Lucas 7
Lëk yam (DIKNT) vs NTLH
1 Tɛ̈wën cï Jethu kënë wïc bï lɛ̈k kɔc thöl, ke la Kapernaum.
1 Quando Jesus acabou de dizer essas coisas ao povo, foi para a cidade de Cafarnaum.
2 Ee gen kënë raan lui pan bɛ̈ny apuruuk ë tuany, ka tiit piny. Ku bɛ̈ny ë nhiar raanden luɔi apɛi.
2 Havia ali um oficial romano que tinha um empregado a quem estimava muito. O empregado estava gravemente doente, quase morto.
3 Nawën piŋ Jethu, ke toc kɔcdït Itharel bïk Jethu la thiëëc bï bɛ̈n bä aluɔnyde bɛ̈n kony.
3 Quando o oficial ouviu falar de Jesus, enviou alguns líderes judeus para pedirem a ele que viesse curar o seu empregado.
4 Gokë la tënë Jethu ku läŋkë ku luelkë ëlä, “Apath ba bɛ̈ny apuruuk kënë kony.
4 Eles foram falar com Jesus e lhe pediram com insistência: — Esse homem merece, de fato, a sua ajuda,
5 Anhiar kackua, ku ë yen buth tɛ̈dan ye ɣok mat thïn.”
5 pois estima muito o nosso povo e até construiu uma sinagoga para nós.
6 Go Jethu la ke ke. Ku kaam wën bï yen baai dööt, ke bɛ̈ny apuruuk toc mäthke bïk la lɛ̈k ye ëlä, “Bɛ̈ny, duk rot näk cäth rin ɣɛn acie raan path nadë ke yï bɔ̈ atiɛ̈mdiɛ̈ yic.
6 Então Jesus foi com eles. Porém, quando já estava perto da casa, o oficial romano mandou alguns amigos dizerem a Jesus: — Senhor, não se incomode, pois eu não mereço que entre na minha casa.
7 Ku ɣɛn akëc la tënë yï rin ŋic ɣɛn ye lɔn ye ɣɛn raan rac. Luel wɛ̈t ë path ku aluɔnydiɛ̈ abï pial.
7 E acho também que não mereço a honra de falar pessoalmente com o senhor. Dê somente uma ordem, e o meu empregado ficará bom.
8 Rin ɣɛn aya, ɣɛn arɛ̈ɛ̈r bänydït cök, ku ɣɛn ala apuruuk rɛ̈ɛ̈r ɣacök. Aya lɛ̈k ŋɛk, ‘Lɔɔr!’ Ka la, ku lɛ̈k ŋɛk, ‘Bäär tɛ̈n,’ Ka bɔ̈, ku aya lɛ̈k aluɔnydiɛ̈, ‘Loi kënë!’ Ka looi.”
8 Eu também estou debaixo da autoridade de oficiais superiores e tenho soldados que obedecem às minhas ordens. Digo para um: “Vá lá”, e ele vai. Digo para outro: “Venha cá”, e ele vem. E digo também para o meu empregado: “Faça isto”, e ele faz.
9 Go Jethu gäi wën piŋ yen wëlkä, ku wël yenhom thän awën buɔth ye ku lueel, “Acïn raan ca kaŋ yök kam kɔc Itharel la gam cït gam ë mony kënë.”
9 Jesus ficou muito admirado quando ouviu isso. Então virou-se e disse para a multidão que o seguia:
10 Nawën dhuk kɔc awën cï tooc baai, ke yök alony bɛ̈ny ke cï pial.
10 Aí os amigos do oficial voltaram para a casa dele e encontraram o empregado curado.
11 Nawën ke Jethu la gen Nain, ku ë cath kek kɔcken ye buɔɔth ku kɔc juëc kɔ̈k.
11 Pouco tempo depois Jesus foi para uma cidade chamada Naim. Os seus discípulos e uma grande multidão foram com ele.
12 Nawën dötkë gɛu ke räm kek kɔc ket raan cï thou. Ku raan cï thou ë ye wän töŋ. Ku kɔc juëc aake cath kek tiŋ lëër kënë.
12 Quando ele estava chegando perto do portão da cidade, ia saindo um enterro. O defunto era filho único de uma viúva, e muita gente da cidade ia com ela.
13 Nawën tïŋ Jethu tiŋ kënë, ke ŋɛɛr yic ku lëk ye ëlä, “Duk dhiau.”
13 Quando o Senhor a viu, ficou com muita pena dela e disse:
14 Ku lëk kɔc bïk kɔ̈ɔ̈c ku gɔɔt biöŋ awën cï raan kuɔ̈m piny, ku lueel, “Riënythii, jɔt rot.”
14 Então ele chegou mais perto e tocou no caixão. E os que o estavam carregando pararam. Então Jesus disse:
15 Go riënythii awën cï thou rot jɔt ku jiɛɛm ku cɔl Jethu ajiël kek man.
15 O moço sentou-se no caixão e começou a falar, e Jesus o entregou à mãe.
16 Go raan ëbën riɔ̈ɔ̈c ku leckë Nhialic ku luelkë, “Raan käk Nhialic tïŋ ril apɛi acï tuɔ̈l ë kamkua. Ku Nhialic acï bɛ̈n bï kacke bɛ̈n luɔ̈k.”
16 Todos ficaram com muito medo e louvavam a Deus, dizendo: — Que grande
17 Ku jɔl kë cï Jethu looi piŋ raan ëbën pan Judia, ku wuɔ̈t kɔ̈k thiääk ke ye.
17 Essas notícias a respeito de Jesus se espalharam por todo o país e pelas regiões vizinhas.
18 Go kɔc Joon buɔɔth käkkith ye lueel rin Jethu lɛ̈k Joon. Go kɔc karou kamken tuɔɔc tënë Jethu bïk la thiëëc ëlä,
18 Os discípulos de João Batista contaram tudo isso a ele. Aí João chamou dois deles
19 “Ye yïn raan bï bɛ̈n aye raan dɛ̈t yen buk tiit?”
19 e os enviou ao Senhor Jesus para perguntarem: “O senhor é aquele que ia chegar ou devemos esperar outro?”
20 Nawën ɣëëtkë tënë Jethu ke luelkë, “Joon raan kɔc muɔɔc nhïïm acï ɣo tooc buk yï bɛ̈n thiëëc, ee yïn raan bï bɛ̈n aye raan dɛ̈t yen buk tiit?”
20 Então eles foram até o lugar onde Jesus estava e disseram: — João Batista nos mandou perguntar o seguinte: o senhor é aquele que ia chegar ou devemos esperar outro?
21 Ku kaam awën thiëc kek, Jethu ë kony kɔc juëc tuany apɛi, ku kɔc cï jakrɛc dɔm. Ku kɔc cï cɔɔr.
21 Naquele momento Jesus curou muitas pessoas das suas doenças e dos seus sofrimentos, expulsou espíritos maus e também curou muitos cegos.
22 Go wɛ̈tden bɛ̈ɛ̈r ku lueel, “Lak ku lɛ̈kkë Joon käk cäk tïŋ ku käk cäk piŋ, cɔɔr acï bɛn daai ëmën, ku aduany acï ya cath ku kɔc cï tuet acï tuet jal kegup, ku miŋ acï ya piŋ, ku kɔc cï thou aacï röt jɔt. Ku Wɛ̈t Puɔth Yam alëk kɔc ŋɔ̈ŋ nyïn.
22 Depois respondeu aos discípulos de João:
23 Ku raan mit guɔ̈p ë raan cie puɔ̈u ë rou wɛ̈tdiɛ̈ yic.”
23 E felizes são as pessoas que não duvidam de mim!
24 Nawën cï kɔc Joon jäl, ke Jethu jam ku tët kɔc Joon, “Ye raan yïndë yen cï wek la ror cïï ceŋ bäk la tïŋ? Ye raan puɔl yic ye wel nhom ë path cïmën ye yom aruɔ̈ɔ̈r wel nhom?
24 Quando os discípulos de João foram embora, Jesus começou a dizer ao povo o seguinte a respeito de João:
25 Ye raan yïndë yen cäk la tïŋ? Ye raan ceŋ alɛ̈th path apɛi? Kɔc ciëŋ alɛ̈th dhëŋ ku yekë mïïth path cam akölaköl aa kɔc pan bɛ̈nydït.
25 O que foram ver? Um homem bem-vestido? Ora, os que se vestem bem e vivem no luxo moram nos palácios!
26 Lɛ̈kkë ɣa, yeŋö cäk la tïŋ? Ye raan käk Nhialic tïŋ. Ee yic. Ku alɛ̈k we, yeen adït tënë raan käk Nhialic tïŋ.
26 Então me digam: o que foram ver? Um
27 Rin Joon yen aye athör thɛɛr wël Nhialic jam riɛnke ëlä,
27 Porque João é aquele a respeito de quem as
28 Ku ben Jethu lɛ̈k ke ëlä, “Acïn raan kuat kɔc cï dhiëëth pinynhom dït tënë Joon. Ku yeen aŋot wɛ̈r raan koor tɔ̈ bääny Nhialic yic.”
28 — Eu digo a vocês que de todos os homens que já nasceram João é o maior. Porém quem é o menor no
29 Kuat kɔc cï wɛ̈tde piŋ, agut kɔc ajuër kut aacï këpuɔth looi Nhialic ŋic, ku cɔlkë röt aa muɔɔc Joon nhïïm.
29 Os cobradores de impostos e todo o povo ouviram isso. Eles eram aqueles que haviam obedecido às ordens justas de Deus e tinham sido batizados por João.
30 Ku kɔc akut Parathï ku kɔc piööc lööŋ Mothith, aacïï jai kë wïc Nhialic bï guiir tënë ke, rin cï kek kuec bï Joon ke cïï muɔɔc nhïïm.
30 Mas os fariseus e os mestres da Lei não quiseram ser batizados por João e assim rejeitaram o plano de Deus para eles.
31 Ku ben Jethu thiëc, “Yeŋö ba thɔ̈ŋ kek riëëc akölë? Thɔ̈ŋkë kek ŋö?
31 E Jesus terminou, dizendo:
32 Keek aa cït mïth cï kenhïïm mat laar yic leŋ kegup, ye lueel ëlä,
32 Elas são como crianças sentadas na praça. Um grupo grita para o outro:
33 “Rin Joon raan kɔc muɔɔc nhïïm ëcie bɛ̈ɛ̈i kuany yiic ke mïth ku dëk ë mɔ̈u, ku ayakë lueel, ‘Lɔn le yen guɔ̈p jɔŋrac!’
33 João Batista jejua e não bebe vinho, e vocês dizem: “Ele está dominado por um demônio.”
34 Ku Manh Raan acï bɛ̈n ku ye mïth kek kɔc ku dëk ke ke, ku ayakë lueel, ‘Jethu akok, ku a dɛk määu. Ku amääth kek kɔc ajuër kut ku kɔc la gup adumuɔ̈ɔ̈m!’
34 O
35 Ku luɔi puɔth Nhialic ë rot nyuɔɔth käk ye kɔc ke buɔɔth yiic looi.”
35 Mas aqueles que aceitam a sabedoria de Deus mostram que ela é verdadeira.
36 Naɣɔn akäl tök ke raan tök kɔc akut Parathï cɔl Jethu bïk la mïth. Go Jethu la pan raan akut Parathï ku nyuuc bï mïth.
36 Um fariseu convidou Jesus para jantar. Jesus foi até a casa dele e sentou-se para comer.
37 Nawën piŋ tiŋ adëjöök, ŋic gɛu yic ëbën, lɔn cï raan akut parathï Jethu caal paande, ke bɔ̈ kek töny koor cï cuëëc tiɔm ril apɛi, la yic miök ŋïr ye ɣɔɔc wëëu juëc apɛi.
37 Naquela cidade morava uma mulher de má fama. Ela soube que Jesus estava jantando na casa do fariseu. Então pegou um frasco feito de alabastro , cheio de perfume,
38 Ku le ɣöt, ku nyuuc Jethu lɔ̈ɔ̈m, ku dhiɛɛu ke cie nhom guɔ̈t Jethu cök. Go pïu awën dhiɛɛu yen Jethu luak cök. Goke weec nhïmken nhom. Ku ciim cök ku tɔc cök miök ŋïr awën muk.
38 e ficou aos pés de Jesus, por trás. Ela chorava e as suas lágrimas molhavam os pés dele. Então ela os enxugou com os seus próprios cabelos. Ela beijava os pés de Jesus e derramava o perfume neles.
39 Nawën tïŋ raan akut Parathï wën cï Jethu gɔɔŋ ë kënë, ke jam yetök ëlä, “Na mony kënë ye raan käk Nhialic tïŋ, ŋuɔ̈t acï tïŋ ye gɔɔt ŋic, ye tiŋ yïndë, rin adëjöök.”
39 Quando o fariseu viu isso, pensou assim: “Se este homem fosse, de fato, um profeta , saberia quem é esta mulher que está tocando nele e a vida de pecado que ela leva.”
40 Go Jethu wɛ̈t Thaimon guɔ ŋic ku lueel tënë ye, “Thaimon! Ala kë wiëc ba lɛ̈k yï. Päl yïyïc piny.” Go bɛ̈ɛ̈r, “Ye kënë ŋö, Raan ë piööc?”
40 Jesus então disse ao fariseu: — Fale, Mestre! — respondeu Simão.
41 Go Jethu lɛ̈k anyïköl kënë, “Monytui ë kɔ̈ny kɔc karou. Raan tök kek wëëu ye dɔ̈m raan ruɔ̈ɔ̈n tök, ku raan dɛ̈t kek wëëu ë pɛn tök.
41 Jesus disse:
42 Ku akëckë lëu kedhie bïk wëëu cool. Go wëëu puɔ̈l, ku cïï ke ben kɔ̈ɔ̈ny. Na ye yï, yeŋa kamken bï mony kënë nhiaar apɛi?”
42 mas nenhum dos dois podia pagar ao homem que havia emprestado. Então ele perdoou a dívida de cada um. Qual deles vai estimá-lo mais?
43 Go Thaimon bɛ̈ɛ̈r, “Aya tak ë raan cï wëëu juëc päl piny tënë ye.” Go Jethu bɛ̈ɛ̈r, “Këdu ë yic!”
43 — Eu acho que é aquele que foi mais perdoado! — respondeu Simão.
44 Ku wël yenhom tik ku lëk Thaimon, “Ca kë looi ë tiŋ tënë ɣa tïŋ? Ɣɛn acï bɛ̈n paandu ku yïn akëc ɣa yiëk pïu ba cök lɔɔk. Ku yen tiŋë acä lɔɔk cök pïuken nyin, ku wuuny ke nhïmken nhom.
44 Então virou-se para a mulher e disse a Simão:
45 Yïn akëc ɣa ciim wën bï ɣɛn cït tɛ̈ ye miäth kɔc ë ciɛɛŋda yic. Ku yeen ë ɣa ciim cök ëmën ku ëmën, tɛ̈wën rëër ɣɛn ë tɛ̈n.
45 Você não me beijou quando cheguei; ela, porém, não para de beijar os meus pés desde que entrei.
46 Yïn akëc ɣa cak lor apath ba tɔc nhom, ku yeen acä tɔc cök miök ŋïr.
46 Você não pôs azeite perfumado na minha cabeça , porém ela derramou perfume nos meus pés.
47 Ku alɛ̈k yï lɔn nhiɛ̈rdït cï nyuɔɔth thïn aye nyooth aya lɔn cï adumuɔ̈ɔ̈mken juëc päl piny. Rin raan cï käklik päl piny tënë ye, ee nhiɛ̈r koor nyuɔɔth.”
47 Eu afirmo a você, então, que o grande amor que ela mostrou prova que os seus muitos pecados já foram perdoados. Mas onde pouco é perdoado, pouco amor é mostrado.
48 Ku lëk tik, “Adumuɔ̈ɔ̈mku aacï päl piny.”
48 Então Jesus disse à mulher:
49 Go kɔc awën mïth kek ye aa jiɛɛm wei ku yekë lueel ëlä, “Yeŋa kënë jam lɔn ë yen adumuɔ̈ɔ̈m päl piny?”
49 Os que estavam sentados à mesa começaram a perguntar: — Que homem é esse que até perdoa pecados?
50 Ku ben Jethu lɛ̈k tik, “Gamdu acï kony. Lɔɔr ke dɔ̈ɔ̈r Nhialic.”
50 Mas Jesus disse à mulher:
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.