Lucas 20
Lëk yam (DIKNT) vs ARA
1 Naɣɔn akäl tök, tɛ̈wën piööc Jethu kɔc ë Wɛ̈t Puɔth Yam luaŋ Nhialic, ke bɛ̈nydït käk Nhialic, ku kɔc gät lööŋ ku kɔcdït baai bɔ̈ tënë ye.
1 Aconteceu que, num daqueles dias, estando Jesus a ensinar o povo no templo e a evangelizar, sobrevieram os principais sacerdotes e os escribas, juntamente com os anciãos,
2 Ku thiëckë, “Ee yïn, lɛ̈k ɣo ye riɛl ŋö tɔ̈ yïguɔ̈p ye yïn luui këlä? Ku yeŋa yïk yï ë riɛl kënë?”
2 e o arguiram nestes termos: Dize-nos: com que autoridade fazes estas coisas? Ou quem te deu esta autoridade?
3 Go Jethu bɛ̈ɛ̈r tënë ke, “Wek aba thiëëc aya, lɛ̈kkë ɣa,
3 Respondeu-lhes: Também eu vos farei uma pergunta; dizei-me:
4 riɛl ye Joon kɔc gäm lɔ̈kwëi yök tënë Nhialic aye riɛlde ë rot?”
4 o batismo de João era dos céus ou dos homens?
5 Gokë kaŋ guëëk yic kamken ë röt ku luelkë, “Na luelku ka yök tënë Nhialic, ka lueel ëlä, yeŋö këc wek wɛ̈tde gam?
5 Então, eles arrazoavam entre si: Se dissermos: do céu, ele dirá: Por que não acreditastes nele?
6 Ku na luelku ke riɛlde ë rot, ke ɣok aa näk, rin cï raan ëbën ye gam lɔn Joon ë ye raan käk Nhialic tïŋ.”
6 Mas, se dissermos: dos homens, o povo todo nos apedrejará; porque está convicto de ser João um profeta.
7 Gokë dhuɔ̈k Jethu, “Ɣok aa kuc tɛ̈ yök yen riɛlde thïn.”
7 Por fim, responderam que não sabiam.
8 Go Jethu lɛ̈k ke, “Na ye këya, ke wek aacä lëk riɛl ye ɣɛn käkkä looi.”
8 Então, Jesus lhes replicou: Pois nem eu vos digo com que autoridade faço estas coisas.
9 Ku ben Jethu jam ë waal tënë kɔc ku lueel, “Monytui ëcï dom looi ku cum yic tiim ë luɔk, ku riöp yic kɔc kɔ̈k. Ku keny wun dɛ̈t, ku le pɛ̈i juëc nɔ̈k wei.
9 A seguir, passou Jesus a proferir ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, arrendou-a a lavradores e ausentou-se do país por prazo considerável.
10 Nawën le tɛ̈ cï tiim luɔk thɔ̈ɔ̈ŋ, ke tooc aluɔnyde tënë kɔc wäär cï riɔ̈p dom yic bïk la gäm abäkke. Gokë alony dɔm ku thatkë ku copkë ciëën yecin.
10 No devido tempo, mandou um servo aos lavradores para que lhe dessem do fruto da vinha; os lavradores, porém, depois de o espancarem, o despacharam vazio.
11 Go alony dɛ̈t bɛn tooc, gokë bɛn dɔm ku thatkë ku baŋkë apɛi. Ku toockë ciëën ke cïn kë cïk gäm ye.
11 Em vista disso, enviou-lhes outro servo; mas eles também a este espancaram e, depois de o ultrajarem, o despacharam vazio.
12 Go alony dɛ̈t ye kek diäk bɛn tooc, gokë yiëk tɛ̈tök aya ku copkë wei.
12 Mandou ainda um terceiro; também a este, depois de o ferirem, expulsaram.
13 Go wun dom lueel, ‘Yeŋö ba looi? Ɣɛn abï manhdiɛ̈n nhiaar tooc, tɛ̈dë ka bïk la theek.’
13 Então, disse o dono da vinha: Que farei? Enviarei o meu filho amado; talvez o respeitem.
14 Nawën tïŋ kɔc cï riɔ̈p dom yic manhde, ke luelkë, ‘Kënë ë manh raan yen la dom, ku ë yen abï käŋ lɔ̈k thɔn aköldä. Bäk näkku ku käkkä aabï döŋ ke ɣo.’
14 Vendo-o, porém, os lavradores, arrazoavam entre si, dizendo: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que a herança venha a ser nossa.
15 Ku thelkë aɣeer dom yic ku näkkë.” Ku jɔl Jethu ke thiëëc, “Yeŋö bï raan la dom looi tënë ke?”
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o dono da vinha?
16 “Abï bɛ̈n ku nɛ̈k kɔc awën cï riɔ̈p dom yic, ku riöp dom yic kɔc kɔ̈k.” Nawën piŋkë ë wɛ̈t kënë ke luelkë, “Diɛ̈t cïï rot loi!”
16 Virá, exterminará aqueles lavradores e passará a vinha a outros. Ao ouvirem isto, disseram: Tal não aconteça!
17 Go Jethu ke döt apɛi ku thiëëc ke, “Yeŋö ye wɛ̈t kënë cï gɔ̈t këlä thɛɛr teet yic,
17 Mas Jesus, fitando-os, disse: Que quer dizer, pois, o que está escrito:
18 Ku lëk Jethu ke, “Na deeny raan yecök mën ka duɔɔny bï ruɔ̈th. Ku na wïk raan nhom ka niɔɔn yic.”
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.
19 Go kɔc piööc lööŋ ku bäny käk Nhialic wïc bïk Jethu dɔm nyin yic, rin cï kek ye ŋic lɔn aa kek ke jiëëm Jethu gup ë waal. Ku keek aacï riɔ̈ɔ̈c kɔc awën tɔ̈ thïn.
19 Naquela mesma hora, os escribas e os principais sacerdotes procuravam lançar-lhe as mãos, pois perceberam que, em referência a eles, dissera esta parábola; mas temiam o povo.
20 Gokë kɔc kɔ̈k riɔp thook bïk röt looi ciɛ̈t ke ye kɔc path tënë Jethu, bïk aa la thiëëc bïk deep rin na le wɛ̈t rɛɛc lueel, ke dɔmkë ku ɣɛ̈thkë tënë bänydït mac baai.
20 Observando-o, subornaram emissários que se fingiam de justos para verem se o apanhavam em alguma palavra, a fim de entregá-lo à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Ku bïk tënë Jethu ku thiëckë ëlä, “Raan piööc, aŋicku lɔn wɛ̈t ye lueel ku kë ye piɔ̈ɔ̈c ee yic. Yïn acie dït raan ye kuɛ̈ɛ̈c nhom. Ku yïn ë kɔc piɔ̈ɔ̈c bïk kë wïc Nhialic looi dhël la cök.
21 Então, o consultaram, dizendo: Mestre, sabemos que falas e ensinas retamente e não te deixas levar de respeitos humanos, porém ensinas o caminho de Deus segundo a verdade;
22 Lɛ̈k ɣo, na ye täktäkdu buk ajuër dhiɛl aa gam, ɣok kɔc Itharel tënë bɛ̈nyŋaknhom Cithɛ̈r kua cuk bï gäm ye.”
22 é lícito pagar tributo a César ou não?
23 Ku Jethu ëcï ruɛ̈ɛ̈nyden ŋic, ku bëër,
23 Mas Jesus, percebendo-lhes o ardil, respondeu:
24 “Nyuɔ̈thkë ɣa wëëu, ku thiëëc ke, ye nhom ŋa ku ye rin ŋa käkkä cï giɛɛt ë wëëth kɔ̈u?” Gokë bɛ̈ɛ̈r, “Aa käk Cithɛ̈r bɛ̈nyŋaknhom.”
24 Mostrai-me um denário. De quem é a efígie e a inscrição? Prontamente disseram: De César. Então, lhes recomendou Jesus:
25 Go Jethu lɛ̈k ke, “Na ŋiɛckë këya, gämkë Cithɛ̈r bɛ̈nyŋaknhom këde ku gämkë Nhialic këde.”
25 Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Ku acïn wɛ̈t rɛɛc cï Jethu lueel kɔc nhïïm lëu bï ya awuɔ̈c bï kek ye dɔm. Ku wɛ̈t cï lueel ëcï ke gɔ̈i ku bitkë.
26 Não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, admirados da sua resposta, calaram-se.
27 Go kɔc kɔ̈k akut Thaduthï. Akut cïï yeen ye gam lɔn bï Nhialic kɔc cï thou bɛn cɔl apïr, bɛ̈n tënë Jethu ku thiëckë ëlä,
27 Chegando alguns dos saduceus, homens que dizem não haver ressurreição,
28 “Raan piööc, Mothith acï löŋ gɔ̈t ëlä tënë ɣo, ‘Na thou wämënh ë raan ku nyiëëŋ tik piny ke cïn mïth, ke wämënh koor ala ɣöt tik bï mïth dhiëëth ɣön mɛ̈nhë.’
28 perguntaram-lhe: Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se morrer o irmão de alguém, sendo aquele casado e não deixando filhos, seu irmão deve casar com a viúva e suscitar descendência ao falecido.
29 Na thööŋku lɔn tɔ̈ mïth tik thïn kadhorou, ku thiëk wën dït, ku thou ke cïn mïth.
29 Ora, havia sete irmãos: o primeiro casou e morreu sem filhos;
30 Go wämënh buɔth ye la ɣöt tik, ku thou aya ke cïn mïth cï dhiëëth.
30 o segundo e o terceiro também desposaram a viúva;
31 Ku looi rot këya tënë mɛ̈nhë ye kek diäk. Ku këya tënë ke ëbën kadhorou, aacï thou ke cïn mïth cïk nyääŋ piny.
31 igualmente os sete não tiveram filhos e morreram.
32 Nawën ke tik thou aya.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 Ku lek tueŋ ku thiëckë, tɛ̈ le kɔc cï thou röt jɔt aköldä, bï ya tiŋ ŋa, rin cï yen rëër ke ke ëbën kadhorou?”
33 Esta mulher, pois, no dia da ressurreição, de qual deles será esposa? Porque os sete a desposaram.
34 Go Jethu bɛ̈ɛ̈r, “Thiëŋ ye kɔc röt thiaak ë kën pinynhom tɛ̈n.
34 Então, lhes acrescentou Jesus: Os filhos deste mundo casam-se e dão-se em casamento;
35 Ku kɔc path bï röt jɔt thou yic, kɔc ye pan Nhialic këden, aacie thiëëk ku aacie ë thiaak,
35 mas os que são havidos por dignos de alcançar a era vindoura e a ressurreição dentre os mortos não casam, nem se dão em casamento.
36 ku aacïï bï bɛn thou rin aa thöŋ kek atuuc Nhialic. Ku aa mïth Nhialic rin cï kek röt jɔt thou yic.
36 Pois não podem mais morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Ku Mothith guɔ̈p ë jam lɔn ye kɔc cï thou bɛn pïr, wäär gɛ̈t yen tɛ̈ cï Nhialic rot nyuɔ̈th ye ë bun dɛ̈p yic, ku jiɛɛm rin Bɛ̈ny ëlä, ‘Ee Nhialic Abaram, ee Nhialic Ithäk ku ee Nhialic Jakop.’
37 E que os mortos hão de ressuscitar, Moisés o indicou no trecho referente à sarça, quando chama ao Senhor o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.
38 Wɛ̈tde yic ë lɔn ye yen Nhialic ë kɔc pïr, ku acie Nhialic kɔc cï thou, rin kɔc ëbën aa pïr tënë ye.”
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, e sim de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Go kɔc piööc lööŋ ke kääc thïn jam ku luelkë, “Aca ŋiɛc dhuk nhom raan piööc.”
39 Então, disseram alguns dos escribas: Mestre, respondeste bem!
40 Ku thök jamden rin ë cïk wïc bïk bɛn thiëëc.
40 Dali por diante, não ousaram mais interrogá-lo.
41 Ku lueel Jethu tënë ke, “Yeŋö ë ye lueel lɔn raan cï lɔc ku dɔc ya raan dhiënh Debit?
41 Mas Jesus lhes perguntou: Como podem dizer que o Cristo é filho de Davi?
42 Rin aye Debit guɔ̈p luel athör waak yic ëlä,
42 Visto como o próprio Davi afirma no livro dos Salmos:
43 ɣet tɛ̈ bï ɣɛn kɔc atɛrdu dhuɔ̈k ciëën yïcök.” ’
43 até que eu ponha os teus inimigos por estrado dos teus pés.
44 “Ye këdë ye yen manh Debit, ku yeen aye Debit cɔɔl, ‘Bänydiɛ̈?’ ”
44 Assim, pois, Davi lhe chama Senhor, e como pode ser ele seu filho?
45 Tɛ̈wën piŋ kɔc ëbën wɛ̈tde, ke Jethu wël yenhom kɔcken ye buɔɔth ku lueel,
45 Ouvindo-o todo o povo, recomendou Jesus a seus discípulos:
46 “Tiɛtkë röt ku duɔ̈kkë kɔc piööc lööŋ Itharel ye kiɛ̈ɛ̈t. Kɔc cath kek alɛ̈thken dït bär, röt teem ɣɔ̈n ɣɔɔc yiic bï ke aa muɔ̈th athɛ̈ɛ̈k. Ayekë nhiaar bïk nyuc tueŋ thöc kɔcdït tɛ̈n amat, ku ɣɔ̈n path aköl yai.
46 Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes talares e muito apreciam as saudações nas praças, as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes;
47 Ku keek aa käk lëër tuɔ̈ɔ̈r nyïn, ku röökkë apɛi bïk kɔc wëŋ lɔn puɔth kek. Kɔckä aabï tɛ̈m awuɔ̈c ril apɛi.”
47 os quais devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações; estes sofrerão juízo muito mais severo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.