Mateus 14
Al Kuruŋyen Mere Igiŋ (DAH) vs NVT
1 Be, Yesu beleŋ mata kuruŋ teŋ kuŋ hinhin goyen Galili naŋa gote doyaŋ al kuruŋ Herot beleŋ mere momoŋmiŋ nuryiŋ.
1 Quando Herodes Antipas ouviu falar de Jesus,
2 Irdeb meteŋ marmiŋ go, “Yon Baptais maymeke kamuŋ al go goyen sopte huwaruŋ geb, mata tiŋeŋ ird ird saŋiŋ miŋyaŋ meteŋ teŋ kuŋ hi gogo,” yinyiŋ.
2 disse a seus conselheiros: “Deve ser João Batista que ressuscitou dos mortos! Por isso ele tem poder para fazer esses milagres”.
3 — ausente —
3 Herodes havia mandado prender e encarcerar João para agradar Herodias, que era esposa de Filipe, seu irmão.
4 — ausente —
4 João tinha dito repetidamente a Herodes: “É contra a lei que o senhor viva com ela”.
5 Irde maymeke kamwoŋ yeŋ nurde hinhin gega, al beleŋ Yon gob Al Kuruŋyen mere basaŋ al yeŋ nurd uneŋ hinhan geb, Yon mayde mayde niŋ kafura heŋ hinhin.
5 Herodes queria matá-lo, mas tinha medo de provocar uma revolta, pois o povo acreditava que João era profeta.
6 Be, Herot gobe miliŋ beleŋ kawaŋ kiryiŋ nalu go forok yekeb Herotya kadom weŋya gabu irde dulaŋ teŋ hinhan. Irde tikiŋ hekeb Herodias wiriŋ beleŋ gor gabu iramiŋ mar goke gege tiyyiŋ. Irkeb Herot gobe amaŋ wor po hiriŋ.
6 Contudo, numa festa de aniversário de Herodes, a filha de Herodias dançou diante dos convidados e agradou muito o rei,
7 Irdeb, “Det kuraŋ nurde gusuŋaŋ nirkeb igiŋ guneŋ,” ineŋ diliŋ mar biŋa tiyyiŋ.
7 e ele prometeu, sob juramento, que lhe daria qualquer coisa que ela pedisse.
8 Irkeb miliŋ beleŋ gwaha inayiŋ inyiŋ gwahade po Herot inyiŋ. “Haŋka ga po Yon Baptais tonaŋ koroŋde kerde tawaŋ nuna,” inyiŋ.
8 Instigada pela mãe, a moça disse: “Quero a cabeça de João Batista num prato!”.
9 Irkeb doyaŋ al go kandukŋeŋ nuryiŋ gega, bere go hitte biŋa tiyyiŋ goya al buda gor hinhan mar gore daha wet kura ninnak yeŋ nurdeb biŋa tiyyiŋ go po gama irde bere gore yiriŋ goyen po irde unyiŋ.
9 O rei se arrependeu do que tinha dito, mas, por causa do juramento feito diante dos convidados, deu as ordens para que atendessem ao pedido.
10 Irde fuleŋa marmiŋ hulyaŋ yirke koyare kuŋbe Yon biŋiŋ walamiŋ.
10 João foi decapitado na prisão,
11 Irdeb Yon tonaŋ gobe koroŋde kerde tawaŋ bere go unkeb yeŋ beleŋ tukuŋbe miliŋ unyiŋ.
11 e sua cabeça foi trazida num prato e entregue à moça, que a levou à sua mãe.
12 Be, Yon komatmiŋ beleŋ mere go nurdeb waŋ hakwam goyen tukuŋ mete tiyamiŋ. Gwaha teŋ kuŋbe Yon kamyiŋ goyen Yesu momoŋ iramiŋ.
12 Os discípulos de João vieram, levaram seu corpo e o sepultaram. Em seguida, foram a Jesus e lhe contaram o que havia acontecido.
13 Be, Yon kamyiŋ mere momoŋ goyen nurdeb Yesube komatmiŋya hakwa teŋ naŋa almem moŋde duŋkureŋ balmiŋ hiniŋ yeŋ kwamiŋ. Irkeb naŋa bana go niŋ taunyaŋ niŋ marbe Yesube goŋ kwa yeŋ nurdeb makaŋ fereŋ gama irde kwamiŋ.
13 Logo que Jesus ouviu a notícia, partiu de barco para um lugar isolado, a fim de ficar só. As multidões, porém, descobriram para onde ele ia e o seguiram a pé, vindas de muitas cidades.
14 Be, Yesu go kuŋ kuŋ fe siŋa kurhan forok yeŋbe al buda kuruŋ goyen yeneŋbe buniŋeŋ yinyiŋ. Irde garbam miŋyaŋ marbe guram yirke igiŋ hamiŋ.
14 Quando Jesus saiu do barco, viu a grande multidão, teve compaixão dela e curou os enfermos.
15 Be, wawuŋ heweŋ teŋ hikeb komatmiŋ yago beleŋ Yesu goyen, “Naŋa bana gab tiyuŋ binde miŋmoŋ. Irde heŋ ga moŋ kidoma heweŋ tiya geb, al buda kuruŋ ga yinke tiyuŋyaŋ kuŋ yiŋgeŋ biŋge kura damu teŋ nenaŋ,” inamiŋ.
15 Ao entardecer, os discípulos foram até ele e disseram: “Este lugar é isolado, e já está ficando tarde. Mande as multidões embora, para que possam ir aos povoados e comprar comida”.
16 Irkeb Yesu beleŋ, “Moŋ, daniŋ kunayiŋ? Deŋ beleŋ det kura yunke nenaŋ,” yinyiŋ.
16 “Não há necessidade”, disse Jesus. “Providenciem vocês mesmos alimento para elas.”
17 Irkeb, “Gwaha dinha goyenbe neŋbe beret siptesoŋoŋya makaŋ dapŋa yadi iraw po haŋ,” inamiŋ.
17 Eles responderam: “Temos apenas cinco pães e dois peixes!”.
18 Irkeb, “Yawaŋ nunnaŋ,” yinyiŋ.
18 “Tragam para cá”, disse ele.
19 Irdeb al buda kuruŋ go, “Yamuŋyaŋ kepernaŋ,” yinke keperde tukamiŋ. Irkeb beret siptesoŋoŋya makaŋ dapŋa yadi irawaya goyen yade kotaŋ kaŋ naŋkiŋde naŋkeneŋ Al Kuruŋyen saŋiŋde guram yirde yubala teŋ al yunnaŋ yineŋbe komatmiŋ yago yunyiŋ.
19 Em seguida, mandou o povo sentar-se na grama. Tomou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e os abençoou. Então, partiu os pães em pedaços e os entregou a seus discípulos, que distribuíram às multidões.
20 Al buda kuruŋ gob biŋge go nen nen ep po namiŋ. Irkeb komatmiŋ beleŋ biŋge dikŋeŋ buda iramiŋ gobe tiri 12 gwahade makiŋ yirtek hamiŋ.
20 Todos comeram à vontade, e os discípulos recolheram doze cestos com as sobras.
21 Be, biŋge namiŋ mar al parguwak po kapyaŋ hamiŋbe 5,000 hiriŋ.
21 Os que comeram foram cerca de cinco mil homens, sem contar mulheres e crianças.
22 Be, gwaha teŋbe komatmiŋ yago, “Araŋeŋ hakwa hende hurkuŋ fe ala siŋa kurhan kunaŋ,” yinke hakwa hende hurkuŋbe yeŋ wa meheŋ heŋ fe ala siŋa kurhan kwamiŋ. Irkeb Yesube gor heŋ al buda kuruŋ goyen, “Tiyuŋtiŋyaŋ tiyuŋtiŋyaŋ kunaŋ,” yinyiŋ.
22 Logo em seguida, Jesus insistiu com seus discípulos que voltassem ao barco e atravessassem até o outro lado do mar, enquanto ele despedia as multidões.
23 Al buda go gwaha yineŋbe Al Kuruŋya mere tiyye yeŋbe dugu dabayiŋde kura gor hurkuriŋ. Kuŋ yeŋ uŋkureŋ goŋ hikeb kidoma hiriŋ.
23 Depois de mandá-las para casa, Jesus subiu sozinho ao monte a fim de orar. Quando anoiteceu, ele ainda estava ali, sozinho.
24 Munaŋ komatmiŋ yagobe megeŋ tubul teŋ fe ala kuruŋde hamiŋ. Goyenbe meŋe huwarke fe goyen makaŋ duba yara karkuwaŋ karkuwaŋ huwaramiŋ. Irkeb hakwa gobe muŋ kura ma sor iryiŋ.
24 Enquanto isso, os discípulos, distantes da terra firme, lutavam contra as ondas, pois um vento forte havia se levantado.
25 Be, naŋa miŋge heŋ hikeb Yesu go fe yuwalŋeŋ hende huwarde komatmiŋ yago hitte kuriŋ.
25 Por volta das três da madrugada, Jesus foi até eles, caminhando sobre as águas.
26 Mel gore fe hende huwarde waŋ hike keneŋ kafura wor po heŋbe, “Gabe uŋgura!” yeŋ uliŋ barbar yeke daha tiniŋ tiniŋ tiyamiŋ.
26 Quando os discípulos o viram caminhando sobre as águas, ficaram aterrorizados. “É um fantasma!”, gritaram, cheios de medo.
27 Goyenbe araŋ po Yesu beleŋ, “Kafura ma yo. Ne waŋ hime geb. Tareŋ henayiŋ,” yinyiŋ.
27 Imediatamente, porém, Jesus lhes disse: “Não tenham medo! Coragem, sou eu!”.
28 Irkeb Pita beleŋ, “Doyaŋ Al Kuruŋ, gabe fudinde ge keneŋbe ninke fe hende huwarde ge hitte kweŋ,” inyiŋ.
28 Então Pedro gritou: “Se é realmente o senhor, ordene que eu vá caminhando sobre as águas até onde está!”.
29 Irkeb, “Igiŋge waya,” inyiŋ. Gwaha inkeb Pita go hakwa hende mat solok yeŋ fe hende harde Yesu hitte kuriŋ.
29 “Venha!”, respondeu Jesus. Então Pedro desceu do barco e caminhou sobre as águas em direção a Jesus.
30 Goyenbe kuŋ heŋyabe meŋe keneŋ kafura heŋbe hako ga dolok yeŋ keneŋbe, “Doyaŋ Al Kuruŋ, faraŋ nura!” yeŋ kekew tiyyiŋ.
30 Mas, quando reparou no vento forte e nas ondas, ficou aterrorizado, começou a afundar e gritou: “Senhor, salva-me!”.
31 Irkeb goyare po Yesu beleŋ haniŋ temeyde tanardeb isaŋ hiriŋ. Irdeb, “Daniŋ dufay budam heŋ ne niŋ hekkeŋ ma nurde ha?” inyiŋ.
31 No mesmo instante, Jesus estendeu a mão e o segurou. “Como é pequena a sua fé!”, disse ele. “Por que você duvidou?”
32 Gwaha teŋbe hakwa hende hurkaryum. Irkeb meŋe kamyiŋ.
32 Quando entraram no barco, o vento parou.
33 Irke gab hakwa biŋde hinhan mar gore keneŋ bebak teŋbe doloŋ irde, “Fudinde wor po gebe Al Kuruŋ Urmiŋ,” inamiŋ.
33 Então os outros discípulos o adoraram e exclamaram: “De fato, o senhor é o Filho de Deus!”.
34 Be, gwaha teŋ kuŋ kuŋbe Genesaret naŋa beleŋ goŋ forok yamiŋ.
34 Depois de atravessarem o mar, chegaram a Genesaré.
35 Irkeb al gor niŋ beleŋ Yesu keneŋ bebak teŋbe mere kerke naŋa goyen bana niŋ mar yinke garbam mar tumŋaŋ Yesu hitte yawayamiŋ.
35 Quando o povo reconheceu Jesus, a notícia de sua chegada se espalhou rapidamente por toda a região, e trouxeram os enfermos para que fossem curados.
36 Irdeb, “Garbam mar gayen yubul tike meŋe diba ulger niŋ gote muruŋ po sisaŋ urdeb igiŋ henaŋ,” ineŋ eseŋ mere iramiŋ. Niŋgeb al garbam miŋyaŋbe Yesu go sisaŋ urde tumŋaŋde igiŋ hamiŋ.
36 Suplicavam que ele deixasse os enfermos apenas tocar na borda de seu manto, e todos que o tocavam eram curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.