Marcos 9

Lëk yam (DIKNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Ku le tueŋ ku lueel, “Wek alɛ̈k yic, ala kɔc kɔ̈k rɛ̈ɛ̈r ë tɛ̈n, aacïï bï thou agut tɛ̈ bï kek ɣa tïŋ kek riɛl ye nyuɔɔth lɔn ye ɣɛn bɛ̈ny cï Nhialic lɔc.”
1 Disse-lhes mais: Em verdade vos digo que, dos que aqui estão, alguns há que de modo nenhum provarão a morte até que vejam o reino de Deus já chegando com poder.
2 Nawën nïn kadätem cök, ke Jethu cɔl Pïtɛr ku Jemith ku jɔl a Joon, ku lek gɔn bär apɛi nhom kepɛ̈c. Kaam wën röök kek, ke tïŋ Jethu ke cï rot waaŋ,
2 Seis dias depois tomou Jesus consigo a Pedro, a Tiago, e a João, e os levou à parte sós, a um alto monte; e foi transfigurado diante deles;
3 ku jɔl aläthke ɣɛr apɛi abïk la diardiar.
3 as suas vestes tornaram-se resplandecentes, extremamente brancas, tais como nenhum lavandeiro sobre a terra as poderia branquear.
4 Nawën ë ke tïŋ Elija ku Mothith ke jam kek Jethu.
4 E apareceu-lhes Elias com Moisés, e falavam com Jesus.
5 Wën cï kek rëër kaam thin-nyɔɔt, go Pïtɛr lɛ̈k Jethu, “Raan piööc, apath buk rëër ë tɛ̈n. Ɣok abï duɛ̈l kadiäk looi, tök tënë yï, ku tök kek Mothith, ku töŋ dɛ̈t kek Elija.”
5 Pedro, tomando a palavra, disse a Jesus: Mestre, bom é estarmos aqui; façamos, pois, três cabanas, uma para ti, outra para Moisés, e outra para Elias.
6 Kënë jiɛɛm yen këlä, ee rin kuc yen wɛ̈t pɛth bï lueel, rin këpuɔth cïk tïŋ cï ke nyɔ̈ŋ nhïïm wël.
6 Pois não sabia o que havia de dizer, porque ficaram atemorizados.
7 Go këcït rur piny paat abï ciɛ̈n tɛ̈ yekë tïŋ, ku piŋkë Nhialic ke jam ëlä, “Kënë ë Wëndiɛ̈n nhiaar, piɛŋkë wɛ̈tde.”
7 Nisto veio uma nuvem que os cobriu, e dela saiu uma voz que dizia: Este é o meu Filho amado; a ele ouvi.
8 Nawën tïŋkë piny kaam thiin awën, ke ye Jethu yen tïŋkë yetök.
8 De repente, tendo olhado em redor, não viram mais a ninguém consigo, senão só a Jesus.
9 Tɛ̈wën dhuk kek piny gɔt nhom, go Jethu lɛ̈k ke, “Duɔ̈kkë käk cäk tïŋ lëk raan dɛ̈t ɣet aköl bï Manh Raan jɔt raŋ yic.”
9 Enquanto desciam do monte, ordenou-lhes que a ninguém contassem o que tinham visto, até que o Filho do homem ressurgisse dentre os mortos.
10 Gokë wɛ̈t Jethu gam, ku jɔlkë röt aa thiëëc ëlä, “Yeŋö wïc Jethu bï lueel wën ye yen jam jön rot ë raŋ yic?”
10 E eles guardaram o caso em segredo, indagando entre si o que seria o ressurgir dentre os mortos.
11 Ku thiëckë Jethu, “Yeŋö ye kɔc piööc lööŋ ye lueel lɔn ye yen Elija yen bï kaŋ bɛ̈n tueŋ, ku ëmën acï lɔ̈k bɛ̈n yïcök?”
11 Então lhe perguntaram: Por que dizem os escribas que é necessário que Elias venha primeiro?
12 Go bɛ̈ɛ̈r ëlä, “Ee yic, Elija akɔŋ bɛ̈n tueŋ, rin bï yen dhël bɛ̈n guiir. Ku yeŋö gɛ̈t ye aya, lɔn Manh Raan abï kɔc Itharel jai, ku abïk cɔl arem apɛi?
12 Respondeu-lhes Jesus: Na verdade Elias havia de vir primeiro, a restaurar todas as coisas; e como é que está escrito acerca do Filho do homem que ele deva padecer muito a ser aviltado?
13 Alɛ̈k we lɔn cï Elija bɛ̈n thɛɛr ku acïk luɔɔi tɛ̈den nhiarkë, cït tɛ̈ cï ye gät thïn thɛɛr riɛnke.”
13 Digo-vos, porém, que Elias já veio, e fizeram-lhe tudo quanto quiseram, como dele está escrito.
14 Nawën dhukkë tënë abiöth Jethu kɔ̈k awën, ke yökkë ke ke cï kɔc juëc apɛi gööm, ku kɔc piööc lööŋ ke teer wël ke ke.
14 Quando chegaram aonde estavam os discípulos, viram ao redor deles uma grande multidão, e alguns escribas a discutirem com eles.
15 Tɛ̈wën tïŋ kek Jethu, gokë puɔ̈th miɛt apɛi ku lorkë ku muɔ̈thkë.
15 E logo toda a multidão, vendo a Jesus, ficou grandemente surpreendida; e correndo todos para ele, o saudavam.
16 Nawën ɣëët Jethu tënë atuɔ̈ɔ̈cke ke thiëëc, “Yeŋö tɛɛrkë wek ke?”
16 Perguntou ele aos escribas: Que é que discutis com eles?
17 Go raan tök thän awën yic wɛ̈t dɛ̈t tɛ̈ɛ̈m thïn ku lueel, “Raan piööc, ɣɛn acï manhdiɛ̈n ca kaŋ bɛ̈ɛ̈i tënë kɔckun yï buɔɔth, bɛn bɛ̈ɛ̈i tënë yï, rin këc kek jɔŋ tɔ̈ yeguɔ̈p lëu bïk cuɔp wei. Yeen acï jɔŋrac la yeguɔ̈p ku ye pɛ̈n jam.
17 Respondeu-lhe um dentre a multidão: Mestre, eu te trouxe meu filho, que tem um espírito mudo;
18 Tɛ̈ dɔm ë jɔŋ kënë ye, aye wiɛt piny ku yïk thok ayɔ̈k, ku reem yelec ku riny. Ɣɛn acï kɔckun yï buɔɔth thiëëc bïk jɔk cuɔp wei, ku akëckë lëu.”
18 e este, onde quer que o apanha, convulsiona-o, de modo que ele espuma, range os dentes, e vai definhando; e eu pedi aos teus discípulos que o expulsassem, e não puderam.
19 Go Jethu lɛ̈k ke, “Wek kɔc cie lac gam, yakë tak ba rëër kek we ɣet nɛn, bäk jäl gam. Bɛ̈ɛ̈ikë dhɔ̈ŋ kënë tënë ɣɛn.”
19 Ao que Jesus lhes respondeu: ó geração incrédula! até quando estarei convosco? até quando vos hei de suportar? Trazei-mo.
20 Gokë bɛ̈ɛ̈i tënë ye.
20 Então lho trouxeram; e quando ele viu a Jesus, o espírito imediatamente o convulsionou; e o endemoninhado, caindo por terra, revolvia-se espumando.
21 Go Jethu wun thiëëc, “Ye nɛn dɔm jɔŋ kënë ye?” Go bɛ̈ɛ̈r, “Tɛ̈wäär ye yen meth.
21 E perguntou Jesus ao pai dele: Há quanto tempo sucede-lhe isto? Respondeu ele: Desde a infância;
22 Acï jɔŋ kënë duër nɔ̈k, aye wiɛt mɛɛc, ku le wiɛt wïïr bï duër mou. Na lëu ke yï kony ɣo.”
22 e muitas vezes o tem lançado no fogo, e na água, para o destruir; mas se podes fazer alguma coisa, tem compaixão de nós e ajuda-nos.
23 Go Jethu lɛ̈k ye, “Yeŋö ye yïn ye lueel, lɔn na lɛ̈u! Ee yic, këriëëc ëbën apuɔl yic tënë raan cï gam.”
23 Ao que lhe disse Jesus: Se podes!-tudo é possível ao que crê.
24 Go wun meth dhiau, “Ɣɛn ala gam ku akoor, kony ɣa bï gamdiɛ̈ rot juak.”
24 Imediatamente o pai do menino, clamando, {com lágrimas} disse: Creio! Ajuda a minha incredulidade.
25 Nawën tïŋ Jethu kɔc juëc ke bɔ̈ tɛ̈thiääk kek ye, ke rël jɔŋrac ku lueel, “Ee yïn jɔŋ miŋ cie jam. Yïn ayɔ̈ɔ̈k, bäär bei dhɔ̈k guɔ̈p, ku duk ben dhuk yeguɔ̈p.”
25 E Jesus, vendo que a multidão, correndo, se aglomerava, repreendeu o espírito imundo, dizendo: Espírito mudo e surdo, eu te ordeno: Sai dele, e nunca mais entres nele.
26 Go jɔŋrac dhiau yeröl ku wit piny, ku lɛth, ku bïï bei. Ku jɔl dhɔ̈k anaŋnaŋ piiny abï kɔc kɔ̈k aa lueel, ka cï thou.
26 E ele, gritando, e agitando-o muito, saiu; e ficou o menino como morto, de modo que a maior parte dizia: Morreu.
27 Go Jethu dɔm cin ku kony bï rot jɔt. Go rot jɔt ku kɛ̈ɛ̈c.
27 Mas Jesus, tomando-o pela mão, o ergueu; e ele ficou em pé.
28 Tɛ̈wën rëër Jethu kek kɔcken ye buɔɔth ë röt, ke thiëckë, “Yeŋö këc ɣok ye lëu buk jɔŋ kënë cuɔp wei?”
28 E quando entrou em casa, seus discípulos lhe perguntaram à parte: Por que não pudemos nós expulsá-lo?
29 Go lɛ̈k ke, “Jɔŋ cït kënë acäk lëu bäk cuɔp wei. Ee röök ë rot yen ë ye alëu bï jak cït käkkä cuɔp wei.”
29 Respondeu-lhes: Esta casta não sai de modo algum, salvo à força de oração {e jejum.}
30 Go Jethu kek kɔcken ye buɔɔth jäl tɛ̈wën ke ke ret pan Galilia yic, ku cïï wïc bï la raan ŋic ye.
30 Depois, tendo partido dali, passavam pela Galiléia, e ele não queria que ninguém o soubesse;
31 Rin ë nïnkä ë piööc kɔcken ye buɔɔth kë bï rot luɔ̈i ye, “Manh Raan abï thɔ̈n kɔc bï ye nɔ̈k, ku na aköl ye nïn diäk ka bï rot jɔt raŋ yic.”
31 porque ensinava a seus discípulos, e lhes dizia: O Filho do homem será entregue nas mãos dos homens, que o matarão; e morto ele, depois de três dias ressurgirá.
32 Ku aa këc wɛ̈tde bɛ̈n deet yic, ku riɔ̈ɔ̈ckë bïk thiëëc.
32 Mas eles não entendiam esta palavra, e temiam interrogá-lo.
33 Gokë ɣet Kapernaum. Nawën lek ɣet ɣöt, ke thiëc atuɔ̈ɔ̈cke, “Yeŋö kënë tɛɛrkë wën dhël yic?”
33 Chegaram a Cafarnaum. E estando ele em casa, perguntou-lhes: Que estáveis discutindo pelo caminho?
34 Gokë gup riɔ̈ɔ̈c ku bitkë, rin wën ciɛth kek, aake teer wɛ̈t lɔn, yeŋa kamken yen dït apɛi.
34 Mas eles se calaram, porque pelo caminho haviam discutido entre si qual deles era o maior.
35 Go nyuc ku cɔɔl atuɔ̈ɔ̈cke kathiäär ku rou ku lëk ke, “Piɛŋkë, na ye raan wïc ye bï tɔ̈u tueŋ, ka dhil dhuk ciëën ku luui rin kɔc ëbën.”
35 E ele, sentando-se, chamou os doze e lhes disse: se alguém quiser ser o primeiro, será o derradeiro de todos e o servo de todos.
36 Ku dɔm meth ku cɔl akääc kenhïïm ku tɛ̈ɛ̈u yecin yekët ku lëk ke,
36 Então tomou uma criança, pô-la no meio deles e, abraçando-a, disse-lhes:
37 “Raan manh koor cït manh kënë lor ë riɛnkiɛ̈, acä lor, ku raan ɣa lor, acie ɣɛn ye lor, ee Wä Aciëŋ toc ɣa.”
37 Qualquer que em meu nome receber uma destas crianças, a mim me recebe; e qualquer que me recebe a mim, recebe não a mim mas àquele que me enviou.
38 Nawën aköl dɛ̈t ke lëk Joon ye, “Raan piööc, ɣok aacï mony dɛ̈t tïŋ keye jakrɛc cuɔp wei kɔc gup ë riɛnku ku acuk pëën rin acie raanda.”
38 Disse-lhe João: Mestre, vimos um homem que em teu nome expulsava demônios, e nós lho proibimos, porque não nos seguia.
39 Go Jethu lueel, “Duɔ̈kkë ye pëën rin raan käŋ looi riɛnkiɛ̈, acïï lëu bï rot guɔ wel ku lëk ɣa kërac.
39 Jesus, porém, respondeu: Não lho proibais; porque ninguém há que faça milagre em meu nome e possa logo depois falar mal de mim;
40 Rin raan cïï ɣo man, ee raanda.
40 pois quem não é contra nós, é por nós.
41 Wek alɛ̈k yic, raan we muɔɔc pïu ë rin ye wek kɔc Raan cï lɔc ku dɔc, abä ariɔ̈pde yök.”
41 Porquanto qualquer que vos der a beber um copo de água em meu nome, porque sois de Cristo, em verdade vos digo que de modo algum perderá a sua recompensa.
42 Na ye raan wëŋ mɛnh tök kam ë mïthkä ku bä maan, ka ŋuɛ̈ɛ̈n tënë ë raan cït kënë, diɛ̈t cï ruɔ̈k yeth alel dït tet, ku pïk wïïr bï mou. [
42 Mas qualquer que fizer tropeçar um destes pequeninos que crêem em mim, melhor lhe fora que se lhe pendurasse ao pescoço uma pedra de moinho, e que fosse lançado no mar.
43 tɛ̈ cïï kämden ë thou thïn, ku mac acie thou akölriëëc ëbën.]
43 E se a tua mão te fizer tropeçar, corta-a; melhor é entrares na vida aleijado, do que, tendo duas mãos, ires para o inferno, para o fogo que nunca se apaga.
44 Ku na ye ciɛɛndu yï cɔl aloi awuɔ̈c, ke tɛɛm wei, aŋuɛ̈ɛ̈n ba pïr pïr path kek ciɛɛn tök, kek tɛ̈ bï yïn la cin karou ku cuɛt yï pan many cie thou akölriëëc ëbën. [
44 {onde o seu verme não morre, e o fogo não se apaga.}
45 tɛ̈ cïï kämden ë thou thïn, ku mac acie thou akölriëëc ëbën.]
45 Ou, se o teu pé te fizer tropeçar, corta-o; melhor é entrares coxo na vida, do que, tendo dois pés, seres lançado no inferno.
46 Ku na ye cɔ̈ɔ̈kdu yï ɣäth awuɔ̈c yic, ke tɛɛm wei, rin aŋuɛ̈ɛ̈n ba pïr pïr path ke yï ye ŋɔl, kek tɛ̈ bï yïn la cök karou ku cuɛt yï pan mac.
46 {onde o seu verme não morre, e o fogo não se apaga.}
47 Ku na ye nyiɛndu yï cɔl aloi awuɔ̈c, ke ŋuët bei. Aŋuɛ̈ɛ̈n ba rot mat bääny Nhialic yic kek nyiɛn tök, kek tɛ̈ bï yïn la nyïn karou ku cuɛt yï pan mac.
47 Ou, se o teu olho te fizer tropeçar, lança-o fora; melhor é entrares no reino de Deus com um só olho, do que, tendo dois olhos, seres lançado no inferno.
48 Ee tɛ̈ɛ̈n arɛɛm yekë yök thïn acie thök, ë rin many pan mac acie many ye yor.
48 onde o seu verme não morre, e o fogo não se apaga.
49 Raan ëbën abï lɔɔk ë mac cïmën ye ajuër lɔɔk awai.
49 Porque cada um será salgado com fogo.
50 Awai apath. Ku na thöök kɔ̈u alɛ̈i ke ben dhuɔ̈k thïn këdë? Rɛ̈ɛ̈rkë kek awan määth kamkun ku lakkë dɔ̈ɔ̈r kamkun.
50 Bom é o sal; mas, se o sal se tornar insípido, com que o haveis de temperar? Tende sal em vós mesmos, e guardai a paz uns com os outros.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.