Lucas 16
Lëk yam (DIKNT) vs ACF
1 Ku ben Jethu lueel tënë kɔcken ye buɔɔth ëlä, “Wäthɛɛr raan ajak ë tɔ̈ thïn, ku yeen ë la raan käkke guiir baai, ku raan kënë ëcï luɔm tënë ye rin cï yen wɛ̈ɛ̈uke muɔ̈r.
1 E dizia também aos seus discípulos: Havia um certo homem rico, o qual tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de dissipar os seus bens.
2 Go cɔɔl ku lueel, ‘Yeŋö kë ya piŋ keye lueel ë riɛnku? Nyoth wëëu ca dɔm ku wëëu cï määr thook ëbën, rin yïn acïï bï bɛn ŋot yï lui tënë ɣa.’
2 E ele, chamando-o, disse-lhe: Que é isto que ouço de ti? Dá contas da tua mordomia, porque já não poderás ser mais meu mordomo.
3 Go mony wën lueel yepuɔ̈u ëlä, ‘Ba ŋö looi tɛ̈ cop bɛ̈ny ɣa luɔidiɛ̈ yic? Ɣɛn akuc puɔ̈r ë dom ku ɣɛn abï guɔ̈p yär tɛ̈ ye ɣɛn lim.
3 E o mordomo disse consigo: Que farei, pois que o meu senhor me tira a mordomia? Cavar, não posso; de mendigar, tenho vergonha.
4 Ëmën, kë ba looi aca jäl ŋic, kë bï ɣɛn cɔl ala kɔc juëc määth ke ɣa, bïk ɣa aa lor bääiken tɛ̈ cop ɣa wei luɔidiɛ̈ yic.’
4 Eu sei o que hei de fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 “Go kɔc la gup käny bänyde cɔɔl ku lueel tënë raan cï kaŋ bɛ̈n, ‘Käk bɛ̈ny kɔ̈ny tënë yï yekë dë?’
5 E, chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, disse ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 Go lueel, ‘Ɣɛn akɔ̈ny tönydït miök bian tök.’ Go raan käŋ guiir baai lɛ̈k ye, ‘Kënë acï ya akuɛ̈ndu, nyuc ku gät thiärdhiëc.’
6 E ele respondeu: Cem medidas de azeite. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e assentando-te já, escreve cinqüenta.
7 Ku thiëëc raan dɛ̈t, ‘Na yïïn, kɛ̈ny tɔ̈ yïguɔ̈p ye dë?’ Go lueel, ‘Ee gäny rap tiɛm tök.’ Go lɛ̈k raan wën, ‘Gät buɔt kabɛ̈t.’
7 Disse depois a outro: E tu, quanto deves? E ele respondeu: Cem alqueires de trigo. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e escreve oitenta.
8 “Go wun baai raanden la guɔ̈p awan leec wën cï yen rot kony. Rin tɛ̈ ye riëëc akölë käkken luɔɔi thïn kamken aŋuɛ̈ɛ̈n tënë mïth bääny Nhialic.”
8 E louvou aquele senhor o injusto mordomo por haver procedido prudentemente, porque os filhos deste mundo são mais prudentes na sua geração do que os filhos da luz.
9 Go Jethu la tueŋ ku jiɛɛm, “Këya alɛ̈k we, luɔikë jiɛɛk pinynhom bï wek ke la mɛ̈th, rin na la jaakdun thök ke wek aabï lor pïr akölriëëc ëbën yic.
9 E eu vos digo: Granjeai amigos com as riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 Raan ŋic kälik muk apath ë käjuëc ŋiɛc muk aya, ku raan kuc kälik muk, acie käjuëc ë ŋiɛc muk.
10 Quem é fiel no mínimo, também é fiel no muito; quem é injusto no mínimo, também é injusto no muito.
11 Na yïn acie käk ciɛɛŋ pinynhom ë tɛ̈n ŋiɛc muk, ke yï bï deet puɔ̈u këdë bï yï gäm jiɛɛk tɔ̈ pan Nhialic?
11 Pois, se nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Na yïn acie ŋɔ̈ɔ̈th puɔ̈u lɔn bï yïn kën raandä ŋiɛc muk, ke yeŋa bï gäm kë cɔk a këdu?
12 E, se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 “Acïn alony lëu ye bï luui tënë bäny karou, ka man raan tueŋ ku nhiɛɛr raan ye kɔc rou. Tɛ̈dë ka thek raan tueŋ ku dhɛ̈l raan dɛ̈t guɔ̈p. Acïï raan lëu bï Nhialic ku jiɛɛk nhiar kedhie.”
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque, ou há de odiar um e amar o outro, ou se há de chegar a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e a Mamom.
14 Go kɔc akut Parathï, kɔc nhiar wëëu, käkkä piŋ ëbën ku dɔlkë Jethu guɔ̈p.
14 E os fariseus, que eram avarentos, ouviam todas estas coisas, e zombavam dele.
15 Go Jethu lɛ̈k ke, “Wek aa röt nyuɔɔth kɔc nhïïm ciɛ̈t wek kɔc path ku Nhialic aŋic kë tɔ̈ wepuɔ̈th. Rin käk ye kɔc juëc yiëk kepuɔ̈th apɛi ciɛ̈t kek ril, aaye Nhialic tïŋ ke kor.
15 E disse-lhes: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações, porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 “Wäthɛɛr agut tɛ̈wäär tul Joon, kɔc aake ye löŋ Mothith ku wël cï kɔc käk Nhialic tïŋ gɔ̈t, theek. Ku ëmën, Wɛ̈t Puɔth Yam rin bääny Nhialic alëk kɔc, ku awïc kuat raan ëbën bï rot riɛɛny thïn.
16 A lei e os profetas duraram até João; desde então é anunciado o reino de Deus, e todo o homem emprega força para entrar nele.
17 Ee këya, apuɔl yic bï käk tɔ̈ nhial ku pinynhom riääk, tɛ̈n tɛ̈ bï wɛ̈t thiin koor tɔ̈ Löŋ yic cuat wei.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 “Raan liɔ̈i tiɛŋde ku thiɛɛk tiŋ dɛ̈t, ka cä akɔr looi. Ku mony thiak tiŋ cï muɔnyde liɔ̈ɔ̈i, ka cï akɔr looi aya.”
18 Qualquer que deixa sua mulher, e casa com outra, adultera; e aquele que casa com a repudiada pelo marido, adultera também.
19 Go Jethu kääŋ bɛ̈n thɔ̈ɔ̈th ku lueel, “Raan tök ë tɔ̈ thïn ku ëcï jak apɛi, ku ë ceŋ alɛ̈th dhëŋ ku ë ye yai looi paande akölaköl.
19 Ora, havia um homem rico, e vestia-se de púrpura e de linho finíssimo, e vivia todos os dias regalada e esplendidamente.
20 Ku raan laaŋ cɔl Ladhäro la guɔ̈p tɛ̈töök juëc apɛi ë tɔ̈ thïn aya. Ku ë ye nyuc ɣön raan ajak thok,
20 Havia também um certo mendigo, chamado Lázaro, que jazia cheio de chagas à porta daquele;
21 bï lim awuthueei ë lööny piny. Ku jɔ̈k aake ye bɛ̈n aya ku nyankë tɛ̈töök yiic.
21 E desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as chagas.
22 “Nawën ke laaŋ kënë thou, go atuuc Nhialic wɛ̈ike tääu Abaram yɔu nhial pan kɔc path cï thou. Nawën ke mony ajak lök thou aya ku thiäk,
22 E aconteceu que o mendigo morreu, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; e morreu também o rico, e foi sepultado.
23 ku tɛ̈ɛ̈u wɛ̈ike pan mac, ku rem thïn apɛi. Nawën ŋɛ̈ɛ̈r yenyin nhial ke tïŋ Abaram tɛ̈mec, ku Ladhäro ke tɔ̈ yeyɔu.
23 E no inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe Abraão, e Lázaro no seu seio.
24 Go dhiau ku lueel, ‘Wä Abaram liec ɣa, ku toc Ladhäro bï ciɛɛn tök luɔ̈t thok pïu yiic, ku gɔɔt ɣaliep bï liɛmdiɛ̈ liɛr, rin ɣɛn arem apɛi ë tɛ̈n!’
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e manda a Lázaro, que molhe na água a ponta do seu dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 “Go Abaram bɛ̈ɛ̈r, ‘Manhdiɛ̈, tak lɔn cï yïn käpath yök wäär pïïr yïn ku yök Ladhäro kärɛc. Ku yeen awac puɔ̈u ëmën ku yïn arem apɛi.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que recebeste os teus bens em tua vida, e Lázaro somente males; e agora este é consolado e tu atormentado.
26 Ku dɛ̈t aya, tɛ̈thuth mec yic apɛi atɔ̈ kamkua bï ciɛ̈n raandan la lɔŋtui, ku cïn raandun bɔ̈ tënë ɣa ë tɛ̈n.’
26 E, além disso, está posto um grande abismo entre nós e vós, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem tampouco os de lá passar para cá.
27 Go mony ajak wën lueel, ‘Wä Abaram yïn aläŋ ba Ladhäro tuɔɔc panda,
27 E disse ele: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 tënë mïth wä kadhiëc bï ke la wɛ̈ɛ̈t bïk cïï bɔ̈ ë tɛ̈n bï ke reem aya.’
28 Pois tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham também para este lugar de tormento.
29 “Go Abaram lɛ̈k ye, ‘Mothith ku kɔc käk Nhialic tïŋ aa tɔ̈ thïn, cɔl ke aa piŋ wɛ̈lken.’
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 Go mony ajak bɛn lueel, ‘Kënë acïï ye lëu, Wä Abaram! Ku na jɔt raan rot kɔc cï thou yiic ku le tënë ke, ka päl kärɛc yekë ke looi.’
30 E disse ele: Não, pai Abraão; mas, se algum dentre os mortos fosse ter com eles, arrepender-se-iam.
31 Go Abaram lueel, ‘Na cïk wël Mothith ku wël kɔc käk Nhialic tïŋ piŋ, ka cïï wɛ̈t raan cï thou ku ben pïr piŋ aya.’ ”
31 Porém, Abraão lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que algum dos mortos ressuscite.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.