Atos 12
Lëk yam (DIKNT) vs ARA
1 Ë runkä cɔk ëcï baai kööl agut Judia, go bɛ̈ny Judia cɔl Ɣërot Agrïpa kɔc abɛ̈k kɔc cï gam yiic cɔl abaŋ.
1 Por aquele tempo, mandou o rei Herodes prender alguns da igreja para os maltratar,
2 Yeen acï mɛ̈nh Joon cɔl Jemith cɔl atök yeth pal.
2 fazendo passar a fio de espada a Tiago, irmão de João.
3 Na le tïŋ ke kɔc Itharel mit puɔ̈th kë cï looi, go Pïtɛr cɔl adɔm ku mac, (yen kënë ë loi rot ɣɔn ciɛm Yan Ayum cïn yic luɔu.)
3 Vendo ser isto agradável aos judeus, prosseguiu, prendendo também a Pedro. E eram os dias dos pães asmos.
4 Nawën cï Pïtɛr dɔm ku mac, ke thön akuut apuruuk kaŋuan bïk aa tiit. Ku akuɔ̈t tök ë la yic kɔc kaŋuan. Ee cï Ɣërot Agrïpa tak ku bï Pïtɛr ɣäth luk yic aköl Yan Ayum cïn yic luɔu cök ciëën.
4 Tendo-o feito prender, lançou-o no cárcere, entregando-o a quatro escoltas de quatro soldados cada uma, para o guardarem, tencionando apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Ku Pïtɛr acï jäl rëër mɛ̈c yic. Ku kɔc cï gam aake ye röök riɛnke apɛi tënë Nhialic.
5 Pedro, pois, estava guardado no cárcere; mas havia oração incessante a Deus por parte da igreja a favor dele.
6 Wɛ̈ɛ̈r yen bï Ɣërot Agrïpa ye cɔl abïï luk yic rial, Pïtɛr ë nin kam apuruuk karou ke tit ye. Ee cï rek cïn arëk karou, ku ɣön mɛ̈c ë tit thok apuruuk kek ke lui akölë.
6 Quando Herodes estava para apresentá-lo, naquela mesma noite, Pedro dormia entre dois soldados, acorrentado com duas cadeias, e sentinelas à porta guardavam o cárcere.
7 Tɛ̈wën nyin yic ka atuny Nhialic bɔ̈ ku kɛ̈ɛ̈c ɣöt thok ku mer ɣöt yic. Ku mɛŋ Pïtɛr kët ku puɔ̈ɔ̈c bï rot jɔt ku lëk ye, “Lɔc rot jɔt! Ku ban yïkɔ̈u!” Nyin yic, ke luɔ̈ŋ awën cï ye rek lööny wei yecin.
7 Eis, porém, que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz iluminou a prisão; e, tocando ele o lado de Pedro, o despertou, dizendo: Levanta-te depressa! Então, as cadeias caíram-lhe das mãos.
8 Ku lueel atuny nhial, “Dut yïyic ku ruɔ̈k warku.” Go Pïtɛr yeyic duut ku ruk war, ku lëk atuny nhial ye, “Paat alanhdu yïkɔ̈u ku buɔth ɣa.”
8 Disse-lhe o anjo: Cinge-te e calça as sandálias. E ele assim o fez. Disse-lhe mais: Põe a capa e segue-me.
9 Go Pïtɛr jäl biaath cök aɣeer, Pïtɛr ë këc kën loi rot deet yic, lɔn nadë ke kë looi atuny nhial ë yic. Ëcï tak ciɛ̈t ye nyuɔ̈th.
9 Então, saindo, o seguia, não sabendo que era real o que se fazia por meio do anjo; parecia-lhe, antes, uma visão.
10 Keek aacï jal tëëk akuɔ̈t tök lɔ̈ɔ̈m, akut apuruuk ke tït, ku benkë rëët akut dɛ̈t ye kek rou lɔ̈ɔ̈m ku jɔlkë ɣet kal thok, kal ye gur thok wëëth cï yethok wɛl geeu. Go kal yethok ŋaany ë rot ku lek aɣeer. Keek aacï jäl la ke cath dhël yic, nawën ka atuny nhial mär.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o qual se lhes abriu automaticamente; e, saindo, enveredaram por uma rua, e logo adiante o anjo se apartou dele.
11 Ku jɔl Pïtɛr kë lui rot ye deet yic ku lueel, “Ëmën aca jal ŋic lɔn ye yen yic kënë awën ya tïŋ këcït nyuɔ̈th! Nhialic acä tuɔ̈c atuɔ̈nyde bä bɛ̈n kuɔ̈ny bei Ɣërot Agrïpa cin, ku jɔl aa käk ke ye kɔc Itharel tïŋ ke bïk luɔ̈i ɣa.”
11 Então, Pedro, caindo em si, disse: Agora, sei, verdadeiramente, que o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo judaico.
12 Nawën ŋic lɔn rëër yen tɛ̈rac, go la pan Maria man Joon Marko. Ku kɔc juëc aake cï kenhïïm kut thïn ë ke rɔ̈ɔ̈k.
12 Considerando ele a sua situação, resolveu ir à casa de Maria, mãe de João, cognominado Marcos, onde muitas pessoas estavam congregadas e oravam.
13 Ku jɔl Pïtɛr ɣöt tɔɔŋ thok aɣeer, go nyan aluaak lui baai cɔl Roda la bï raan ɣöt gut thok la tïŋ.
13 Quando ele bateu ao postigo do portão, veio uma criada, chamada Rode, ver quem era;
14 Ku ëcï Pïtɛr ŋic röl, go puɔ̈u miɛt apɛi, ku go guɔ kat ke këc ɣöt liep thok, ku le lɛ̈k kɔc lɔn yen ke Pïtɛr yen akääc aɣeer.
14 reconhecendo a voz de Pedro, tão alegre ficou, que nem o fez entrar, mas voltou correndo para anunciar que Pedro estava junto do portão.
15 Go kɔc awën rɛ̈ɛ̈r ɣöt lɛ̈k ye, “Yïn acï muɔ̈l!” Go lɛ̈k ke lɔn ë yic yen acï lɛ̈k ke. Gokë lueel, “Ka atiɛ̈mde yen acï bɛ̈n.”
15 Eles lhe disseram: Estás louca. Ela, porém, persistia em afirmar que assim era. Então, disseram: É o seu anjo.
16 Ku la Pïtɛr tueŋ ke tɔŋ ɣöt thok, gokë ɣöt ŋaany thok. Gokë tïŋ ku gɛ̈ikë.
16 Entretanto, Pedro continuava batendo; então, eles abriram, viram-no e ficaram atônitos.
17 Go Pïtɛr lɛ̈k ke bïk biɛt, ku jɔl tɛ̈t yic ke yen tɛ̈ cï Nhialic ye bɛ̈ɛ̈i bei thïn ɣööt ë mɛ̈c yic ku lëk ke, “Lɛ̈kkë Jemith ku wämäthkuan kɔ̈k yen kë cï rot looi.” Ku jiël bï la tɛ̈dɛ̈t.
17 Ele, porém, fazendo-lhes sinal com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tirara da prisão e acrescentou: Anunciai isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, retirou-se para outro lugar.
18 Na la piny bak, go apuruuk ke tït nhïïm la cɔ̈t, ku yekë röt thiëëc kamken, “Yeŋö cï rot looi tënë Pïtɛr?”
18 Sendo já dia, houve não pouco alvoroço entre os soldados sobre o que teria acontecido a Pedro.
19 Go Ɣërot Agrïpa apuruuk yɔ̈ɔ̈k bïk yɔ̈ɔ̈p. Ku akëc kë bɛ̈n yök. Go apuruuk cɔl adet thook, ku lëk kɔc kɔc nɔ̈k bï ke nɔ̈k. Tɛ̈wën cï ë kënë rot looi go Ɣërot Agrïpa jäl Judia, ku ben la ceŋ Cetharia.
19 Herodes, tendo-o procurado e não o achando, submetendo as sentinelas a inquérito, ordenou que fossem justiçadas. E, descendo da Judeia para Cesareia, Herodes passou ali algum tempo.
20 Nawën cï Ɣërot Agrïpa puɔ̈u riääk tënë bäny Tire ku Thidon, gokë la ke ya akut bïk la tïŋ. Ku ë cïk kaŋ lëk Blatuth raan käk pan bɛ̈ny tiit bï wɛ̈tden gam. Ku jɔlkë la tënë Ɣërot Agrïpa ku thiëckë bï dɔ̈ɔ̈r ke ke, rin keek aake ye mïïth yök wun yen mɛc Ɣërot Agrïpa.
20 Ora, havia séria divergência entre Herodes e os habitantes de Tiro e de Sidom; porém estes, de comum acordo, se apresentaram a ele e, depois de alcançar o favor de Blasto, camarista do rei, pediram reconciliação, porque a sua terra se abastecia do país do rei.
21 Naɣɔn aköl yen cï Ɣërot Agrïpa lueel bï yen mat ke ke, go ruk alɛ̈thken bääny ku nyuuc thɔ̈nyde nhom ku jiɛɛm ke kɔc.
21 Em dia designado, Herodes, vestido de trajo real, assentado no trono, dirigiu-lhes a palavra;
22 Ku jɔl kɔc duɔɔt aa looi ëlä, “Acie raan yen jam, Aciëk.”
22 e o povo clamava: É voz de um deus, e não de homem!
23 Ee tɛ̈ɛ̈n, Ɣërot Agrïpa acï atuny Nhialic bɛ̈n cɔl atuany, rin cï yen rot looi bï a yen ye door ku cie Nhialic yen ye door. Nawën ke cuet käm tɔ̈ yeyäc yic, ku thou.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado glória a Deus; e, comido de vermes, expirou.
24 Wɛ̈t Nhialic acï bɛ̈n la tueŋ ku kɔc juëc aacï bɛ̈n gam.
24 Entretanto, a palavra do Senhor crescia e se multiplicava.
25 Ku Barnaba kek Thawul aacï luɔiden bɛ̈n thöl, ku dhukkë Jeruthalem ke cath kek Joon Marko.
25 Barnabé e Saulo, cumprida a sua missão, voltaram de Jerusalém, levando também consigo a João, apelidado Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.