Romanos 7
Lëk yam (DIKNT) vs NVT
1 Aŋiɛc, wek aa kë luɛɛl deet yic miɛ̈thakäi cï gam rin wek aa ŋic löŋ. Löŋ ë la riɛl bï raan dɔm tɛ̈ ŋot pïïr yen.
1 Agora, irmãos, vocês que conhecem a lei, não sabem que ela se aplica apenas enquanto a pessoa vive?
2 Tɛ̈ thööŋ ɣok ye, ke tiŋ cï thiaak acïï löŋ ye puɔ̈l bï wïc mony dɛ̈t. Ku na thou muɔnyde ka cïn löŋ ben ye gël.
2 Por exemplo, quando uma mulher se casa, a lei a une a seu marido enquanto ele estiver vivo. No entanto, se ele morrer, as leis do casamento já não se aplicarão à mulher.
3 Na wïc mony dɛ̈t ke muɔnyde pïr, ka cï ya tiŋ cï kɔɔr. Ku na cï moc thou, ke löŋ gël yeen aliu. Na thiɛɛk mony dɛ̈t ka cïn akɔr.
3 Portanto, enquanto o marido estiver vivo, se ela se casar com outro homem, cometerá adultério. Mas, se o marido morrer, ela ficará livre dessa lei e não cometerá adultério ao se casar novamente.
4 Ku ë yen tɛ̈de aya tënë we miɛ̈thakäi cï gam. Tɛ̈ thöŋ ɣok ye löŋ, ke wek aa cït kɔc cï thou tënë löŋ rin wek abaŋ guɔ̈p Raan cï lɔc ku dɔc. Ku ëmën wek aa kacke yen raan cï jɔt thou yic, rin bï wek aa kɔc puɔth loi wɛ̈t Nhialic.
4 Assim, meus irmãos, vocês morreram para o poder da lei quando morreram com Cristo, e agora estão unidos com aquele que foi ressuscitado dos mortos. Como resultado, podemos produzir uma colheita de boas obras para Deus.
5 Wäär ŋot pïïr ɣok ciɛɛŋdan thɛɛr cï ɣo cak thïn, kärɛc ke cï löŋ tääu ɣopuɔ̈th aake lui apɛi ɣogup. Ku aa käk thou kek aake yeku ke looi ëbën.
5 Quando éramos controlados pela natureza humana, desejos pecaminosos atuavam dentro de nós, e a lei despertava esses desejos maus, que produziam uma colheita de obras pecaminosas cujo resultado era a morte.
6 Ku ëmën ɣok aacï bɛ̈n bei löŋ thɛɛr yic rin cï ɣok thou tënë löŋ wäär yen mɛc ɣo. Ku ɣok aa jɔl luui dhël yam Wëi Nhialic, ku acie löŋ thɛɛr cï gɔ̈t.
6 Agora, porém, fomos libertos da lei, pois morremos para ela e já não estamos presos a seu poder. Podemos servir a Deus não da maneira antiga, obedecendo à letra da lei, mas da maneira nova, vivendo no Espírito.
7 Yeŋö buk jäl lueel ëmën? Ye löŋ yen adumuɔ̈ɔ̈m? Acie tɛ̈de! Na ye këya ayic, ŋuɔ̈t ɣɛn akëc adumuɔ̈ɔ̈m ŋic tɛ̈n cïï yen ye löŋ. Rin ŋuɔ̈t akëc ŋic yen kërɛɛc wïny kënë raandä yïpuɔ̈u tën këc löŋ ye lɛ̈k ɣɛn ëlä, “Duk kën raandä wïc ɣapuɔ̈u.”
7 Por acaso estou dizendo que a lei de Deus é pecaminosa? Claro que não! Na verdade, foi a lei que me mostrou meu pecado. Eu jamais saberia que cobiçar é errado se a lei não dissesse: “Não cobice”.
8 Ku adumuɔ̈ɔ̈m acï löŋ wel bï yen ɣɛn a duɔ̈ɔ̈ŋ ba puɔ̈u ayiëk käkkɔ̈k. Ku na cie löŋ ŋuɔ̈t acïn adumuɔ̈ɔ̈m.
8 Mas o pecado usou esse mandamento para despertar dentro de mim todo tipo de desejo cobiçoso. Se não houvesse lei, o pecado não teria esse poder.
9 Wäthɛɛr, ɣɛn a ɣa ciëŋ ke ɣa kuc kë ye löŋ lueel. Ku wäär le ɣɛn löŋ ŋic, aca bɛ̈n yök ɣapuɔ̈u lɔn cï ɣɛn löŋ dhoŋ kɔ̈u ku ya raan ë thou.
9 Houve um tempo em que eu vivia sem a lei. No entanto, quando tomei conhecimento do mandamento, o pecado ganhou vida,
10 Aca bɛ̈n yök lɔn löŋ puɔth wën ŋiɛc ke yen bï pïr bɛ̈ɛ̈i, acï bɛ̈n a kën thou bɛ̈ɛ̈i.
10 e eu morri. Assim, descobri que os mandamentos da lei, que deveriam trazer vida, trouxeram, em vez disso, morte.
11 Ku adumuɔ̈ɔ̈m acï löŋ wel bï yen ke ɣɛn a duɔ̈ɔ̈ŋ, ku rin löŋ, ɣɛn acï adumuɔ̈ɔ̈m cɔl athou.
11 O pecado se aproveitou desses mandamentos e me enganou, e fez uso deles para me matar.
12 Ku ë cïn kërɛɛc tɔ̈ löŋ yic, ee ye löŋ Nhialic la cök ku pɛth.
12 Isso, porém, só demonstra que a lei em si é santa, e santos, justos e bons são seus mandamentos.
13 Ye këlä, lɔn nadë ke këpath yen acï thou bɛ̈ɛ̈i tënë ɣa? Acie këya! Adumuɔ̈ɔ̈m yen ë looi ye. Acï këpath lööm bï yen thou bɛ̈ɛ̈i tënë ɣa rin bï tɛ̈rɛɛc yen thin, yen adumuɔ̈ɔ̈m tïc. Ku këlä, rin ë löŋ, adumuɔ̈ɔ̈m aye nyuɔɔth ke ye kërac apɛidït.
13 Mas, então, a lei, que é boa, foi responsável por minha morte? Claro que não! O pecado usou o que era bom para me condenar à morte. Vemos, com isso, como o pecado é terrível, usando os bons mandamentos de Deus para seus próprios fins perversos.
14 Aŋicku löŋ ë bɛ̈n tënë Wëi Nhialic, ku ɣɛn ë raan ë path, alony adumuɔ̈ɔ̈m.
14 O problema não está na lei, pois ela é espiritual e boa. O problema está em mim, pois sou humano, escravo do pecado.
15 Ɣɛn acie kë ya looi ye deet yic, rin ɣɛn acie kë wiëc ba looi ye looi, ku aya looi ë kë maan ba looi.
15 Não entendo a mim mesmo, pois quero fazer o que é certo, mas não o faço. Em vez disso, faço aquilo que odeio.
16 Ku na luɔɔi kë cä wïc ba looi, ka ya gam lɔn löŋ apath.
16 Mas, se eu sei que o que faço é errado, isso mostra que concordo que a lei é boa.
17 Këya, acie ɣɛn ë kënë looi ayic, ku adumuɔ̈ɔ̈m rɛ̈ɛ̈r ke ɣa.
17 Portanto, não sou eu quem faz o que é errado, mas o pecado que habita em mim.
18 Aŋiɛc, acïn këpuɔth rɛ̈ɛ̈r ke ɣa, rin cït tɛ̈ cï ɣa cak thïn kek adumuɔ̈ɔ̈m. Rin na cɔk alɔn wïc ɣɛn ye ba këpath looi, ka cä ë lëu ba looi.
18 E eu sei que em mim, isto é, em minha natureza humana, não há nada de bom, pois quero fazer o que é certo, mas não consigo.
19 Rin kë ya looi acie këpuɔth ya wïc ba looi, ku këya kë cïï path cä ë wïc ba looi, yen aya looi.
19 Quero fazer o bem, mas não o faço. Não quero fazer o que é errado, mas, ainda assim, o faço.
20 Ëmën na ya looi kë cä wïc ba looi, ka cie ɣɛn ye looi, adumuɔ̈ɔ̈m rɛ̈ɛ̈r ke ɣɛn yen ë ye looi.
20 Então, se faço o que não quero, na verdade não sou eu quem o faz, mas o pecado que habita em mim.
21 Këya, aya yök lɔn luui löŋ kënë. Tɛ̈ wïc ɣɛn ye ba këpath looi, ke kë cïï path yen ë rot tɛ̈ɛ̈m thïn.
21 Assim, descobri esta lei em minha vida: quando quero fazer o que é certo, percebo que o mal está presente em mim.
22 Ku piändiɛ̈ guɔ̈p anhiar löŋ Nhialic,
22 Amo a lei de Deus de todo o coração.
23 ku ɣɛn ë löŋ dɛ̈t tïŋ ke lui ɣaguɔ̈p, löŋ cie la piny kek löŋ cï piändiɛ̈ gam. Ku yen ë ɣa cɔl aye alony adumuɔ̈ɔ̈m yen löŋ lui ɣaguɔ̈p kënë.
23 Contudo, há outra lei dentro de mim que está em guerra com minha mente e me torna escravo do pecado que permanece dentro de mim.
24 Yeŋö be kërac ɣa yök këlä! Yeŋa bä kony guɔ̈p ɣa ɣäth thou yic?
24 Como sou miserável! Quem me libertará deste corpo mortal dominado pelo pecado?
25 Lecku Nhialic rin cï yen Bänyda Jethu raan cï lɔc ku dɔc, cɔl akony ɣa.
25 Graças a Deus, a resposta está em Jesus Cristo, nosso Senhor. Na mente, quero, de fato, obedecer à lei de Deus, mas, por causa de minha natureza humana, sou escravo do pecado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.