Marcos 6

Lëk yam (DIKNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Go Jethu jäl tɛ̈den awën ku ler gɛnden Nadharet, ku buɔɔth kɔcken ye buɔɔth.
1 Saiu Jesus dali, e foi para a sua terra, e os seus discípulos o seguiam.
2 Nawën aköl ë lɔ̈ŋ, ke piɔ̈ɔ̈c tɛ̈n amat. Ku kɔc juëc aake tɔ̈ thïn. Nawën piŋkë piɔ̈ɔ̈cde ke gɛ̈i, ku luelkë, “Cï käŋ bɛ̈n aa ŋic nɛn?” “Ku ye käkkä looi këdë?
2 Ora, chegando o sábado, começou a ensinar na sinagoga; e muitos, ao ouvi-lo, se maravilhavam, dizendo: Donde lhe vêm estas coisas? e que sabedoria é esta que lhe é dada? e como se fazem tais milagres por suas mãos?
3 Yen ë raan guëŋguëŋ tiim, ku ë wën Maria, ku ë mɛ̈nh ë Jemith, ku Jothep, ku Jut ku Thaimon. Ku cie nyiɛ̈rakën kä rɛ̈ɛ̈r ë tɛ̈n kek ɣo?” Ku jɔlkë jai bïk piɔ̈ɔ̈cde cïï gam.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? e não estão aqui entre nós suas irmãs? E escandalizavam-se dele.
4 Go Jethu lɛ̈k ke, “Raan cï Nhialic lööny yeguɔ̈p aye baai ëbën theek, ka kɔc gɛnden ku kɔc ruääi kek ye, ku paan wun kek paan man kek aacïï ye ye theek.”
4 Então Jesus lhes dizia: Um profeta não fica sem honra senão na sua terra, entre os seus parentes, e na sua própria casa.
5 — ausente —
5 E não podia fazer ali nenhum milagre, a não ser curar alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 — ausente —
6 E admirou-se da incredulidade deles. Em seguida percorria as aldeias circunvizinhas, ensinando.
7 Ku tuum atuɔ̈ɔ̈cke ku tooc ke wei, bï kɔc karou aa cath ë tök bïk aala piööc Wɛ̈t Puɔth Yam ë Nhialic, ku yïk ke riɛl bïk kek kɔc aala kony.
7 E chamou a si os doze, e começou a enviá-los a dois e dois, e dava-lhes poder sobre os espíritos imundos;
8 Ku lëk ke apɛi. “Duɔ̈kkë muk ë mïïth yakë cam dhël yic, muɔ̈kkë ke wɛi kepɛ̈c.
8 ordenou-lhes que nada levassem para o caminho, senão apenas um bordão; nem pão, nem alforje, nem dinheiro no cinto;
9 Cɛŋkë war ku duɔ̈kkë muk alɛ̈th kɔ̈k.”
9 mas que fossem calçados de sandálias, e que não vestissem duas túnicas.
10 Ku lëk ke aya, “Yakë rëër pan ye we lor thïn ɣet tɛ̈ bï wek jäl.
10 Dizia-lhes mais: Onde quer que entrardes numa casa, ficai nela até sairdes daquele lugar.
11 Ku na lak pan cïï we lor thïn, ku pan cïï wɛ̈lkun ye piŋ thïn, ke we jiël ku tɛŋkë wecök. Ku abï nyooth lɔn cï wek kuec ë ke!”
11 E se qualquer lugar não vos receber, nem os homens vos ouvirem, saindo dali, sacudi o pó que estiver debaixo dos vossos pés, em testemunho conta eles.
12 Ku jiëlkë ku lek kɔc piɔ̈ɔ̈c bïk luɔi adumuɔ̈ɔ̈m puɔ̈l.
12 Então saíram e pregaram que todos se arrependessem;
13 Ku copkë jakrɛc juëc wei, ku tɔckë kɔc juëc tuany nhïïm. Ku röökkë bï ke kony bïk pial.
13 e expulsavam muitos demônios, e ungiam muitos enfermos com óleo, e os curavam.
14 Ku bɛ̈ny Antipäth Ɣërot ëcï wɛ̈t piŋ rin cï ke Jethu ŋic apɛi. Ku ë ye kɔc kɔ̈k lueel, “Joon raan kɔc muɔɔc nhïïm acï bɛn pïr, ee yen ale yen riɛl yen käkkä looi.”
14 E soube disso o rei Herodes {porque o nome de Jesus se tornara célebre}, e disse: João, o Batista, ressuscitou dos mortos; e por isso estes poderes milagrosos operam nele.
15 Ku lueel kɔc kɔ̈k, “Mony kënë adhil a Elija raan wäär käk Nhialic tïŋ.” Ku ben kɔc kɔ̈k lueel, “Ee raan tök kam kɔc thɛɛr, kɔc käk Nhialic tïŋ.”
15 Mas outros diziam: É Elias. E ainda outros diziam: É profeta como um dos profetas.
16 Ku wën piŋ Antipäth Ɣërot ë wɛ̈t kënë go lueel, “Ee Joon raan kɔc muɔɔc nhïïm wäär ca cɔl atök yeth yen acï jɔt thou yic.”
16 Herodes, porém, ouvindo isso, dizia: É João, aquele a quem eu mandei degolar: ele ressuscitou.
17 Antipäth Ɣërot ëcï Joon cɔl anäk këlä, ee cï cɔl adɔm ku rek, ku cɔl amac rin wɛ̈t Ɣërodia tiŋ Pilipo wämënh cï rum bï ya tiɛŋde,
17 Porquanto o próprio Herodes mandara prender a João, e encerrá-lo maniatado no cárcere, por causa de Herodias, mulher de seu irmão Filipe; porque ele se havia casado com ela.
18 rin cï Joon ye lueel tënë ye ëlä, “Acïï path ba tiŋ wämuuth rum ke pïr.”
18 Pois João dizia a Herodes: Não te é lícito ter a mulher de teu irmão.
19 Ku Ɣërodia ëcïï puɔ̈u mit tënë Joon rin ë wɛ̈t kënë. Ku wïc diɛ̈t nɛ̈k ku cïï lëu,
19 Por isso Herodias lhe guardava rancor e queria matá-lo, mas não podia;
20 rin Ɣërot ë riɔ̈c Joon, rin ye Joon raan puɔth wɛ̈t Nhialic, ku kony bï ciɛ̈n kë näk ye. Nawën piŋ Ɣërot wɛ̈t Joon, ke gɛ̈i apɛi ku ŋot nhiɛɛr bï wël Joon aa piŋ.
20 porque Herodes temia a João, sabendo que era varão justo e santo, e o guardava em segurança; e, ao ouvi-lo, ficava muito perplexo, contudo de boa mente o escutava.
21 Nawën ke Ɣërodia jɔl tɛ̈ bï yen Joon näk thïn yök, ku ë ye aköl looi Antipäth Ɣërot yan akölden dhiëëth ye, tënë kɔcken dït mɛc kek baai, ku bäny apuruuk ku jɔl aa kɔcdït pan Galilia.
21 Chegado, porém, um dia oportuno quando Herodes no seu aniversário natalício ofereceu um banquete aos grandes da sua corte, aos principais da Galiléia,
22 Ku nyan Ɣërodia nhom guɔ̈p, ee cï bɛ̈n yɛɛi bï bɛ̈n dier. Go Ɣërot kek jäälke puɔ̈th miɛt apɛi tënë ye. Go Antipäth Ɣërot bɛ̈ny lɛ̈k ë nyan ëlä, “Na le ke wïc, ke luel tënë ɣa ku ba gäm yï.”
22 entrou a filha da mesma Herodias e, dançando, agradou a Herodes e aos convivas. Então o rei disse à jovem: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Ku kuëëŋ tënë ye jɔ̈ɔ̈l nhïïm ku lueel, “Kuat këdun ba thiëëc tënë ɣa aba dhiɛl yiëk yï, cɔk alɔn ë yen abaŋ ë bäänydiɛ̈.”
23 E jurou-lhe, dizendo: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja metade do meu reino.
24 Go nya la aɣeer ku lëk man, “Yeŋö ba thiëëc?” Go man lueel, “Lɛ̈k ye bï Joon raan kɔc muɔɔc nhïïm tök yeth, ku gɛ̈m yï nhiamde ba bɛ̈ɛ̈i.”
24 Tendo ela saído, perguntou a sua mãe: Que pedirei? Ela respondeu: A cabeça de João, o Batista.
25 Go nya dhuk tënë bɛ̈ny nyin yic ku lueel, “Yïn awiëc ba gäm nhom Joon raan kɔc muɔɔc nhïïm tɛ̈n ëmën thiin, ke cï tääu aduɔ̈k yic!”
25 E tornando logo com pressa à presença do rei, pediu, dizendo: Quero que imediatamente me dês num prato a cabeça de João, o Batista.
26 Kënë acï bɛ̈ny rac puɔ̈u apɛi, ku akëc kuec rin cï yen mël kuëëŋ ë jɔ̈ɔ̈l nhïïm.
26 Ora, entristeceu-se muito o rei; todavia, por causa dos seus juramentos e por causa dos que estavam à mesa, não lha quis negar.
27 Go bɛ̈ny apuruɔ̈kde tooc nyin yic, ku lëk ye bï nhom Joon raan kɔc muɔɔc nhïïm bɛ̈ɛ̈i. Go apuruk la tɛ̈wën mɛc yen thïn ku tök yeth.
27 O rei, pois, enviou logo um soldado da sua guarda com ordem de trazer a cabeça de João. Então ele foi e o degolou no cárcere,
28 Ku bïï nhom ke cï tääu aduɔ̈k yic, ku yïk nya, ku jɔl nya gäm man.
28 e trouxe a cabeça num prato e a deu à jovem, e a jovem a deu à sua mãe.
29 Nawën piŋ kɔc Joon buɔɔth lɔn cï ye nɔ̈k, gokë la ku nyɛɛikë guäpde ku thiäkkë.
29 Quando os seus discípulos ouviram isso, vieram, tomaram o seu corpo e o puseram num sepulcro.
30 Kɔc Jethu buɔɔth aake ye bɛ̈n yenhom ku lëkkë käk cïk looi, ku käk cïk piɔ̈ɔ̈c ëbën.
30 Reuniram-se os apóstolos com Jesus e contaram-lhe tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Kɔc juëc apɛi aake ye wääc, kɔc jiël ku kɔc bɔ̈ tënë Jethu bï ke bɛ̈n kony, abï Jethu kek atuɔ̈ɔ̈cke cïï lääu bïk cak mïth. Go lɛ̈k atuɔ̈ɔ̈cke, “Jiëlku buk la tɛ̈ cïn yic kɔc buk la lɔ̈ŋ.”
31 Ao que ele lhes disse: Vinde vós, à parte, para um lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que vinham e iam, e não tinham tempo nem para comer.
32 Gokë jäl ë riäi ë röt bïk la tɛ̈ cïï ceŋ, ku aake këc kɔc lɛ̈k tɛ̈ ler kek thïn.
32 Retiraram-se, pois, no barco para um lugar deserto, à parte.
33 Go kɔc juëc ke tïŋ, ku ŋickë ke. Gokë miööt gɛɛth yiic ku riŋkë tueŋ ke kuany wär kɔ̈u, ke la tɛ̈wën cï Jethu kek atuɔ̈ɔ̈cke kenhïïm wɛl thïn. Ku ye kek kɔŋ ɣet tɛ̈wën.
33 Muitos, porém, os viram partir, e os reconheceram; e para lá correram a pé de todas as cidades, e ali chegaram primeiro do que eles.
34 Wën kɛɛc Jethu piny riäi yic, ke tïŋ kɔc juëckä. Go wïc bï ke kony rin acï tïŋ kecït amɛ̈l pap cïn nhïïm abiöök. Ku jɔlke piɔ̈ɔ̈c käjuëc.
34 E Jesus, ao desembarcar, viu uma grande multidão e compadeceu-se deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor; e começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Nawën col piny, ke kɔcken ye buɔɔth bɔ̈ tënë ye ku luelkë, “Piny acï cuɔl ku tɛ̈n ë ror cïn kë kuany thïn,
35 Estando a hora já muito adiantada, aproximaram-se dele seus discípulos e disseram: O lugar é deserto, e a hora já está muito adiantada;
36 cɔl kɔc aa jiël bïk la bɛ̈ɛ̈i yiic bïk la ɣɔɔc miëth camkë.”
36 despede-os, para que vão aos sítios e às aldeias, em redor, e comprem para si o que comer.
37 Go bɛ̈ɛ̈r, “Miackë ke ë miëth.” Gokë lɛ̈k ye, “Wïc buk ayuɔ̈p lëu ë kɔc kithkä ɣɔɔc tënë ke bïk ke cam? Aa wïc wëëu juëc apɛi.”
37 Ele, porém, lhes respondeu: Dai-lhes vós de comer. Então eles lhe perguntaram: Havemos de ir comprar duzentos denários de pão e dar-lhes de comer?
38 Go Jethu ke thiëëc, “Ye ayuɔ̈p kadë tɔ̈ thïn? Lak bäk ke la tïŋ.” Gokë dhuk ku lëkkë ye, “Aa yuɔ̈p kadhiëc ku rec karou.”
38 Ao que ele lhes disse: Quantos pães tendes? Ide ver. E, tendo-se informado, responderam: Cinco pães e dois peixes.
39 Go lɛ̈k ke bïk kɔc cɔl anyuc piiny akuut noon tɔ̈c nhom.
39 Então lhes ordenou que a todos fizessem reclinar-se, em grupos, sobre a relva verde.
40 Gokë nyuc piiny akuut buɔt ku akuut thiärdhiëc.
40 E reclinaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Go ayuɔ̈p awën kadhiëc ku rec karou lööm, ku döt nhial ku leec Nhialic. Ku bɛny ayuɔ̈p yiic ku gɛ̈m ke kɔcken ye buɔɔth bïk ke tek agut rec, tënë kɔc.
41 E tomando os cinco pães e os dois peixes, e erguendo os olhos ao céu, os abençoou; partiu os pães e os entregava a seus discípulos para lhos servirem; também repartiu os dois peixes por todos.
42 Ku mïthkë abï miëth ke göök.
42 E todos comeram e se fartaram.
43 Ku jɔl kɔcken ye buɔɔth awuthueei ayuɔ̈p ku rec cï döŋ piny kuany gääc kathiäär ku rou.
43 Em seguida, recolheram doze cestos cheios dos pedaços de pão e de peixe.
44 Kɔc ke cï mïth ëbën, röör röt aake ye tiim kadhiëc.
44 Ora, os que comeram os pães eram cinco mil homens.
45 Kaam thin awën, ke Jethu yöök kɔcken ye buɔɔth bïk la riäi yic, ku lek tueŋ yenhom agör alɔŋtui gen cɔl Bethaida. Ku cɔl thɛ̈i ajiël.
45 Logo em seguida obrigou os seus discípulos a entrar no barco e passar adiante, para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Wën cï yen kɔc tɔ̈ɔ̈ŋ, ke jiël bï la gɔt nhom bï la röök.
46 E, tendo-a despedido, foi ao monte para orar.
47 Nawën la thëi bɛ̈n, ke atuɔ̈ɔ̈cke aake ŋoot ë riäi yic wär ciɛl yic, ku yeen ë rot agör nhom.
47 Chegada a tardinha, estava o barco no meio do mar, e ele sozinho em terra.
48 Goke tïŋ ke cï gök gɛ̈r ë riäi rin cï kek kenhïïm wɛ̈l yom. Nawën bääk ë piny, ke bɔ̈ tënë ke ke cath pïu nhïïm, ku ë wïc bï ke waan thook.
48 E, vendo-os fatigados a remar, porque o vento lhes era contrário, pela quarta vigília da noite, foi ter com eles, andando sobre o mar; e queria passar-lhes adiante;
49 Ku wën tïŋ kek ye ke cath wïïr pïu nhïïm, ke tïŋkë kecït atïm raan cï thou, ku dhiɛɛukë,
49 eles, porém, ao vê-lo andando sobre o mar, pensaram que era um fantasma e gritaram;
50 rin ë cïk tïŋ kedhie ku riɔ̈ɔ̈ckë.
50 porque todos o viram e se assustaram; mas ele imediatamente falou com eles e disse-lhes: Tende ânimo; sou eu; não temais.
51 Ku mɛt rot riäi yic tënë ke. Go yom kɔ̈ɔ̈c. Gokë gäi apɛi,
51 E subiu para junto deles no barco, e o vento cessou; e ficaram, no seu íntimo, grandemente pasmados;
52 ë rin këc kek kënë ayuɔ̈p wäär cï gäm röör tiim kadhiëc deet yic, rin ril kek nhïïm.
52 pois não tinham compreendido o milagre dos pães, antes o seu coração estava endurecido.
53 Nawën aköl dɛ̈t cï kek wär teem, ke ɣet Jenetharet tɔ̈ agör nhom ku dɔmkë riäi.
53 E, terminada a travessia, chegaram à terra em Genezaré, e ali atracaram.
54 Nawën bïkkë bei ë riäi yic, go Jethu guɔ ŋic kɔc ëbën.
54 Logo que desembarcaram, o povo reconheceu a Jesus;
55 Gokë kat ku riŋkë bɛ̈ɛ̈i yiic ku lek kɔc tuany kɛ̈t, ku ɣɛ̈thkë ke tɛ̈ cï kek ye piɛŋ thïn.
55 e correndo eles por toda aquela região, começaram a levar nos leitos os que se achavam enfermos, para onde ouviam dizer que ele estava.
56 Ku kuat tɛ̈n cï Jethu la thïn ëbën, bɛ̈ɛ̈i yiic ku gɛɛth yiic, kɔc juëc tuany aake ye tääc tënë ɣɔɔc ku dhɔ̈l yiic, ku läŋkë bïk gɔɔt, cɔk alanhde thok ë path. Ku kuat raan cï ye gɔɔt ëbën, ee ye pial.
56 Onde quer, pois, que entrava, fosse nas aldeias, nas cidades ou nos campos, apresentavam os enfermos nas praças, e rogavam-lhe que os deixasse tocar ao menos a orla do seu manto; e todos os que a tocavam ficavam curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.