Apocalipse 19

Lëk yam (DIKNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Tɛ̈wën cï atuny ril thök ë jam, ke ɣa piŋ kɔc röt nhial ke loi kiɛɛu apɛi ku luelkë,
1 Depois destas coisas, ouvi no céu uma como grande voz de numerosa multidão, dizendo: Aleluia! A salvação, e a glória, e o poder são do nosso Deus,
2 Luɔ̈ŋde ee yic ku ala cök.
2 porquanto verdadeiros e justos são os seus juízos, pois julgou a grande meretriz que corrompia a terra com a sua prostituição e das mãos dela vingou o sangue dos seus servos.
3 Ku ben thän awën loi kiɛɛu yai cam,
3 Segunda vez disseram: Aleluia! E a sua fumaça sobe pelos séculos dos séculos.
4 Ku tiɛ̈ŋ kɔcdït kathiärou ku ŋuan, ku lääi pïr kaŋuan ke gut kenhiɔl piny ë Nhialic nhom ku dorkë ke cï nyuc thɔ̈nyde nhom,
4 Os vinte e quatro anciãos e os quatro seres viventes prostraram-se e adoraram a Deus, que se acha sentado no trono, dizendo: Amém! Aleluia!
5 Ku piɛŋ röl ke cöt thööc lɔ̈ɔ̈m ku lueel,
5 Saiu uma voz do trono, exclamando: Dai louvores ao nosso Deus, todos os seus servos, os que o temeis, os pequenos e os grandes.
6 Ku piɛŋ kɔc juëc ke loi kiɛɛu nhial apɛi, ke loi arɔ̈ɔ̈l cït arɔ̈ɔ̈l ë pïu kat apɛi, ku cït mär deŋ ku luelkë,
6 Então, ouvi uma como voz de numerosa multidão, como de muitas águas e como de fortes trovões, dizendo: Aleluia! Pois reina o Senhor, nosso Deus, o Todo-Poderoso.
7 Jɔlku puɔ̈th miɛt ku lecku Nhialic,
7 Alegremo-nos, exultemos e demos-lhe a glória, porque são chegadas as bodas do Cordeiro, cuja esposa a si mesma já se ataviou,
8 Acï Nhialic ruɔ̈k alɛ̈th path cïn gup acuɔl bï keek cieŋ.”
8 pois lhe foi dado vestir-se de linho finíssimo, resplandecente e puro. Porque o linho finíssimo são os atos de justiça dos santos.
9 Go atuuc lɛ̈k ɣa, “Gät wëlkä, kɔc mit puɔ̈th aa kɔc cï cɔɔl ë yan thiëŋ Manh Amääl yic.” Ku mɛt thïn ëlä, “Wëlkä aa wël ë yith bɔ̈ tënë Nhialic.”
9 Então, me falou o anjo: Escreve: Bem-aventurados aqueles que são chamados à ceia das bodas do Cordeiro. E acrescentou: São estas as verdadeiras palavras de Deus.
10 Guɔ ɣanhiaal guɔ̈t piny yenhom ba door. Go lɛ̈k ɣa, “Duk loi këya! Ee Nhialic yen aya luɔ̈ɔ̈i cïmën ye yïn ku miɛ̈thakun cï gam, kɔc cï yic cï Jethu nyuɔɔth, buɔɔth yic. Ee Nhialic ë rot yen aye door.” Rin yic cï Jethu nyuɔɔth yen ë kɔc cɔl agam wɛ̈t ë Nhialic.
10 Prostrei-me ante os seus pés para adorá-lo. Ele, porém, me disse: Vê, não faças isso; sou conservo teu e dos teus irmãos que mantêm o testemunho de Jesus; adora a Deus. Pois o testemunho de Jesus é o espírito da profecia.
11 Ku tiɛ̈ŋ pan Nhialic ke ŋaany thok, go ya mathiäŋ ɣer yen tiɛ̈ŋ thïn kek raan cath ë ye. Ee yen raan ë Nhialic luɔ̈ɔ̈i ë puɔ̈n ɣer, kuat käk ye looi ëbën aaya yith, tɛ̈ looi yen luk tɛ̈dë ke ye tɔŋ, ka la cök ëbën.
11 Vi o céu aberto, e eis um cavalo branco. O seu cavaleiro se chama Fiel e Verdadeiro e julga e peleja com justiça.
12 Yen adɛ̈p nyin cïmën mac, ku acieŋ ajɔ̈m juëc yenhom. Acï gät kɔ̈u rin, ku ë yen aŋic riɛnke ë rot.
12 Os seus olhos são chama de fogo; na sua cabeça, há muitos diademas; tem um nome escrito que ninguém conhece, senão ele mesmo.
13 Ku acieŋ alanh bär yekɔ̈u cï kɔ̈u thiäŋ ë riɛm. Ku riɛnke aa, “Wɛ̈t ë Nhialic.”
13 Está vestido com um manto tinto de sangue, e o seu nome se chama o Verbo de Deus;
14 Abuɔɔth apuruuk Nhialic ke cieŋ alɛ̈th ɣer, ku aake cath mïthiɔ̈ɔ̈ŋ ɣer.
14 e seguiam-no os exércitos que há no céu, montando cavalos brancos, com vestiduras de linho finíssimo, branco e puro.
15 Ku pal moth ë bɛ̈n bei yethok bï yen kɔc ë pinynhom tök. Abï kɔc pinynhom mac ke cïn aŋuän, aabï nhiac yiic cïmën mɔ̈n nhiɛ̈c bei athuääi yic, bïk riäŋ puɔ̈u ë Nhialic yök kegup.
15 Sai da sua boca uma espada afiada, para com ela ferir as nações; e ele mesmo as regerá com cetro de ferro e, pessoalmente, pisa o lagar do vinho do furor da ira do Deus Todo-Poderoso.
16 Ku alanhde kɔ̈u ku yeɣäm, rin acï gɔ̈t thïn ëlä, “Bɛ̈nyŋaknhom ë Bänyŋaknhïïm, Bɛ̈nydït ë Bänydït ëbën.”
16 Tem no seu manto e na sua coxa um nome inscrito: Rei dos Reis e Senhor dos Senhores .
17 Guɔ atuny nhial kääc akɔ̈l nyin tïŋ, ke cɔl diɛt pär aliir yic ëbën ku lueel röldït, “Bäk tɛ̈n, bäk bɛ̈n mïth miëthdït ë thëi cï Nhialic guiir!
17 Então, vi um anjo posto em pé no sol, e clamou com grande voz, falando a todas as aves que voam pelo meio do céu: Vinde, reuni-vos para a grande ceia de Deus,
18 Bäk ŋuɛtkë gup bänyŋaknhïïm, kɔcdït apuruuk, kɔcdït ril, gup mïthiɔ̈ɔ̈ŋken ku kɔc cath ë ke, gup kɔc ëbën, kɔc aloony ku kɔc cie aloony, kɔcdït ku kɔc kor!”
18 para que comais carnes de reis, carnes de comandantes, carnes de poderosos, carnes de cavalos e seus cavaleiros, carnes de todos, quer livres, quer escravos, tanto pequenos como grandes.
19 Ku tiɛ̈ŋ lɛ̈i ku bänyŋaknhïïm ë pinynhom kek apuruɔ̈ɔ̈kken, ke kuut kenhïïm ëbën bïk la thɔ̈r kek raan cath mathiäŋ ku apuruɔ̈ɔ̈kke.
19 E vi a besta e os reis da terra, com os seus exércitos, congregados para pelejarem contra aquele que estava montado no cavalo e contra o seu exército.
20 Go lɛ̈i dɔm, kek raan wɛ̈t lueth wëŋ yen kɔc nyïn lueel, raan käk kɔc gɔ̈i looi, bï kɔc la nhïïm kïn lɛ̈i kenhïïm tueŋ muɔ̈r rin käkken kä ku dorkë këden cï kiɛ̈ɛ̈t. Go keek ëbën karou piɛɛr manydït tuc apɛi bɛ̈n bei kuur yic ke pïr.
20 Mas a besta foi aprisionada, e com ela o falso profeta que, com os sinais feitos diante dela, seduziu aqueles que receberam a marca da besta e eram os adoradores da sua imagem. Os dois foram lançados vivos dentro do lago de fogo que arde com enxofre.
21 Ku näk apuruɔ̈ɔ̈kken ëbën ë pal bɛ̈n bei raan cath mathiäŋ thok. Ku guäpken aacï diɛt bɛ̈n ŋueet.
21 Os restantes foram mortos com a espada que saía da boca daquele que estava montado no cavalo. E todas as aves se fartaram das suas carnes.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.