Lucas 7

Lëk yam (DIKNT) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Tɛ̈wën cï Jethu kënë wïc bï lɛ̈k kɔc thöl, ke la Kapernaum.
1 E, depois de concluir todos esses discursos perante o povo, entrou em Cafarnaum.
2 Ee gen kënë raan lui pan bɛ̈ny apuruuk ë tuany, ka tiit piny. Ku bɛ̈ny ë nhiar raanden luɔi apɛi.
2 E o servo de um certo centurião, a quem este muito estimava, estava doente e moribundo.
3 Nawën piŋ Jethu, ke toc kɔcdït Itharel bïk Jethu la thiëëc bï bɛ̈n bä aluɔnyde bɛ̈n kony.
3 E, quando ouviu falar de Jesus, enviou-lhe uns anciãos dos judeus, rogando-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Gokë la tënë Jethu ku läŋkë ku luelkë ëlä, “Apath ba bɛ̈ny apuruuk kënë kony.
4 E, chegando eles junto de Jesus, rogaram-lhe muito, dizendo: É digno de que lhe concedas isso.
5 Anhiar kackua, ku ë yen buth tɛ̈dan ye ɣok mat thïn.”
5 Porque ama a nossa nação e ele mesmo nos edificou a sinagoga.
6 Go Jethu la ke ke. Ku kaam wën bï yen baai dööt, ke bɛ̈ny apuruuk toc mäthke bïk la lɛ̈k ye ëlä, “Bɛ̈ny, duk rot näk cäth rin ɣɛn acie raan path nadë ke yï bɔ̈ atiɛ̈mdiɛ̈ yic.
6 E foi Jesus com eles; mas, quando já estava perto da casa, enviou-lhe o centurião uns amigos, dizendo-lhe: Senhor, não te incomodes, porque não sou digno de que entres debaixo do meu telhado;
7 Ku ɣɛn akëc la tënë yï rin ŋic ɣɛn ye lɔn ye ɣɛn raan rac. Luel wɛ̈t ë path ku aluɔnydiɛ̈ abï pial.
7 e, por isso, nem ainda me julguei digno de ir ter contigo; dize, porém, uma palavra, e o meu criado sarará.
8 Rin ɣɛn aya, ɣɛn arɛ̈ɛ̈r bänydït cök, ku ɣɛn ala apuruuk rɛ̈ɛ̈r ɣacök. Aya lɛ̈k ŋɛk, ‘Lɔɔr!’ Ka la, ku lɛ̈k ŋɛk, ‘Bäär tɛ̈n,’ Ka bɔ̈, ku aya lɛ̈k aluɔnydiɛ̈, ‘Loi kënë!’ Ka looi.”
8 Porque também eu sou homem sujeito à autoridade, e tenho soldados sob o meu poder, e digo a este: vai; e ele vai; e a outro: vem; e ele vem; e ao meu servo: faze isto; e ele o faz.
9 Go Jethu gäi wën piŋ yen wëlkä, ku wël yenhom thän awën buɔth ye ku lueel, “Acïn raan ca kaŋ yök kam kɔc Itharel la gam cït gam ë mony kënë.”
9 E, ouvindo isso, Jesus maravilhou-se dele e, voltando-se, disse à multidão que o seguia: Digo-vos
10 Nawën dhuk kɔc awën cï tooc baai, ke yök alony bɛ̈ny ke cï pial.
10 E, voltando para casa os que foram enviados, acharam são o servo enfermo.
11 Nawën ke Jethu la gen Nain, ku ë cath kek kɔcken ye buɔɔth ku kɔc juëc kɔ̈k.
11 E aconteceu, pouco depois, ir ele à cidade chamada Naim, e com ele iam muitos dos seus discípulos e uma grande multidão.
12 Nawën dötkë gɛu ke räm kek kɔc ket raan cï thou. Ku raan cï thou ë ye wän töŋ. Ku kɔc juëc aake cath kek tiŋ lëër kënë.
12 E, quando chegou perto da porta da cidade, eis que levavam um defunto, filho único de sua mãe, que era viúva; e com ela ia uma grande multidão da cidade.
13 Nawën tïŋ Jethu tiŋ kënë, ke ŋɛɛr yic ku lëk ye ëlä, “Duk dhiau.”
13 E, vendo-a, o Senhor moveu-se de íntima compaixão por ela e disse-lhe: Não chores.
14 Ku lëk kɔc bïk kɔ̈ɔ̈c ku gɔɔt biöŋ awën cï raan kuɔ̈m piny, ku lueel, “Riënythii, jɔt rot.”
14 E, chegando-se, tocou o esquife (e os que o levavam pararam) e disse: Jovem, eu te digo: Levanta-te.
15 Go riënythii awën cï thou rot jɔt ku jiɛɛm ku cɔl Jethu ajiël kek man.
15 E o defunto assentou-se e começou a falar. E entregou-o à sua mãe.
16 Go raan ëbën riɔ̈ɔ̈c ku leckë Nhialic ku luelkë, “Raan käk Nhialic tïŋ ril apɛi acï tuɔ̈l ë kamkua. Ku Nhialic acï bɛ̈n bï kacke bɛ̈n luɔ̈k.”
16 E de todos se apoderou o temor, e glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta se levantou entre nós, e Deus visitou o seu povo.
17 Ku jɔl kë cï Jethu looi piŋ raan ëbën pan Judia, ku wuɔ̈t kɔ̈k thiääk ke ye.
17 E correu dele esta fama por toda a Judeia e por toda a terra circunvizinha.
18 Go kɔc Joon buɔɔth käkkith ye lueel rin Jethu lɛ̈k Joon. Go kɔc karou kamken tuɔɔc tënë Jethu bïk la thiëëc ëlä,
18 E os discípulos de João anunciaram-lhe todas essas coisas.
19 “Ye yïn raan bï bɛ̈n aye raan dɛ̈t yen buk tiit?”
19 E João, chamando dois dos seus discípulos, enviou- os a Jesus, dizendo: És tu aquele que havia de vir ou esperamos outro?
20 Nawën ɣëëtkë tënë Jethu ke luelkë, “Joon raan kɔc muɔɔc nhïïm acï ɣo tooc buk yï bɛ̈n thiëëc, ee yïn raan bï bɛ̈n aye raan dɛ̈t yen buk tiit?”
20 E, quando aqueles homens chegaram junto dele, disseram: João Batista enviou-nos a perguntar-te: És tu aquele que havia de vir ou esperamos outro?
21 Ku kaam awën thiëc kek, Jethu ë kony kɔc juëc tuany apɛi, ku kɔc cï jakrɛc dɔm. Ku kɔc cï cɔɔr.
21 E, na mesma hora, curou muitos de enfermidades, e males, e espíritos maus; e deu vista a muitos cegos.
22 Go wɛ̈tden bɛ̈ɛ̈r ku lueel, “Lak ku lɛ̈kkë Joon käk cäk tïŋ ku käk cäk piŋ, cɔɔr acï bɛn daai ëmën, ku aduany acï ya cath ku kɔc cï tuet acï tuet jal kegup, ku miŋ acï ya piŋ, ku kɔc cï thou aacï röt jɔt. Ku Wɛ̈t Puɔth Yam alëk kɔc ŋɔ̈ŋ nyïn.
22 Respondendo, então, Jesus, disse-lhes: Ide e anunciai a João o que tendes visto e ouvido: os cegos veem, os coxos andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos ressuscitam e aos pobres anuncia-se o evangelho.
23 Ku raan mit guɔ̈p ë raan cie puɔ̈u ë rou wɛ̈tdiɛ̈ yic.”
23 E bem-aventurado aquele que em mim se não escandalizar.
24 Nawën cï kɔc Joon jäl, ke Jethu jam ku tët kɔc Joon, “Ye raan yïndë yen cï wek la ror cïï ceŋ bäk la tïŋ? Ye raan puɔl yic ye wel nhom ë path cïmën ye yom aruɔ̈ɔ̈r wel nhom?
24 E, tendo-se retirado os mensageiros de João, começou a dizer à multidão acerca de João: Que saístes a ver no deserto? Uma cana abalada pelo vento?
25 Ye raan yïndë yen cäk la tïŋ? Ye raan ceŋ alɛ̈th path apɛi? Kɔc ciëŋ alɛ̈th dhëŋ ku yekë mïïth path cam akölaköl aa kɔc pan bɛ̈nydït.
25 Mas que saístes a ver? Um homem trajado de vestes delicadas? Eis que os que andam com vestes preciosas e em delícias estão nos paços reais.
26 Lɛ̈kkë ɣa, yeŋö cäk la tïŋ? Ye raan käk Nhialic tïŋ. Ee yic. Ku alɛ̈k we, yeen adït tënë raan käk Nhialic tïŋ.
26 Mas que saístes a ver? Um profeta? Sim, vos digo, e muito mais do que profeta.
27 Rin Joon yen aye athör thɛɛr wël Nhialic jam riɛnke ëlä,
27 Este é aquele de quem está escrito: Eis que envio o meu anjo diante da tua face, o qual preparará diante de ti o teu caminho.
28 Ku ben Jethu lɛ̈k ke ëlä, “Acïn raan kuat kɔc cï dhiëëth pinynhom dït tënë Joon. Ku yeen aŋot wɛ̈r raan koor tɔ̈ bääny Nhialic yic.”
28 E eu vos digo que, entre os nascidos de mulheres, não há maior profeta do que João Batista; mas o menor no Reino de Deus é maior do que ele.
29 Kuat kɔc cï wɛ̈tde piŋ, agut kɔc ajuër kut aacï këpuɔth looi Nhialic ŋic, ku cɔlkë röt aa muɔɔc Joon nhïïm.
29 E todo o povo que o ouviu e os publicanos, tendo sido batizados com o batismo de João, justificaram a Deus.
30 Ku kɔc akut Parathï ku kɔc piööc lööŋ Mothith, aacïï jai kë wïc Nhialic bï guiir tënë ke, rin cï kek kuec bï Joon ke cïï muɔɔc nhïïm.
30 Mas os fariseus e os doutores da lei rejeitaram o conselho de Deus contra si mesmos, não tendo sido batizados por ele.
31 Ku ben Jethu thiëc, “Yeŋö ba thɔ̈ŋ kek riëëc akölë? Thɔ̈ŋkë kek ŋö?
31 E disse o Senhor: A quem, pois, compararei os homens desta geração, e a quem são semelhantes?
32 Keek aa cït mïth cï kenhïïm mat laar yic leŋ kegup, ye lueel ëlä,
32 São semelhantes aos meninos que, assentados nas praças, clamam uns aos outros e dizem: Nós vos tocamos flauta, e não dançastes; cantamos lamentações, e não chorastes.
33 “Rin Joon raan kɔc muɔɔc nhïïm ëcie bɛ̈ɛ̈i kuany yiic ke mïth ku dëk ë mɔ̈u, ku ayakë lueel, ‘Lɔn le yen guɔ̈p jɔŋrac!’
33 Porque veio João Batista, que não comia pão nem bebia vinho, e dizeis: Tem demônio.
34 Ku Manh Raan acï bɛ̈n ku ye mïth kek kɔc ku dëk ke ke, ku ayakë lueel, ‘Jethu akok, ku a dɛk määu. Ku amääth kek kɔc ajuër kut ku kɔc la gup adumuɔ̈ɔ̈m!’
34 Veio o Filho do Homem, que come e bebe, e dizeis: Eis aí um homem comilão e bebedor de vinho, amigo dos publicanos e dos pecadores.
35 Ku luɔi puɔth Nhialic ë rot nyuɔɔth käk ye kɔc ke buɔɔth yiic looi.”
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Naɣɔn akäl tök ke raan tök kɔc akut Parathï cɔl Jethu bïk la mïth. Go Jethu la pan raan akut Parathï ku nyuuc bï mïth.
36 E rogou-lhe um dos fariseus que comesse com ele; e, entrando em casa do fariseu, assentou-se à mesa.
37 Nawën piŋ tiŋ adëjöök, ŋic gɛu yic ëbën, lɔn cï raan akut parathï Jethu caal paande, ke bɔ̈ kek töny koor cï cuëëc tiɔm ril apɛi, la yic miök ŋïr ye ɣɔɔc wëëu juëc apɛi.
37 E eis que uma mulher da cidade, uma pecadora, sabendo que ele estava à mesa em casa do fariseu, levou um vaso de alabastro com unguento.
38 Ku le ɣöt, ku nyuuc Jethu lɔ̈ɔ̈m, ku dhiɛɛu ke cie nhom guɔ̈t Jethu cök. Go pïu awën dhiɛɛu yen Jethu luak cök. Goke weec nhïmken nhom. Ku ciim cök ku tɔc cök miök ŋïr awën muk.
38 E, estando por detrás, aos seus pés, chorando, começou a regar-lhe os pés com lágrimas, e enxugava-lhos com os cabelos da sua cabeça e beijava-lhe os pés, e ungia-lhos com o unguento.
39 Nawën tïŋ raan akut Parathï wën cï Jethu gɔɔŋ ë kënë, ke jam yetök ëlä, “Na mony kënë ye raan käk Nhialic tïŋ, ŋuɔ̈t acï tïŋ ye gɔɔt ŋic, ye tiŋ yïndë, rin adëjöök.”
39 Quando isso viu o fariseu que o tinha convidado, falava consigo, dizendo: Se este fora profeta, bem saberia quem e qual é a mulher que lhe tocou, pois é uma pecadora.
40 Go Jethu wɛ̈t Thaimon guɔ ŋic ku lueel tënë ye, “Thaimon! Ala kë wiëc ba lɛ̈k yï. Päl yïyïc piny.” Go bɛ̈ɛ̈r, “Ye kënë ŋö, Raan ë piööc?”
40 E, respondendo, Jesus disse-lhe: Simão, uma coisa tenho a dizer-te. E ele disse: Dize-a, Mestre.
41 Go Jethu lɛ̈k anyïköl kënë, “Monytui ë kɔ̈ny kɔc karou. Raan tök kek wëëu ye dɔ̈m raan ruɔ̈ɔ̈n tök, ku raan dɛ̈t kek wëëu ë pɛn tök.
41 Um certo credor tinha dois devedores; um devia-
42 Ku akëckë lëu kedhie bïk wëëu cool. Go wëëu puɔ̈l, ku cïï ke ben kɔ̈ɔ̈ny. Na ye yï, yeŋa kamken bï mony kënë nhiaar apɛi?”
42 E, não tendo eles com que pagar, perdoou-lhes a ambos. Dize, pois: qual deles o amará mais?
43 Go Thaimon bɛ̈ɛ̈r, “Aya tak ë raan cï wëëu juëc päl piny tënë ye.” Go Jethu bɛ̈ɛ̈r, “Këdu ë yic!”
43 E Simão, respondendo, disse: Tenho para mim que é aquele a quem mais perdoou. E ele lhe disse: Julgaste bem.
44 Ku wël yenhom tik ku lëk Thaimon, “Ca kë looi ë tiŋ tënë ɣa tïŋ? Ɣɛn acï bɛ̈n paandu ku yïn akëc ɣa yiëk pïu ba cök lɔɔk. Ku yen tiŋë acä lɔɔk cök pïuken nyin, ku wuuny ke nhïmken nhom.
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês tu esta mulher? Entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; mas esta regou-me os pés com lágrimas e mos enxugou com os seus cabelos.
45 Yïn akëc ɣa ciim wën bï ɣɛn cït tɛ̈ ye miäth kɔc ë ciɛɛŋda yic. Ku yeen ë ɣa ciim cök ëmën ku ëmën, tɛ̈wën rëër ɣɛn ë tɛ̈n.
45 Não me deste ósculo, mas esta, desde que entrou, não tem cessado de me beijar os pés.
46 Yïn akëc ɣa cak lor apath ba tɔc nhom, ku yeen acä tɔc cök miök ŋïr.
46 Não me ungiste a cabeça com óleo, mas esta ungiu-me os pés com unguento.
47 Ku alɛ̈k yï lɔn nhiɛ̈rdït cï nyuɔɔth thïn aye nyooth aya lɔn cï adumuɔ̈ɔ̈mken juëc päl piny. Rin raan cï käklik päl piny tënë ye, ee nhiɛ̈r koor nyuɔɔth.”
47 Por isso, te digo que os seus muitos pecados
48 Ku lëk tik, “Adumuɔ̈ɔ̈mku aacï päl piny.”
48 E disse a ela: Os teus pecados
49 Go kɔc awën mïth kek ye aa jiɛɛm wei ku yekë lueel ëlä, “Yeŋa kënë jam lɔn ë yen adumuɔ̈ɔ̈m päl piny?”
49 E os que estavam à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este, que até perdoa pecados?
50 Ku ben Jethu lɛ̈k tik, “Gamdu acï kony. Lɔɔr ke dɔ̈ɔ̈r Nhialic.”
50 E disse à mulher: A tua fé te salvou; vai-te em paz.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.