rin tɛ̈ cï ɣo cak thïn ke ɣo cïï ril rin adumuɔ̈ɔ̈m, acï Nhialic looi ë tuuc cï yen Wënde nhom tuɔ̈ɔ̈c ke ye raan cïmënda, ku bï nɔ̈k bä adumuɔ̈ɔ̈m nyaai. Ku tɛ̈ looi yen kënë, acä adumuɔ̈ɔ̈m tɔ̈ kɔc gup cɔl acïn riɛl.
3 O que era impossível à lei, visto que a carne a tornava impotente, Deus o fez. Enviando, por causa do pecado, o seu próprio Filho numa carne semelhante à do pecado, condenou o pecado na carne,
4 Kënë acï Nhialic looi rin bï luɔi wïc löŋ dhiɛl la cök ɣogup ɣok kɔc pïr Wëi Nhialic, ku acie tɛ̈ cï ɣo cak thïn.
4 a fim de que a justiça, prescrita pela lei, fosse realizada em nós, que vivemos não segundo a carne, mas segundo o espírito.
5 Kɔc pïr cït tɛ̈ cï ke cak thïn kek adumuɔ̈ɔ̈m, aake nhïïm yiëk käk ye tɛ̈ cï cäk ke wïc, ku kɔc pïr cït tɛ̈ wïc löŋ Wëi, aake nhïïm tääu käk wïc löŋ Wëi yiic.
5 Os que vivem segundo a carne gostam do que é carnal; os que vivem segundo o espírito apreciam as coisas que são do espírito.
6 Tɛ̈ yïk raan yenhom luɔi käk adumuɔ̈ɔ̈m, ka thou. Ku na yïk raan yenhom kë wïc löŋ Wëi, ka yök pïr ku dɔ̈ɔ̈r.
6 Ora, a aspiração da carne é a morte, enquanto a aspiração do espírito é a vida e a paz.
7 Ku raan ë la ater kek Nhialic tɛ̈ yïk yen yenhom käk luɔi adumuɔ̈ɔ̈m rin acie löŋ Nhialic ye theek, ku acïï lëu bï löŋ Nhialic theek.
7 Porque o desejo da carne é hostil a Deus, pois a carne não se submete à lei de Deus, e nem o pode.
8 Ku kɔc ye theek tɛ̈ cï ɣo cak thïn aacie Nhialic cɔl amit puɔ̈u.
8 Os que vivem segundo a carne não podem agradar a Deus.
9 Ku këya wek aacïï ciëŋ cït tɛ̈ cï we cak thïn, wek aa ciëŋ cït tënë löŋ Wëi tɛ̈ rëër Wëi Nhialic ke we ayic. Ku na ye raan cïï rɛ̈ɛ̈r kek Wëi Jethu raan cï lɔc ku dɔc, ka cie raande.
9 Vós, porém, não viveis segundo a carne, mas segundo o Espírito, se realmente o espírito de Deus habita em vós. Se alguém não possui o Espírito de Cristo, este não é dele.
10 Ku na rɛ̈ɛ̈r Raan cï lɔc ku dɔc kek we, ke guäpkun aacï thou rin adumuɔ̈ɔ̈m ku wɛ̈ikun aŋot ke pïr rin cï ke looi bïk la cök tënë Nhialic.
10 Ora, se Cristo está em vós, o corpo, em verdade, está morto pelo pecado, mas o Espírito vive pela justificação.
11 Na Wëi Nhialic yen jɔt Jethu thou yic rɛ̈ɛ̈r kek we, ke raan jɔt Raan cï lɔc ku dɔc thou yic, ka bï guɔ̈pkun thou cɔl aa pïr rin rëër Wɛ̈ike wegup.
11 Se o Espírito daquele que ressuscitou Jesus dos mortos habita em vós, ele, que ressuscitou Jesus Cristo dos mortos, também dará a vida aos vossos corpos mortais, pelo seu Espírito que habita em vós.
12 Këya, miɛ̈thakäi ɣok aala kë dhilku looi, ku acie lɔn bï ɣok rëër pïrdan thɛɛr cï ɣo cak thïn yic.
12 Portanto, irmãos, não somos devedores da carne, para que vivamos segundo a carne.
13 Rin na piɛ̈ɛ̈rkë cït tɛ̈ cï we cak thïn, ke wek aabï thou, ku na pälkë kärɛc yakë ke looi rin Wëi Nhialic, ke wek aabï pïr yök.
13 De fato, se viverdes segundo a carne, haveis de morrer; mas, se pelo Espírito mortificardes as obras da carne, vivereis,
14 Kɔc ye Wëi Nhialic nyuɔ̈ɔ̈th, aa mïth Nhialic.
14 pois todos os que são conduzidos pelo Espírito de Deus são filhos de Deus.
15 Rin Wëi cï Nhialic gäm we acie we cɔl aye bɛn ya aloony adumuɔ̈ɔ̈m, ku looi we bäk riɔ̈ɔ̈c. Ku Wëi Nhialic ë ɣo cɔl aye mïth Nhialic, ku wek aacï Wëi Nhialic cï we looi bäk aa miɛ̈thke yök. Ku Wëi acï ɣo cɔl aye Nhialic lɔ̈ŋ, “Wä! Wä!”
15 Porquanto não recebestes um espírito de escravidão para viverdes ainda no temor, mas recebestes o espírito de adoção pelo qual clamamos: Aba! Pai!
16 Aye Wëi Nhialic guɔ̈p kek wɛ̈ikua lueel lɔn ye ɣok mïth Nhialic.
16 O Espírito mesmo dá testemunho ao nosso espírito de que somos filhos de Deus.
17 Ëmën ye ɣok miɛ̈thke, ɣok aabï käkken muk tënë kacke thɔn. Ku käpuɔth muk rin Raan cï lɔc ku dɔc aya rin tɛ̈ guum ɣok cïmënde, ke duaarde abï ya këda aya.
17 E, se filhos, também herdeiros, herdeiros de Deus e co-herdeiros de Cristo, contanto que soframos com ele, para que também com ele sejamos glorificados.
18 Aya tak lɔn käk yeku guum piɛ̈rda yic ëmën, aacïï kɔŋ thɔ̈ɔ̈ŋ kek duaar bï Nhialic nyuɔ̈th ɣo, duaar bï rëër kek ɣo aköldä.
18 Tenho para mim que os sofrimentos da presente vida não têm proporção alguma com a glória futura que nos deve ser manifestada.
19 Käk cï Nhialic cak pinynhom ëbën aa rɛ̈ɛ̈r ke ŋɔ̈th apɛi, ke tit aköl bï Nhialic miɛ̈thke nyuɔɔth.
19 Por isso, a criação aguarda ansiosamente a manifestação dos filhos de Deus.
20 Ku käk cï cak, kɔc pinynhom aake bï rëër ke cï puɔ̈th mum, ku aacie kek ke cïï yen tak, ee Nhialic yen loi ye këya. Ku ŋɔ̈th kënë ë ŋot tɔ̈ thïn.
20 Pois a criação foi sujeita à vaidade {não voluntariamente, mas por vontade daquele que a sujeitou},
21 Ku käk cï cak aabï waar aköldä rin bïk cïï riääk, ku bïk lääu nhomdït mïth Nhialic rɔm ke ke.
21 todavia com a esperança de ser também ela libertada do cativeiro da corrupção, para participar da gloriosa liberdade dos filhos de Deus.
22 Rin aŋicku agut cït ëmën, käk cï cak aa rɛ̈ɛ̈r ke dhiau ke rem, arɛɛm cït arɛɛm tiŋ rɔ̈p.
22 Pois sabemos que toda a criação geme e sofre como que dores de parto até o presente dia.
23 Ku aacie käk cï cak ë röt, ɣok kɔc cï Wëi yök ke ye miɔ̈c tueŋ ë Nhialic, ɣok aa rëër ɣo dhiau ɣo rem puɔ̈th aya, ke ɣo tït apɛi tɛ̈ bï Nhialic ɣo luɔɔi thïn buk aa miɛ̈thke, ku cɔl guäpkua aa waar röt bïk aa yam.
23 Não só ela, mas também nós, que temos as primícias do Espírito, gememos em nós mesmos, aguardando a adoção, a redenção do nosso corpo.
24 Rin ë ŋɔ̈th yen ë cɔl ɣo apoth, ku na yeku kë ŋɔ̈thku tïŋ, ka cie ŋɔ̈th acïn. Rin ye ŋa kë tɔ̈ kek ye ŋɔ̈ɔ̈th?
24 Porque pela esperança é que fomos salvos. Ora, ver o objeto da esperança já não é esperança; porque o que alguém vê, como é que ainda o espera?
25 Ku na yeku ŋɔ̈ɔ̈th kë cïï tɔ̈ ke ɣo, ka yeku tiit ke ɣo lir puɔ̈th.
25 Nós que esperamos o que não vemos, é em paciência que o aguardamos.
26 Ku cït mën aya, Wëi Nhialic ë bɛ̈n aya ku kony ɣo rin ye ɣok cïï ril, rin kuc ɣok tɛ̈ dhil ɣok Nhialic rɔ̈ɔ̈k thïn, ke yeen ë Nhialic lɔ̈ŋ riɛnkua, ku lɛ̈ŋ ke dhiau dhiën cïn wël ye teet.
26 Outrossim, o Espírito vem em auxílio à nossa fraqueza; porque não sabemos o que devemos pedir, nem orar como convém, mas o Espírito mesmo intercede por nós com gemidos inefáveis.
27 Ku Nhialic yen kë rɛ̈ɛ̈r raan puɔ̈u tïŋ, aŋic kë lueel Wɛ̈ike, rin Wɛ̈ike ë röök rin kacke cït tɛ̈ wïc Nhialic ye thïn.
27 E aquele que perscruta os corações sabe o que deseja o Espírito, o qual intercede pelos santos, segundo Deus.
28 Ku aŋicku këriëëc ëbën yic, Nhialic ë luui käpath rin kɔc nhiar ye, kɔc cï cɔɔl bïk këden wïc looi.
28 Aliás, sabemos que todas as coisas concorrem para o bem daqueles que amam a Deus, daqueles que são os eleitos, segundo os seus desígnios.
29 Kɔc kek cï Nhialic lɔc thɛɛr, aacï looi aya bïk ciɛ̈t Wënde, ku bï Wënde a kaai wämäthakën juëc yiic.
29 Os que ele distinguiu de antemão, também os predestinou para serem conformes à imagem de seu Filho, a fim de que este seja o primogênito entre uma multidão de irmãos.
30 Këya, Nhialic acï kɔc cï lɔc cɔɔl ku looi ke bïk la cök tënë ye, ku kɔc cï cɔl aala cök tënë ye aacï la duaarde aya.
30 E aos que predestinou, também os chamou; e aos que chamou, também os justificou; e aos que justificou, também os glorificou.
31 Këya, yeŋö buk lueel rin ë kënë? Na Nhialic akääc kek ɣo, ke yeŋa bï ɣo maan?
31 Que diremos depois disso? Se Deus é por nós, quem será contra nós?
32 Na Nhialic akëc Wënde nhom guɔ̈p ŋuään wäär ku cɔl athou riɛnkua ëbën. Na cï ɣo gäm Wënde, ke cïï ɣo bï gäm käŋ ëbën ë path aya?
32 Aquele que não poupou seu próprio Filho, mas que por todos nós o entregou, como não nos dará também com ele todas as coisas?
33 Yeŋa bï la wɛ̈t bï luɛɛl kɔc cï Nhialic lɔc gup? Ee Nhialic nhom guɔ̈p yen acï ye lueel lɔn le kek cök tënë ye.
33 Quem poderia acusar os escolhidos de Deus? É Deus quem os justifica.
34 Le raan dɛ̈t lëu ye bï ke tɛ̈m awuɔ̈c? Acïn raan agut Jethu aya raan cï lɔc ku dɔc cï thou, ku jɔt raŋ yic bï bɛn pïr, ku arɛ̈ɛ̈r köŋ cuëc Nhialic, ee Nhialic lɔ̈ŋ riɛnkua.
34 Quem os condenará? Cristo Jesus, que morreu, ou melhor, que ressuscitou, que está à mão direita de Deus, é quem intercede por nós!
35 Yeŋa bï ɣo tɛ̈k bei nhiër Raan cï lɔc ku dɔc yic? Lëu aliääp, tɛ̈dë ba gum rin ye yïn raan cï gam, ayï ŋɔ̈ɔ̈ŋ, ayï riɔ̈ɔ̈c rin kärɛc, ayï lɔn bï yï nɔ̈k ba thou?
35 Quem nos separará do amor de Cristo? A tribulação? A angústia? A perseguição? A fome? A nudez? O perigo? A espada?
36 Cïmën cï ye gɔ̈t athör thɛɛr wël Nhialic yic ëlä,
36 Realmente, está escrito: Por amor de ti somos entregues à morte o dia inteiro; somos tratados como gado destinado ao matadouro {Sl 43,23}.
37 Acie tɛ̈de, käkkä yiic ëbën ɣok aala riɛl dït ye ɣok käŋ tiaam rin raan yen nhiar ɣo.
37 Mas, em todas essas coisas, somos mais que vencedores pela virtude daquele que nos amou.
38 Rin aŋiɛc alanden lɔn acïn ke tëk ɣo bei nhiërde yic. Cɔk athou ayi pïr, cɔk atuuc nhial ayï jakrɛc, cɔk aa käk loi röt ëmën, ayi käk bï röt looi aköldä, ayï käkkɔ̈k ril.
38 Pois estou persuadido de que nem a morte, nem a vida, nem os anjos, nem os principados, nem o presente, nem o futuro, nem as potestades,
39 Ayï nhial, tɛ̈dɛ̈t wërdït cök piiny, acïn kë lëu ye kuat käkkä yiic ëbën bï ɣo tɛ̈k bei nhiër Nhialic yic, yeen ë këda rin Raan cï lɔc ku dɔc, Jethu Bänyda.
39 nem as alturas, nem os abismos, nem outra qualquer criatura nos poderá apartar do amor que Deus nos testemunha em Cristo Jesus, nosso Senhor.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.