Atos 22
Lëk yam (DIKNT) vs ARIB
1 “Kɔckiɛ̈n dït ku wek wämäthkiɛ̈ ku wek wärkua, piɛŋkë apath ɣɛn acïn kërɛɛc ca looi nɛ̈k ɣa.”
1 Irmãos e pais, ouvi a minha defesa, que agora faço perante vós.
2 Nawën piŋkë ke jam thuɔŋden, gokë biɛt, abï piny la dïl ku jɔl Paulo la tueŋ ke jam,
2 Ora, quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E ele prosseguiu:
3 “Ɣɛn ë raan Itharel, dhiëth Tarthuth wun Cilicia, ku ɣɛn ɣa dït Jeruthalem tɛ̈n ku ë Gamaliel yen acä piɔ̈ɔ̈c. Ɣɛn acï piɔ̈ɔ̈c tɛ̈ bï ɣɛn lööŋ wärkuan dït thɛɛk thïn, cïmëndun wek kɔc tɔ̈ tɛ̈n akölë.
3 Eu sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade, instruído aos pés de Gamaliel, conforme a precisão da lei de nossos pais, sendo zeloso para com Deus, assim como o sois todos vós no dia de hoje.
4 Ɣɛn acï kɔc ke buɔth dhël kën yic cɔl agum. Ɣɛn acï röör ku diäär cɔl amac.
4 E persegui este Caminho até a morte, algemando e metendo em prisões tanto a homens como a mulheres,
5 Raandït käk Nhialic ku kɔc akut luk ëbën alëukë ku bïk lueel lɔn nadë ke yic yen kë ya lueel. Keek aacä yiëk athör ku ba ke la yiëk kɔckuan Itharel tɔ̈ Damathkuth. Ke ɣɛn acï kɔc cï gam bɛ̈n la dɔm ku rɛk kecin, ku kuɛ̈ɛ̈th ke ciëën Jeruthalem rin bï ke bɛ̈n tɛ̈m awuɔ̈c.”
5 do que também o sumo sacerdote me é testemunha, e assim todo o conselho dos anciãos; e, tendo recebido destes cartas para os irmãos, seguia para Damasco, com o fim de trazer algemados a Jerusalém aqueles que ali estivessem, para que fossem castigados.
6 “Ɣɔn akɔ̈l ciɛl yic ke ɣa cath, ɣa cï thiɔ̈k kek Damathkuth, ke këcït mac la biliny nhial ku go ɣa guɔ gɔ̈ɔ̈l piny.
6 Aconteceu, porém, que, quando caminhava e ia chegando perto de Damasco, pelo meio-dia, de repente, do céu brilhou-me ao redor uma grande luz.
7 Ku wiɛ̈ɛ̈k piny ku piɛŋ röl raan ke jam ku lëk ɣa, ‘Thawul! Thawul! Ë rin ŋö cɔl yïn ɣa agum?’
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Guɔ thiëc, ‘Ye yïn ŋa Bɛ̈ny?’ Go lɛ̈k ɣa, ‘Ee ɣɛn Jethu raan Nadharet, ë rin ŋö cɔl yïn ɣa agum.’
8 Eu respondi: Quem és tu, Senhor? Disse-me: Eu sou Jesus, o nazareno, a quem tu persegues.
9 Kɔc ke cath kek ɣa aake cï mac tïŋ, ku aa këc röl jam tënë ɣa piŋ.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Guɔ thiëc, ‘Yeŋö ba looi, Bɛ̈ny?’ Ku acï Bɛ̈ny bɛ̈n lɛ̈k ɣa, ‘Jɔt rot ku lɔɔr Damathkuth, ku yïn abï la lɛ̈k këriëëc ëbën yen cï Nhialic tak ku ba looi tënë ye.’
10 Então perguntei: Senhor que farei? E o Senhor me disse: Levanta-te, e vai a Damasco, onde se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Ɣɛn ɣa cï many cä bir nyin cɔɔr, go kɔc ke cath kek ɣɛn ɣa thel ku ɣɛ̈thkë ɣa Damathkuth.
11 Como eu nada visse por causa do esplendor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo cheguei a Damasco.
12 “Ku mony cɔl Ananiath ë tɔ̈ Damathkuth, ku ë ye raan Nhialic door ku ë thek löŋ kɔc Itharel, ku yeen ë thekkë apɛi.
12 Um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Yeen ëcï bɛ̈n tënë ɣa, ku kɛ̈ɛ̈c ɣalɔ̈ɔ̈m ku lueel, ‘Wämääth Paulo, ba pial ba bɛn daai!’ Nyin yic nyiɛndiɛ̈ acï rot bɛ̈n liep ku tiɛ̈ŋ piny.
13 vindo ter comigo, de pé ao meu lado, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. Naquela mesma hora, recobrando a vista, eu o vi.
14 Ku lueel, ‘Nhialic ye wärkuan dït door acï lɔc ku ba kë wïc ba looi tënë ye ŋic, ku tïŋ Aluaŋdeen puɔth käkkä looi, ku piŋ rɔ̈lde ke jam.
14 Disse ele: O Deus de nossos pais de antemão te designou para conhecer a sua vontade, ver o Justo, e ouvir a voz da sua boca.
15 Ku yïn abï ya raan ŋic ë wɛ̈t kënë, ku ba raan ëbën lɛ̈k kë ca tïŋ ku käk ca piŋ.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Ku ëmën, yeŋö ŋuɔ̈t tit? Jɔt rot ku bï yï muɔɔc nhom, ku cɔl adumuɔ̈ɔ̈mku aa lɔɔk wei, ku ba Nhialic ya rɔ̈ɔ̈k.’
16 Agora por que te demoras? Levanta-te, batiza-te e lava os teus pecados, invocando o seu nome.
17 “Ku jal dhuk Jeruthalem, ku wën cï ɣɛn la ba la röök luaŋ Nhialic, ke ɣa tïŋ kecït nyuɔ̈th,
17 Aconteceu que, tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, achei-me em êxtase,
18 ku tiɛ̈ŋ Jethu ke lëk ɣa, ‘Jäl ëmën Jeruthalem ku ban yïkɔ̈u, rin kɔc tɔ̈ tɛ̈n, aacï wɛ̈lkun ba ya lueel riɛnkiɛ̈ bï gam.’
18 e vi aquele que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Guɔ dhuk nhom, ‘Bɛ̈ny, aŋickë apath lɔn cï ɣɛn a la ɣɔ̈n amat Itharel yiic, ku dam kɔc cï gam ku cal ke aa that.
19 Disse eu: Senhor, eles bem sabem que eu encarcerava e açoitava pelas sinagogas os que criam em ti.
20 Ku ë ca gam wäär ku bï Ithipin nɔ̈k raan ye kɔc piɔ̈ɔ̈c wɛ̈tdu, ku ë ɣɛn ɣa cä alɛ̈th kɔc ke nɛ̈k ye lɔ̈k tiit.’
20 E quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentindo na sua morte e guardando as capas dos que o matavam.
21 Go Jethu lɛ̈k ɣa, ‘Lɔɔr, rin yïn aba tuɔɔc tɛ̈mec tënë kɔc cie kɔc Itharel.’ ”
21 Disse-me ele: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Go kɔc wën wël Paulo piŋ, agut lɔn lueel yen wɛ̈t bï ye tuɔɔc tënë kɔc cie kɔc Itharel. Gokë duɔɔt bɛn looi, “Nyaaikë raan cït kën ë pinynhom! Näkkë! Acie raan path bï pïr!”
22 Ora, escutavam-no até esta palavra, mas então levantaram a voz, dizendo: Tira do mundo tal homem, porque não convém que viva.
23 Ku jɔlkë aa kiu, ke ya alɛ̈thken piɛɛr nhial ku yekë liɛɛt wɛɛr nhial.
23 Gritando eles e arrojando de si as capas e lançando pó para o ar,
24 Go bɛ̈ny apuruuk Roma apuruuk yɔ̈ɔ̈k bïk Paulo ɣäth ɣöt tɛ̈ ye apuruuk tïït thïn, ku lëkkë ke ku bïk that, rin bï Paulo wɛ̈t ye kɔc Itharel ye jääm guɔ̈p lek.
24 o comandante mandou que levassem Paulo para dentro da fortaleza, ordenando que fosse interrogado debaixo de açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Ku wën cï kek ye der ku bïk that, go Paulo lɛ̈k bɛ̈ny apuruuk wën kääc kelɔ̈m ëlä, “Ye löŋ lueel lɔn nadë ke raan Roma that ë path ke këc ɣäth luk yic, bï la awuɔ̈c yök yeguɔ̈p?”
25 Quando o haviam atado com as correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um cidadão romano, sem ser ele condenado?
26 Nawën piŋ bɛ̈ny apuruuk wɛ̈t cï Paulo lɛ̈k ye, go la tënë bɛ̈nydït apuruuk ku thiëëc, “Yeŋö loi? Yen monyë ë raan kɔc pan Roma.”
26 Ouvindo isto, foi o centurião ter com o comandante e o avisou, dizendo: Vê o que estás para fazer, pois este homem é romano.
27 Go bɛ̈nydït apuruuk la tënë Paulo ku thiëëc, “Lɛ̈k ɣa, ye raan Roma?” Go Paulo bɛ̈ɛ̈r, “Ee yic.”
27 Vindo o comandante, perguntou-lhe: Dize-me: és tu romano? Respondeu ele: Sim sou.
28 Go bɛ̈nydït apuruuk lueel, “Ɣɛn ë raan kɔc pan Roma rin cï ɣɛn wëëu juëc tääu piny tënë kɔc mac baai.” Go Paulo bɛ̈ɛ̈r, “Ɣɛn ë raan pan Roma rin ye kɔc ke dhiëth ɣa kɔc pan Roma.”
28 Tornou o comandante: Eu por grande soma de dinheiro adquiri este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Go kɔc kɔ̈k ke bï Paulo bɛ̈n thiëëc, dhuk ciëën ku nyiëëŋkë thïn, ku bɛ̈nydït apuruuk ëcï riɔ̈ɔ̈c wën cï yen ye ŋic lɔn ye Paulo raan kɔc Roma, ku rin cï yen ye cɔl ader aya.
29 Imediatamente, pois se apartaram dele aqueles que o iam interrogar; e até o comandante, tendo sabido que Paulo era romano, atemorizou-se porque o havia ligado.
30 Na aköl dɛ̈ɛ̈t, wën wïc bɛ̈ny apuruuk Roma ye bï awuɔ̈c ye kɔc Itharel Paulo gaany ŋic, go Paulo cɔl adɛ̈k apuruuk cin, tɛ̈wën cï ye rek ku yöök kɔcdït käk Nhialic ku kɔc amat ëbën bïk rɔ̈m. Ku bïï Paulo kenhïïm.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que ele era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o sinédrio; e, trazendo Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.