Atos 16
Lëk yam (DIKNT) vs NTLH
1 Paulo acï cath bï la Derbe ku Lithtra tɛ̈ ciëŋ Krïthian cɔl Timothï thïn. Man Timothï ëcï gam aya, ku yeen ë ye nyan kuat Itharel, ku wun ë ye Gïrïk.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Kɔc le ɣok gam tök ëbën Lithtra ku Ikonia, aake ye ŋiɛc jam rin Timothï.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Go Paulo Timothï cɔl aŋot rin wïc yen ye bïk cath. Ee looi këya rin aŋic kɔc Itharel ke ciëŋ Derbe ku Lithtra ëbën lɔn ye wun Timothï Gïrïk, kuat cie ŋoot.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Tɛ̈wën ye kek jäl gen ku lek gen, aake lööŋ cï atuuc Jethu ku kɔcdït tɔ̈ Jeruthalem guiir tɛ̈t kɔc cï gam, ku lëkkë ke bïk aa luui cït tɛ̈ wïc atuuc Jethu ku kɔcdït tɔ̈ Jeruthalem ye thïn.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Këya, kɔc akut kɔc cï gam aacï cök puɔ̈th bïk gamden cïï war, ku kɔc cï gam aacï röt aa juak akölaköl.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Paulo ku Thilath aacï Prigia ku Galatia bar yic, rin cï Wëi Nhialic ye nyuɔ̈th ke bïk Wɛ̈t Puɔth Yam cïï piööc ë bɛ̈ɛ̈i Athia kä yiic.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Tɛ̈wën cï kek aken Mithia dööt, ke wïckë bïk la pan cɔl Bithinia, ku keek aacï Wëi Nhialic nyuääth bïk cïï tëk thïn.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Gokë Mithia bar yic ku lek Troath.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Ku ë wɛ̈ɛ̈r kënë Paulo acï këdäŋ tïŋ këcït raan Mathedonia ke kääc yenhom ku lɛ̈ŋ. “Bäär yïn Paulo Mathedonia ba ɣo bɛ̈n kony.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Wën cï Paulo nyuɔ̈th ë kënë, goku röt guiir buk la Mathedonia, rin acuk ŋic lɔn cï Nhialic ɣo cɔɔl buk Wɛ̈t Puɔth Yam la piɔ̈ɔ̈c tënë kɔc Mathedonia.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Goku jäl Troath ë riäi ku gërku buk teem Thamodhraki, naɣɔn nhiäk dɛ̈ɛ̈t ɣo la Nipolith.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Ku jiëlku Nipolith ku lok Pilipi gen tueŋ ye kaŋ thiɔɔk tɛ̈ le kɔc Mathedonia, ku yen ë ye gen rëër kɔc Roma thïn. Ku näkku nïn juëc geeu.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Nawën aköl cïï kɔc Itharel ë luui ke ɣo jiël geeu, ku lok wäryɔu tɛ̈ yeku tak lɔn ye kɔc Itharel kenhïïm mat thïn bïk röök. Ku nyuucku piiny ku jiɛɛmku tënë diäär ke cï kenhïïm mat thïn aya.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Kam kɔc cï wɛ̈lkua piŋ ë kɔc ke tɔ̈ thïn yiic, ee tiŋ gen Thiatira cɔl Lidia, ku ë ye ɣɔɔc wei alɛ̈th mïthiɔ̈ɔ̈ŋ ril ɣɔ̈nyden yic apɛi. Lidia ë ye Nhialic door, ku ëcï Nhialic cök puɔ̈u bï wɛ̈t lueel Paulo piŋ.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Wën cï ye gäm lɔ̈kwëi kek kɔc ciëŋ baai kek ye, ke cɔl ɣo ku lëk ɣo, “Bäk, rɛ̈ɛ̈rkë paandiɛ̈, tɛ̈ cï wek ye gam lɔn cï ɣɛn gam ayic.” Ku lɛ̈ŋ ɣo buk la baai.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Naɣɔn akäl tök, tɛ̈wën le ɣok tɛ̈ ye kɔc la röök thïn, ke ɣo räm kek nyan alony la guɔ̈p jɔŋ ye cɔl alëk kɔc kë bï rot looi. Ku yeen ëcï wëëu juëc apɛi bɛ̈ɛ̈i tënë kɔcken cï ye loony.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Nawën ke buɔth Paulo ku ɣo ëbën ke loi duɔɔt, “Kɔckä aa lui rin Nhialic Madhɔl. Aa yïn lëk tɛ̈ bï Nhialic yï kuɔny thïn.”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Ku looi këya nïn juëc, agut bï Paulo puɔ̈u riääk, ku wel yenhom ku lëk jɔŋ tɔ̈ nya guɔ̈p, “Rin Jethu Krïtho bäär bei ë nya guɔ̈p!” Ee kaam wën, ke jɔŋrac jiël yeguɔ̈p.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Nawën le kɔc cï yeen loony tïŋ, ke nyan alony cïn wëëu ye bɛn bɛ̈ɛ̈i tënë ke, gokë Paulo dɔm ku Thilath ku thelkë ke luk yic.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Ku ɣɛ̈thkë ke bäny nhïïm ku luelkë, “Röörkä aa kɔc Itharel, ku keek aa loi aliääp gɛnda.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Aa ɣook piɔ̈ɔ̈c buk käk liu ciɛɛŋda ku lɔ̈ɔ̈ŋkua yiic, aa looi. Ɣok aa kuat Roma. Këya, ɣok aacïï dhil luui käk yekë lɛ̈k ɣo buk ke looi.”
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Ku mɛt thän awën kääc luk kɔ̈u wɛ̈tden yic ku biɛ̈kkë ke, ku ret bäny alɛ̈th Paulo ku Thilath yiic kekɔ̈th, ku cɔlkë ke aa that.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Wën cï apuruuk Paulo ku Thilath that ku biɛ̈kkë ke apɛi, ku riitkë ke ɣön mɛ̈c, ku yöök bɛ̈ny apuruuk ë tïït kɔc cï mac, bï ke der rin bï kek cïï kat.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Nawën piŋ apuruuk ë wɛ̈t kënë, ke riitkë ɣön tɔ̈ ciëën ku rekkë kecök, ku mɛckë ke gurgurdït thiek kɔ̈u.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Nawën tɛ̈cït wɛ̈ɛ̈r ciɛl yic, ke Paulo ku Thilath aake rɔ̈ɔ̈k ku ketkë waak door kek Nhialic, ku kɔc kɔ̈k ke cï mac kek keek aake pïŋ.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Kaam awën ke piny yiɛ̈ɛ̈k rot apɛi, ku yiɛ̈ɛ̈k tɛ̈wën cï ɣön mɛ̈c buth thïn aya. Nyin yic tɛ̈wën ke ɣööt ŋany kethook, ku däk luɔ̈ŋ werwer kecök.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Go bɛ̈ny apuruuk wën tit ɣöt thok rot puur ku tïŋ ɣööt ke ŋaany thook, ku tɛk lɔn cï kɔc cï mac röt kual, go palde miëët bei, ku wïc bï rot nɔ̈k.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Go Paulo rɛ̈l apɛi, “Duk rot näk! Ɣok aatɔ̈ tɛ̈n ëbën!”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Go bɛ̈ny apuruuk mac cɔɔl, ku riŋ ɣöt ku wïïk Paulo ku Thilath cök ke lɛth.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Nawën ke wɛt nhïïm aɣeer ku thiëëc ke, “Wek bäny, yeŋö ba looi bï ɣa kony?”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Gokë lueel, “Gam wɛ̈t Bɛ̈ny Jethu, ke yïn akony wek kacku.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Nawën ke jɔl wɛ̈t Bɛ̈ny Jethu piɔ̈ɔ̈c tënë ye ku tënë kɔc kɔ̈k tɔ̈ paande ëbën.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Ku ë wɛ̈ɛ̈r kënë, ke Paulo ku Thilath nyɛɛi bɛ̈ny apuruuk wën ke bï tɛ̈tɔ̈ɔ̈kken la lɔɔk yiic ku dër keyiic, ku muɔc nhom nyin yic kek kacke ëbën.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Ku ɣɛ̈th Paulo ku Thilath paande ku gɛ̈m ke miëth. Ku jɔl puɔ̈u miɛt kek kacke rin cï yen wɛ̈t Nhialic jal gam.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Naɣɔn nhiäk ke bäny geeu toc bäny apuruuk, “Lak, lëkkë bɛ̈ny apuruuk tït ɣön mɛ̈c bï Paulo ku Thilath lony.”
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Go bɛ̈ny apuruuk tït lëk Paulo, “Bäny aacï wɛ̈t tooc riɛnkun bï we lony. Këya, wek aacï puɔ̈l bäk jäl ke cïn awuɔ̈c yïk we.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Go Paulo lueel tënë bɛ̈ny apuruuk, “Ɣok aa këc ɣäth luk yic, ku ɣok aacï bäny cɔl athat thɛ̈i nhom ku mac ɣo, ku ɣok aa kɔc Roma! Ku ëmën, awïckë buk jäl ɣo cïï ŋic? Acie tɛ̈de! Kek bäny nhïïm, aa dhil bɛ̈n tɛ̈n bïk ɣo bɛ̈n luɔ̈ny bei.”
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Go bäny apuruuk wɛ̈t cï Paulo ku Thilath lɛ̈k ke la kuany yic tënë bäny geeu. Nawën piŋkë lɔn ye Paulo ku Thilath kɔc Roma, gokë riɔ̈ɔ̈c.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Ku lek bïk ke la lɔ̈ŋ, bïk wɛ̈t päl piny tënë ke, ku bïïkë ke bei ɣön mɛ̈c ku lëkkë ke bïk jäl geeu.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Go Paulo ku Thilath jäl ku lek pan Lidia. Ku matkë kenhïïm thïn kek kɔc cï gam, ku jiɛɛmkë tënë ke wël deet kek kepuɔ̈th ku jiëlkë.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.