Marcos 5
Dhuwa-Dhaŋu'mi Mark + Selections (DHG_DUW) vs VC
1 Djesum ga nhangu malthundamim warra buḏapthuwanan bayikuyam banha guḻungu Galiliwurum, ga dhawaṯthuwanam dhanal banha ŋunha galinꞌ, galkin yana ŋayiŋa yäkuŋa Garatjaŋan.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 Ga banha nhan Djesu marthaŋayŋurum wapthuwan bala yolŋuyun nhanany nhäŋal ŋarru maḻikumiyun birrimbirrmiyu, ŋarru dhawaṯthuwanam nhan banha beŋuru bäyma yana moluŋuru, banha nhan yakan nyenan ŋunhalaya wiyinŋumi. Ga guḻkumi yakan yolŋuyu warrayu birrkaꞌyuwan garrwiꞌyuwan rranhdhiŋdhu malaŋuyu, ga waripum bayiŋ ṉukun wulanynha ḏapthumarra, ŋarru gulkurun, nhanmam yakan bakthuman yana ga ḻarryuman. Ga dhäwulnha nhan yakan bilaŋ yolkuḻ yolŋuwuḻ ganydjarryum nyenan. Bitjan ḻinygu walu-ŋupan ga munha-ŋupanam nhan yakan buku-wirwiryuwanam bayitjanam bukumurrum molumurrum djolarran, yatjuwan ŋarruŋan ga mitmitthunminan bäthuyun djinbulkthun. Manymak, ga banha nhan ŋunhuŋuya ḏirramuyu nhäŋal Djesunham ŋunha yana bärrkuḻi bala nhan yana yuṯthuwanan gumurrꞌyuwanan bala bunꞌkumu-djipthuwanan gumurrḻin nhanguḻ.
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 — ausente —
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 — ausente —
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 — ausente —
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 — ausente —
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 Ga bitjan nhan Djesu wäŋanam banha maḻikuwum birrimbirrwu gamꞌ, “Way, gatjuy dhawaṯthuwan djinakuḻim yolŋuwuḻ, maꞌ,” bitjan. Bala nhan banha maḻikum birrimbirr waŋanan wirrkin yatjuwan, “Djesu, Gäthuꞌmiŋu God-Waŋarrwu, banha nhan djiwarrꞌwuy, nhalpiyana nhunu ŋarru nhanany dhaŋu yulŋum? God-Waŋarrwuḻ yäkuyu ŋaya nhunany yaka ŋäŋꞌthun, dhäwul nhänany rrorru.”
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 — ausente —
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Bala nhan Djesuyum dhä-wirrkaꞌyuwanan nhanany bitjanan, “Yol bili nhunu dhaŋu ŋaykaṉam?” bitjan. Ga nhanmam rakaranhamin bitjan, “Ŋayam dhaŋu ŋaykaṉa ‘Ŋapa-malami’, bili guḻku marimi nyäkura yaka dhaŋu maḻikum birrimbirr mala nyena,” bitjan.
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Bala yakan banha maḻikum birrimbirr mala nhanguḻ banha ḏirramuwuḻim giriŋꞌthuwanan wäŋan Djesunham bitjanan, “Dhäwul ŋanapiliny ŋaŋꞌŋaŋdhuwa dhawurum ŋayiŋuru!”
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 Manymak, ga ŋunhalaya ḻinygu galki yana bukuŋa 2000 bikipiki malany yakan nyenan, ŋathawu yakan rangan waŋgiꞌ-waŋgiyuwan ŋarruŋan.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Bala nhan bayiŋuya maḻikuyum birrimbirryu wäŋanan mariminan Djesunham bitjanan, “Wäy, balan ŋanapiliny djuyꞌyuwam, mä ŋanapu ŋarru gulŋiyam ŋunha bikipikiwuḻin warrawuḻ,” bitjan.
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 Bala nhan Djesuyum ŋäkulan dhanaliny ga bitjanan nhan wäŋan gamꞌ, “Maꞌ ... ŋarriyan warra!” Bala ŋarruŋan banha maḻikum birrimbirr dhawaṯthuwanan ḏirramuwuḻim ga gulŋiyanam yakan bikipikiwuḻin warrawuḻ. Ga dhanalim yakan banha bikipikim warra yuṯthuwanan, ḏurꞌṯuryunminan ŋarruŋan, bala yana buku-ḻarryuwanan bukuŋurum, bala gapuḻin guḻunḻin guḻwuḻyuwan.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Ga dhanalim banha bikipiki djägamim warra yuṯthuwanam balan bitjanan ŋayiḻin malaŋuḻi, bala dhanal ŋarruŋan rakaranan bukmakkuḻin yana banha nhä ŋunhalaya maḻŋꞌthuwan. Ga guḻkuyun yolŋuyum warrayu yakan banha gananam dhanaliŋguway ŋayim malany, djälmiyinan dhanal banha nhänharawun banha nhä banhalaya maḻŋꞌthuwan.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 Ga banha dhanal ŋarruŋan Djesuwuḻim, bala dhanal nhäŋalan banha ḏirramunham banha nhanguḻ yakan ŋätjil nyenan guḻku marimi maḻiku birrimbirr malany. Ga nyenanam nhan yakan banha ḏämbum ŋuwakurrun ga girriꞌmin dhaṯthundan. Ga banha dhanal yolŋuyum warrayu nhäŋal, bala dhanal biyaṉinan, ḻinygu dhanal banha dharaŋganan, banha ŋarru ga bitjanayam yolŋuyu maḻikunham birrimbirrnha dhawaṯthuman banham yolŋu biyapulnha walꞌŋu ganydjarrmin.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Ga dhanaḻim yakan banha maŋutji-marŋgimiyum dhäwun rakaran waripuwun yolŋuwu warrawu, bayikuwuynha banha ḏirramuwuynha ga bikipikiwuynha malany.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Bala dhanalim banha yolŋuyum warrayu yakan wäŋanan Djesunham ŋarruŋanharawun yana.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Ga djinaŋmu bili nhan yakan Djesu ŋalthuwanam marthaŋayḻim, bala nhanmam banhayam ḏirramu banha nhanguḻ yakan ŋätjil nyenan maḻiku birrimbirr malany, wäŋanan yakan mariminan dhika giriŋꞌthuwanan bitjanan, “Dhaŋum ŋaya ŋarru nhuŋgu malthuna yana!”
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Ŋarru nhanmam Djesum yakaꞌyuwanan nhangu, ga wäŋan nhan nhangu bitjanan, “Gatjuy, nhunum balaya ḏitjuwa gurruṯumiwuḻ warrawuḻ nhuŋguwaywuḻ, ga rakaraŋ dhanaḻiŋguḻ banha nhä nhuŋguḻ God-Waŋarryu ŋuwakurru warkthuwan, ga nhalpiyan nhan nhuŋgu maŋutji-wuyuwan.”
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Bala nhan banha ḏirramum ŋarruŋanan ḏitjuwanan balaya makaḻi ŋayiḻi Dikapulitjḻin, bala yana ŋarruŋan rakaranan bukmakkuḻin, banha nhalpiyan nhan yakan Djesuyu warkthuwan nhanguḻ. Ga guḻkuyun banha yolŋuyum warra dhäwum nhanguŋ ŋäkul ganyimꞌthuwanan bitjanan, “Yo ... yuy Wamarrkani!” bitjanan.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 Ga bewaḻiyam dhurrwaraŋuru nhan Djesu ga malthundamim warra nhangu ḏoyꞌyuwanan marthaŋayyum ŋunha galiꞌŋan bayikuyam guḻungu, ŋayiŋa yäkuŋa Gapuniyamnha. Ga banha dhanal yakan marthaŋayŋurum wapthuwan, ga malamin banha yolŋum warra ḻuŋꞌthuwan nhanguḻ.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Ga banhalaya malaŋa yakan ḏirramu yäku Djäratj dhäyan banha nhan ŋurruḏawalaŋu Djuwwu biryamiwu buṉbuwu. Ga banha nhan nhäŋal Djesunham, bala nhan yana bunꞌkumu-djipthuwanan munathaꞌḻin gumurrḻin nhanguḻ.
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 Bala nhan wäŋanan mäḻiŋganminan Djesuwuḻin bitjanan gamꞌ, “Marrkapmi! Yothu nyäku ŋunha dhäyka 12-mi dhuŋgarrami rirrikthun yaka, galki nhan ŋarru ŋunha rakunydjin! Buku-djulŋi ŋatjil ŋarrya gu, ga goŋ-ŋalthuwa nhanguḻ mä nhän ŋarru ŋuwakurryi, ga dhäwulnha waŋayim.”
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Ga ŋärrun nhan Djesu malthuwanam nhangu Djäratjkum. Ga gulkun banha marimin yolŋum warra yakan malthuwanam dhupaliŋgu ŋarru ḏur-ṯuryunminan ŋarruŋan bala.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Ga banhalaya malaŋa yakan dhäyka ŋarruŋan, ŋarru nhan yakan banha rirrikthuwanam ŋurru-maḻikuyu. Ŋarru wiyinꞌŋumi nhan yakan banha 12-nha dhuŋgarram gathan.
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 Ga guḻkumi nhan yakan ŋarruŋan märrŋgitjkuḻ warrawuḻ guŋgaꞌyundawu ŋarru gulkurun. Ga warrpamꞌthuwan nhan yakan banha rrupiyam nhanguway djalkthuwan dhanaliŋguḻ, ŋarru bayaŋun nhan banha yuwalkma ŋuwatjiny, ga rerrim banha mariminan yindiyin.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Ga banha nhan bayiŋuya dhäykayu ŋäkul Djesunham, bala nhan bitjanan guyaŋinam, “Bilaŋ ŋaya ŋarru dhaŋu girrimꞌ nhanbal gathan ŋayam ŋarru yana manymaktjin.” Bala nhan yana ŋarruŋanan ḏiltjimurrun dhaḻakarr-yarpuwan yolŋuwuḻin warrawuḻ malamurrun. Ga banha nhan goŋ-djarryuwanam baṯnha gathan girrimꞌ nhanbal. Bala dhunupan nhangu banha ŋurru-maḻikum gulyuwanan, bala nhan dhäkay-ŋäkulan banha rerriyum nhanany gananan.
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 — ausente —
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 — ausente —
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Ga bilanyamiyu bili yana nhanmam Djesuyum dhäkay-ŋäkulan nhanguwaḻ nhan rumbalyum, banha nhanany ganydjarryum gananan. Bala nhan gulyuwanan, bala gumurr-bilyuwanan bala dhä-wirrkaꞌyuwanan dhanaliny bitjanan, “Yolthu nyäku girrimꞌ gathan?”
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Ga dhanalim banha malthundamim warra nhangu bitjanan wäŋan, “Nhäŋa ŋatjil dhaŋu yolŋuny warrany miṯtji, ŋapa-ŋalthumanmi ŋarruŋ bala ḏurꞌ-ṯuryunmi nhuŋgurumurru, nhäwu nhunu bitjanam wäŋan, guḻkun dhaŋu marimin yolŋum warra,” bitjan.
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Bala nhan Djesum ḏawaꞌyuwanam bala ŋarruŋan nhäŋalan yolŋunham warrany mä nhan ŋarru maḻŋꞌthuman yolthu nhangu banha girriꞌ gathan.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Bala dhunupan yana banha dhäykam marŋgiyinan bala nhan marrmarryuwanan ŋarruŋan biyaṉuyum nhanguwaywuḻ nhan, bala nhan djalkiri dhatharꞌyuwanan bala yana bunꞌkumu-djipthuwanan gumurrḻin nhanguḻ Djesuwuḻin bala rakaranhaminan, “Marrkapmi, ŋaya banha nhuŋgu girriꞌ gathan.”
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Bala nhan Djesum wäŋanan nhangu bitjanan, “Wäy ... gäthu, bilin nhunu dhaŋu nyäku mä-yuwalkmiyinan, ga ḻinygun nhunu dhaŋu rerriŋurum ḏukthuwanan. Gatjuy ŋarryan ŋoy-ŋuwatjiyan bilin nhunu dhaŋu dhawaṯthuwanan dhaŋga-ḏirrŋurum,” bitjan.
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Ŋarru nhanmam yakan banha Djesum baḏak yana wäŋan, bala dhanalim banha yolŋum warra ḏoyꞌyuwanan dhäwumim beŋurum Djäratjkuḻim ŋayiŋuru, bala dhanal rakaranan bitjanan, “Wäy, ŋayim dhaŋu ŋonuŋ bay! Dhäwulnha nhanany biyapulma ḻay-ḻayyuma Marŋgiyumandaminham,’ bitjan.
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Ga nhanmam banha Djesuyum dhanaliny djuḻkthumanan ŋäkul, bala nhan bitjanan Djäratjkuḻim wäŋan, “Dhäwul warwuyuwa ga biyaṉiya, yana mä-yuwalktjiya nyäku,” bitjan.
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 Bala nhan Djesum bitjanan wäŋan, “Gulꞌyuwan nhumam waripum warra ga dhaŋum ŋarru ŋalinyuŋgum malthun dhanaliwaynha yana Betan ga dhupalin wäwaꞌmanydjin Djayimnha ga Djonnha ga bilin.”
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Ga banha dhanal Djäratjkuḻim ŋayiŋa ḏoyꞌyuwan bala dhanal nhäŋalan yolŋunham warrany dhanal ŋarruŋan galŋa-rrarrayuwanan, warkthuwanan ŋarruŋan dhika waripun ga waripun bäpurruwun romgu. Ga waripum yolŋu warra yakan ŋätjinyaraminan, ga waripu yakan gurrumꞌnha ŋätjin ga waripum dhä-rirrakaymin manikaynha yuṯuŋgurrnha rakaran.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 Bala nhan Djesum gulŋiyanan balayan ŋayiḻi, bala nhan wäŋanan dhanaliŋgu bitjanan, “Nhä nhuma yaka dhaŋu galŋarrarrayunma, nhä guyaŋin yana warri dhaŋu bäpurrun? Ga nhäwu nhuma yaka dhaŋu ŋätjinyaramim? Dhaŋum wirrkuḻ yothu dhäwul nhan waŋayin, dhaŋum nhan ga yakurr yana ŋoya.”
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Ga dhanalim banha yolŋuꞌ-yolŋuyum warrayu warkuꞌyuwanan, gitkitthunminan manapan nhangu. Bala nhan yakan Djesuyum wäŋanan dhanaliny bitjanan, “Gatjuy nhumam bukmaknha yana dhawaṯthuwa.” Bala dhanal bukmaknha yakan dhawayawaṯthuwanam bunbuŋurum. Manymak, ga gaḏaymanam nhan ŋäṉḏiꞌmiŋuny yana ga nhananhan mäḻuꞌmiŋunhan Djäratjnhan ga ḻurrkunꞌnhan malthundaminy warrany nhanguway, bala dhanal gulŋiꞌ-gulŋiyanan balayan buṉbuḻin banha ŋalaŋa yakan yothu wirrkuḻ ŋoyan.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Bala nhan Djesuyum ŋarambiyan nhanany gathan banha wirrkuḻnham, bala wäŋanan dhanaliŋguwaymurrun dhärukmurru Arram-murrun, “Dalitha gom!” (Mayaliꞌ “Wirrkuḻ dhäyka ṉakaman.”)
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Ga dhunupan yana nhan banha wirrkuḻma ṉakamanan, bala yana ŋarruꞌŋarruŋanan. Bala nhan Djesum wäŋanan, “Gatjuy bilaŋ nhä warra nhanbal guŋa nhan ṉokan,” bitjan. Ga guḻkuyun banha nhäŋalam ŋayaŋu-ganyimꞌthuwanan bala nhan Djesuyum wäŋanan dhanaliny mariminan dhika bitjanan, “Dhäwul yana rakaraŋ bilaŋ yolkum yolŋuwu djinakuwuyma,” bitjan.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 — ausente —
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.