Atos 22
Lëk yam (DIKNT) vs ARA
1 “Kɔckiɛ̈n dït ku wek wämäthkiɛ̈ ku wek wärkua, piɛŋkë apath ɣɛn acïn kërɛɛc ca looi nɛ̈k ɣa.”
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Nawën piŋkë ke jam thuɔŋden, gokë biɛt, abï piny la dïl ku jɔl Paulo la tueŋ ke jam,
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 “Ɣɛn ë raan Itharel, dhiëth Tarthuth wun Cilicia, ku ɣɛn ɣa dït Jeruthalem tɛ̈n ku ë Gamaliel yen acä piɔ̈ɔ̈c. Ɣɛn acï piɔ̈ɔ̈c tɛ̈ bï ɣɛn lööŋ wärkuan dït thɛɛk thïn, cïmëndun wek kɔc tɔ̈ tɛ̈n akölë.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 Ɣɛn acï kɔc ke buɔth dhël kën yic cɔl agum. Ɣɛn acï röör ku diäär cɔl amac.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 Raandït käk Nhialic ku kɔc akut luk ëbën alëukë ku bïk lueel lɔn nadë ke yic yen kë ya lueel. Keek aacä yiëk athör ku ba ke la yiëk kɔckuan Itharel tɔ̈ Damathkuth. Ke ɣɛn acï kɔc cï gam bɛ̈n la dɔm ku rɛk kecin, ku kuɛ̈ɛ̈th ke ciëën Jeruthalem rin bï ke bɛ̈n tɛ̈m awuɔ̈c.”
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 “Ɣɔn akɔ̈l ciɛl yic ke ɣa cath, ɣa cï thiɔ̈k kek Damathkuth, ke këcït mac la biliny nhial ku go ɣa guɔ gɔ̈ɔ̈l piny.
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Ku wiɛ̈ɛ̈k piny ku piɛŋ röl raan ke jam ku lëk ɣa, ‘Thawul! Thawul! Ë rin ŋö cɔl yïn ɣa agum?’
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Guɔ thiëc, ‘Ye yïn ŋa Bɛ̈ny?’ Go lɛ̈k ɣa, ‘Ee ɣɛn Jethu raan Nadharet, ë rin ŋö cɔl yïn ɣa agum.’
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Kɔc ke cath kek ɣa aake cï mac tïŋ, ku aa këc röl jam tënë ɣa piŋ.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Guɔ thiëc, ‘Yeŋö ba looi, Bɛ̈ny?’ Ku acï Bɛ̈ny bɛ̈n lɛ̈k ɣa, ‘Jɔt rot ku lɔɔr Damathkuth, ku yïn abï la lɛ̈k këriëëc ëbën yen cï Nhialic tak ku ba looi tënë ye.’
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Ɣɛn ɣa cï many cä bir nyin cɔɔr, go kɔc ke cath kek ɣɛn ɣa thel ku ɣɛ̈thkë ɣa Damathkuth.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Ku mony cɔl Ananiath ë tɔ̈ Damathkuth, ku ë ye raan Nhialic door ku ë thek löŋ kɔc Itharel, ku yeen ë thekkë apɛi.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Yeen ëcï bɛ̈n tënë ɣa, ku kɛ̈ɛ̈c ɣalɔ̈ɔ̈m ku lueel, ‘Wämääth Paulo, ba pial ba bɛn daai!’ Nyin yic nyiɛndiɛ̈ acï rot bɛ̈n liep ku tiɛ̈ŋ piny.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 Ku lueel, ‘Nhialic ye wärkuan dït door acï lɔc ku ba kë wïc ba looi tënë ye ŋic, ku tïŋ Aluaŋdeen puɔth käkkä looi, ku piŋ rɔ̈lde ke jam.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Ku yïn abï ya raan ŋic ë wɛ̈t kënë, ku ba raan ëbën lɛ̈k kë ca tïŋ ku käk ca piŋ.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Ku ëmën, yeŋö ŋuɔ̈t tit? Jɔt rot ku bï yï muɔɔc nhom, ku cɔl adumuɔ̈ɔ̈mku aa lɔɔk wei, ku ba Nhialic ya rɔ̈ɔ̈k.’
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 “Ku jal dhuk Jeruthalem, ku wën cï ɣɛn la ba la röök luaŋ Nhialic, ke ɣa tïŋ kecït nyuɔ̈th,
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 ku tiɛ̈ŋ Jethu ke lëk ɣa, ‘Jäl ëmën Jeruthalem ku ban yïkɔ̈u, rin kɔc tɔ̈ tɛ̈n, aacï wɛ̈lkun ba ya lueel riɛnkiɛ̈ bï gam.’
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Guɔ dhuk nhom, ‘Bɛ̈ny, aŋickë apath lɔn cï ɣɛn a la ɣɔ̈n amat Itharel yiic, ku dam kɔc cï gam ku cal ke aa that.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 Ku ë ca gam wäär ku bï Ithipin nɔ̈k raan ye kɔc piɔ̈ɔ̈c wɛ̈tdu, ku ë ɣɛn ɣa cä alɛ̈th kɔc ke nɛ̈k ye lɔ̈k tiit.’
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Go Jethu lɛ̈k ɣa, ‘Lɔɔr, rin yïn aba tuɔɔc tɛ̈mec tënë kɔc cie kɔc Itharel.’ ”
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Go kɔc wën wël Paulo piŋ, agut lɔn lueel yen wɛ̈t bï ye tuɔɔc tënë kɔc cie kɔc Itharel. Gokë duɔɔt bɛn looi, “Nyaaikë raan cït kën ë pinynhom! Näkkë! Acie raan path bï pïr!”
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Ku jɔlkë aa kiu, ke ya alɛ̈thken piɛɛr nhial ku yekë liɛɛt wɛɛr nhial.
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 Go bɛ̈ny apuruuk Roma apuruuk yɔ̈ɔ̈k bïk Paulo ɣäth ɣöt tɛ̈ ye apuruuk tïït thïn, ku lëkkë ke ku bïk that, rin bï Paulo wɛ̈t ye kɔc Itharel ye jääm guɔ̈p lek.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Ku wën cï kek ye der ku bïk that, go Paulo lɛ̈k bɛ̈ny apuruuk wën kääc kelɔ̈m ëlä, “Ye löŋ lueel lɔn nadë ke raan Roma that ë path ke këc ɣäth luk yic, bï la awuɔ̈c yök yeguɔ̈p?”
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Nawën piŋ bɛ̈ny apuruuk wɛ̈t cï Paulo lɛ̈k ye, go la tënë bɛ̈nydït apuruuk ku thiëëc, “Yeŋö loi? Yen monyë ë raan kɔc pan Roma.”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Go bɛ̈nydït apuruuk la tënë Paulo ku thiëëc, “Lɛ̈k ɣa, ye raan Roma?” Go Paulo bɛ̈ɛ̈r, “Ee yic.”
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Go bɛ̈nydït apuruuk lueel, “Ɣɛn ë raan kɔc pan Roma rin cï ɣɛn wëëu juëc tääu piny tënë kɔc mac baai.” Go Paulo bɛ̈ɛ̈r, “Ɣɛn ë raan pan Roma rin ye kɔc ke dhiëth ɣa kɔc pan Roma.”
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Go kɔc kɔ̈k ke bï Paulo bɛ̈n thiëëc, dhuk ciëën ku nyiëëŋkë thïn, ku bɛ̈nydït apuruuk ëcï riɔ̈ɔ̈c wën cï yen ye ŋic lɔn ye Paulo raan kɔc Roma, ku rin cï yen ye cɔl ader aya.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Na aköl dɛ̈ɛ̈t, wën wïc bɛ̈ny apuruuk Roma ye bï awuɔ̈c ye kɔc Itharel Paulo gaany ŋic, go Paulo cɔl adɛ̈k apuruuk cin, tɛ̈wën cï ye rek ku yöök kɔcdït käk Nhialic ku kɔc amat ëbën bïk rɔ̈m. Ku bïï Paulo kenhïïm.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.