Mateus 22
Lëk yam (DIKNT) vs NTLH
1 Go Jethu bɛn jam tënë ke ë waal ku lueel.
1 De novo Jesus usou parábolas para falar ao povo. Ele disse:
2 “Bääny Nhialic ë duɛ̈r thöŋ kek yan thiëëk cï bɛ̈nyŋaknhom looi tënë wënde.
2 — O
3 Ku tooc aluɔɔnyke bï kɔc cï cɔɔl la lɛ̈k bïk bɛ̈n yai yic. Gokë kuec ku cïk bɔ̈ yɛɛi.
3 Depois mandou os empregados chamarem os convidados, mas eles não quiseram vir.
4 Go aloony juëc bɛn tooc ku thɔnke ëlä, ‘Lak, lëkkë kɔc cï cɔɔl lɔn mïïth aacï thök ë guiër, muɔɔr ku nyök cuai aacï nɔ̈k, këriëëc ëbën acï guiir. Bäk yai yic!’
4 Então mandou outros empregados com o seguinte recado: “Digam aos convidados que tudo está preparado para a festa. Já matei os bezerros e os bois gordos, e tudo está pronto. Que venham à festa!”
5 Ku keek aake liu puɔ̈th thïn, ku puɔ̈kkë bï ŋɛk ala duɔmde, ku la raandä luɔide yic.
5 — Mas os convidados não se importaram com o convite e foram tratar dos seus negócios: um foi para a sua fazenda, e outro, para o seu armazém.
6 Ku dɔm kɔc kɔ̈k aloony bɛ̈nyŋaknhom, ku baŋkë ke ku näkkë ke.
6 Outros agarraram os empregados, bateram neles e os mataram.
7 Go bɛ̈nyŋaknhom puɔ̈u riääk apɛi, ku tooc apuruɔ̈ɔ̈kke ku lek kɔc awën näk aluɔɔnyke nɔ̈k, ku cuänykë gɛnden.
7 O rei ficou com tanta raiva, que mandou matar aqueles assassinos e queimar a cidade deles.
8 Ku cɔɔl aluɔɔnyke ku lëk ke, ‘Yai acï thök ë guiër, ku kɔc ke cï cɔɔl aa këc aa kɔc path, aacï kuec ë bɛ̈n.
8 Depois chamou os seus empregados e disse: “A minha festa de casamento está pronta, mas os convidados não a mereciam.
9 Lak geeu ku calkë kuat kɔc bäk yök dhɔ̈l yiic bïk bɛ̈n yai yic.’
9 Agora vão pelas ruas e convidem todas as pessoas que vocês encontrarem.”
10 Go aloony la dhɔ̈l yiic ku cɔlkë kuat raan cïk yök ëbën, abï yai thiäŋ apɛi.
10 — Então os empregados saíram pelas ruas e reuniram todos os que puderam encontrar, tanto bons como maus. E o salão de festas ficou cheio de gente.
11 “Nawën bɔ̈ bɛ̈nyŋaknhom bï thän cï guëër yɛɛi bɛ̈n tïŋ, ke tïŋ raan tök ke këc alɛ̈th yai ruɔ̈k.
11 Quando o rei entrou para ver os convidados, notou um homem que não estava usando roupas de festa
12 Go bɛ̈nyŋaknhom lueel, ‘Mäthdiɛ̈, yï bɔ̈ tɛ̈n këdë ke yï cïï alɛ̈th yai ceŋ?’ Go mony awën biɛt ku cïï wɛ̈t bëër.
12 e perguntou: “Amigo, como é que você entrou aqui sem roupas de festa?”
13 Go bɛ̈nyŋaknhom lɛ̈k aluɔɔnyke, ‘Dɛrkë cin ku cök ku cuatkë muɔ̈ɔ̈th yic aɣeer, tɛ̈ bï yen dhiau thïn ke ŋɛny yelec.’ ”
13 Então o rei disse aos empregados: “Amarrem os pés e as mãos deste homem e o joguem fora, na escuridão. Ali ele vai chorar e ranger os dentes de desespero.”
14 Ku wit Jethu wɛ̈tde ëlä, “Rin kɔc juëc aaye cɔɔl, ku aa kɔc lik kek aaye lɔc.”
14 E Jesus terminou, dizendo:
15 Go Parathï la tɛ̈den ë röt bïk tɛ̈ bï kek Jethu dam thïn, wɛ̈tden bï lueel, la mat.
15 Os fariseus saíram e fizeram um plano para conseguir alguma prova contra Jesus.
16 Ku toockë kɔcken abɛ̈k ke buɔɔth tënë ye, ku kɔc Antipäth Ɣërot bïk la wëëŋ bï wɛ̈t rac luɛɛl kegup bï ye dɔm. Ku bïk ku luelkë ëlä, “Raan piööc, aŋicku yïn ë raan la cök jam ë yith. Yïn ë kɔc piɔ̈ɔ̈c bïk käk wïc Nhialic looi dhël la cök, ke yï cïï diɛɛr käk ye kɔc kɔ̈k tak. Ku yïn acie diɛ̈tden ye kuɛ̈ɛ̈c nhom.
16 Então mandaram que alguns dos seus seguidores e alguns membros do partido de Herodes fossem dizer a Jesus: — Mestre, sabemos que o senhor é honesto, ensina a verdade sobre a maneira de viver que Deus exige e não se importa com a opinião dos outros, nem julga pela aparência.
17 Lɛ̈k ɣo na ye täktäkdu, buk ajuër aa gam ɣok kɔc Itharel tënë Cithɛ̈r Bɛ̈nyŋaknhom, tɛ̈dë ke cuk bï ya gäm ye?”
17 Então o que o senhor acha: é ou não é contra a nossa Lei pagar impostos ao Imperador romano?
18 Ku Jethu ëcï ruɛ̈ɛ̈nyden ŋic, ku bëër, “Yeŋö wïc wek ye bäk ɣa deep wɛ̈t?
18 Mas Jesus percebeu a malícia deles e respondeu:
19 Calkë ɣa atïŋ wënh yakë tääu piny ajuër!” Gokë yiëk wëëth.
19 Tragam a moeda com que se paga o imposto! Trouxeram a moeda,
20 Goke thiëëc, “Ye nhom ŋa, ku ye rin ŋa käkkä cï giɛɛt wëëth kɔ̈u?”
20 e ele perguntou:
21 Gokë bɛ̈ɛ̈r, “Aa käk Cithɛ̈r Bɛ̈nyŋaknhom.” Go Jethu lɛ̈k ke, “Na ŋiɛckë këya, gämkë Cithɛ̈r Bɛ̈nyŋaknhom këde, ku gämkë Nhialic këde.”
21 Eles responderam: — São do Imperador. Então Jesus disse:
22 Gokë gäi, tɛ̈ cï Jethu wɛ̈t bɛ̈ɛ̈r thïn, ku nyiëëŋkë piny ku jiëlkë.
22 Eles ficaram admirados quando ouviram isso. Então deixaram Jesus e foram embora.
23 Aköl töŋ awën ke kɔc kɔ̈k akut Thaduthï, akut cïï ye ye gam lɔn bï Nhialic kɔc cï thou bɛn cɔl apïr, bɔ̈ tënë Jethu ku thiëckë ëlä,
23 Naquele mesmo dia chegaram perto de Jesus alguns saduceus , afirmando que ninguém ressuscita.
24 “Raan piööc, acï Mothith lɛ̈k ɣo ëlä, Na thou raan ku nyiëëŋ tik piny ke cïn mïth, ke wämënh koor ala ɣöt tik bï mïth dhiëëth ɣön mɛ̈nhë.
24 Eles disseram a Jesus: — Mestre, Moisés ensinou assim: “Se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve casar com a viúva, para terem filhos, que serão considerados filhos do irmão que morreu.”
25 Na thööŋku lɔn tɔ̈ mïth tik thïn kadhorou, ku thiëk wëndït ku thou ke cïn mïth, ku dɔ̈ŋ tiɛŋde ke wëmënh buɔth ye,
25 Acontece que havia entre nós sete irmãos. O mais velho casou e morreu sem deixar filhos. Assim, ele deixou a viúva para o segundo irmão.
26 ku thou aya ke cïn mïth cï dhiëëth. Ku looi rot këya tënë raan ye kek diäk, agut wämënh kun ye kek dhorou.
26 A mesma coisa aconteceu com este, e também com o terceiro, e, finalmente, com todos os sete.
27 Nawën ke tik thou aya.”
27 Depois de todos eles, a mulher também morreu.
28 Ku lek tueŋ ku thiëckë, “Tɛ̈ le kɔc cï thou röt jɔt aköldä, bï ya tiŋ ŋa, rin cï yen rëër ke ke ëbën kadhorou?”
28 Portanto, no dia da ressurreição, de qual dos sete a mulher vai ser esposa? Pois todos eles casaram com ela!
29 Go Jethu bɛ̈ɛ̈r, “Wek aa kɔc ril nhïïm cïn kë ŋiɛckë, rin cïï wek athör thɛɛr wël Nhialic cï gɔ̈t ye gam. Ku acäk ye gam aya lɔn bï Nhialic kë ye lueel ke bï looi, lëu bï looi.
29 Jesus respondeu:
30 Rin tɛ̈ le kɔc cï thou röt jɔt, aacïï bï thiëëk ku aacïï bï thiaak, aabï rëër kecït atuuc nhial.
30 Pois, quando os mortos ressuscitarem, serão como os anjos do céu, e ninguém casará.
31 Ku na ye rin wɛ̈t bï kɔc cï thou röt jɔt, ke we këc wɛ̈t cï Nhialic lɛ̈k we thɛɛr kueen? Acï lueel,
31 E, quanto à ressurreição dos mortos, será que vocês nunca leram o que Deus disse? Ele afirmou:
32 ‘Ɣɛn ë Nhialic Abaram ku Ithäk ku Jakop.’ Kɔc cï thou ke ŋic Nhialic, aa pïr alanden. Yeen ë Nhialic kɔc pïr, ku kɔc cï thou aya.”
32 “Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.” E Deus não é Deus dos mortos e sim dos vivos.
33 Nawën piŋ thän tɔ̈ thïn wɛ̈t kënë, ke gɛ̈i ë piɔ̈ɔ̈cde.
33 Quando a multidão ouviu isso, ficou admirada com o ensinamento dele.
34 Nawën piŋ Parathï lɔn cï Jethu Thaduthï thöl nhïïm, ke mat kenhïïm bïk Jethu thiëëc aya,
34 Os fariseus se reuniram quando souberam que Jesus tinha feito os saduceus calarem a boca.
35 ku jɔl raan tök kamken,
35 E um deles, que era mestre da Lei , querendo conseguir alguma prova contra Jesus, perguntou:
36 raan piööc lööŋ, Jethu thiëëc, “Ye löŋ nɛn yen ril kam ë lööŋ?”
36 — Mestre, qual é o mais importante de todos os mandamentos da Lei ?
37 Go Jethu bɛ̈ɛ̈r, “Yïn adhil Bänydu Nhialic nhiaar piändu ëbën, ku wɛ̈iku ëbën, ku nhiamdu ëbën.”
37 Jesus respondeu:
38 Kënë, yen ë löŋ ril tueŋ.
38 Este é o maior mandamento e o mais importante.
39 Löŋ dɛ̈t ril ye kek rou thöŋ kek ë löŋ kënë akïn, yïn adhil raan dɛ̈t nhiaar cïmën nhiɛɛr yïn rot.
39 E o segundo mais importante é parecido com o primeiro: “Ame os outros como você ama a você mesmo.”
40 Lööŋkä karou kek aa ye lööŋ Mothith ëbën, ku lööŋ ye kɔc käk Nhialic tïŋ piɔ̈ɔ̈c, kɛ̈r bei thïn.
40 Toda a Lei de Moisés e os ensinamentos dos
41 Kaam wën cï Parathï kenhïïm kut Jethu lɔ̈ɔ̈m ke thiëëc ke wɛ̈t kënë,
41 Quando os fariseus estavam reunidos, Jesus perguntou a eles:
42 “Yakë tak Raan cï lɔc ku dɔc yeŋa? Ye wën ŋa?” Gokë lɛ̈k ye, “Ee wën Debit?”
42 — O que vocês pensam sobre o — De Davi! — responderam eles.
43 Go dhuɔ̈k ke ku lueel, “Na ye këya, yeŋö ye Wëi Nhialic Debit yɔ̈ɔ̈k bï cɔɔl Bänydiɛ̈. Rin ëcï Debit lueel ëlä,
43 Jesus tornou a perguntar:
44 ‘Acï Nhialic lueel tënë Bänydiɛ̈, “Nyuc ë tɛ̈n köŋdiɛ̈n cuëc,
44 “O Senhor Deus disse ao meu Senhor:
45 “Na ye Debit cɔɔl, ‘Bänydiɛ̈,’ Ke lëu bï ya wënde këdë?”
45 Portanto, se Davi chama o Messias de Senhor, como é que o Messias pode ser descendente de Davi?
46 Go ciɛ̈n mën raan töŋ bëër wɛ̈tde, ku wën akölë ɣet tueŋ acïn raan töŋ cïï yethok bɛn kuek bï thiëëc.
46 Ninguém podia responder mais nada, e daquele dia em diante não tiveram coragem de lhe fazer mais perguntas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.