Lucas 15
Al Kuruŋyen Mere Igiŋ (DAH) vs ARA
1 Be, Yesu go Yerusalem kuŋ hinhinya goyenbe teks yad yad marya Moseyen saba keŋkela ma gama irkeb Farisi mar beleŋ “mata buluŋ mar” yineŋ haŋyen mar gore Yesu mere teŋ hinhin goyen nurniŋ yeŋ budam waŋ gabu iramiŋ.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Gega Farisi marya Moseyen saba marya goreb mel go yeneŋbe igiŋ ma nurdeb, “Al gabe dahade geb mata buluŋ mar goyen wake yeneŋbe amaŋ heŋ yeŋya dula teŋ haŋ?” yamiŋ.
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Irkeb Yesu beleŋ maya mere gayen yiryiŋ:
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 “Be, deŋ gayen kuratiŋ kura sipsipmiŋ 100 gwahade hinayiŋ gega, uŋkureŋ kura bana kuyeŋ. Irkeb sipsip 99 goyen yukuŋ kawan kura yubul teŋbe kuŋ sipsip uŋkureŋ bana kuyeŋ goke naŋkeneŋ kuŋ kuŋbe tiyyeŋ. Go ma tubul tiyyeŋ!
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Niŋgeb keneŋ amaŋ wor po heŋbe teŋ supahakde kerdeb
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 yamiŋde kuyeŋ. Irdeb kadom yagoya binde hinayiŋ marya goyen, ‘Sipsipne uŋkureŋ bana kuŋ gega, naŋkeneŋ kuŋ kuŋbe tihim. Niŋgeb wake biŋge nene amaŋ hiniŋ ko,’ yinyeŋ.
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Fudinde dinhem. Gwahade goyen po, al kura mata buluŋmiŋ yubul teŋ Al Kuruŋ niŋ biŋ mulgaŋ hiyyeŋ gobe Al Kuruŋya miyoŋmiŋ yagoya kuruŋ goreb al uŋkureŋ muŋ goke amaŋ wor po henayiŋ. Munaŋ Al Kuruŋbe al 99, ‘Neŋbe huwak geb mataniniŋ damiŋ goyen yubul teŋ Al Kuruŋ niŋ bininiŋ mulgaŋ hetek?’ yeŋ nurde hinayiŋ mar gobe yeŋ ge ma nuryeŋ,” yinyiŋ.
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Irdeb, “Be, bere kura silwa hora 10 gwahade manaŋ hiyeŋ gega, uŋkureŋ kura bana kuyeŋ gob daha tiyyeŋ? Yeŋbe hulsimiŋ usuŋ urdeb yamiŋ bana gob kor irde keŋkela naŋkeneŋ tukuŋ tukuŋbe kinyeŋ.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Keneŋbe kadomya al biŋyaŋ hinayiŋ marya goyen, ‘Silwa horane uŋkureŋ pel hiyuŋ gega, naŋkeneŋ tukuŋ tukuŋbe tihim. Niŋgeb wake biŋge nene amaŋ hiniŋ ko,’ yinyeŋ.
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Niŋgeb fudinde dinhem. Gwahade goyen po, al kura mata buluŋmiŋ yubul teŋ Al Kuruŋ niŋ biŋ mulgaŋ hiyyeŋ gobe Al Kuruŋyen miyoŋ beleŋ al goke amaŋeŋ wor po nurnayiŋ,” yinyiŋ.
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Irdeb go hende po gaha yinyiŋ: “Be, al kura goyenbe urmiŋ waraŋ miŋyaŋ hinhin.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Irkeb urmiŋ dirŋeŋ gore huwardeb, ‘Ado, det buda kuruŋ gabe gale heŋ nigenbe nuna,’ inkeb naniŋ beleŋ samuŋmiŋ kuruŋ goyen pota yirdeb yunyiŋ.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 Irkeb urmiŋ dirŋeŋ gobe hitŋeŋ teŋbe samuŋmiŋ goyen al yunke muruŋgem hora unkeb go teŋbe naŋa gisaw po al miŋ hoyaŋde naŋare kuriŋ. Kuŋ goŋbe horamiŋ kuruŋ gobe mata buluŋ kurayen kurayen hende yemeyde pasi iryiŋ.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Be, al go horamiŋ kuruŋ goyen yemeyde pasi wor po irke gab biŋge kamde kamde nalu kuruŋ forok yiriŋ. Irkeb uliŋde hora gwahade miŋmoŋ wor po hekeb det niŋ amu hiriŋ.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Gwahade heŋ heŋbe naŋa goyenter niŋ al kura hitte kuŋbe, ‘Igiŋ meteŋ alge heweŋ?’ inyiŋ. Irkeb, ‘Kuŋ bune doyaŋ yirde paka yirde hayiŋ,’ inkeb bu hinhande gor kuriŋ. Meteŋ gobe Yuda mar beleŋ epte ma titek wor po goyen biŋge kamde hinhin geb bada ma hiriŋ.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Be, kuŋ gor hinhinyabe bu beleŋ biŋge nene hinhan goyen goraŋ yirde netek wor po irde hinhin. Gega al kura beleŋ bu biŋge goyen wor kura ma yawaŋ uneŋ hinhan.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 Irkeb biŋ mulgaŋ hekeb, ‘Adoner meteŋ mar kuruŋ gobe biŋge budam nene sasoŋ yirde haŋ. Gega daha timiŋ geb gago delne gergeŋ kamtek hihim?
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Niŋgeb bada heŋ adone hitte mulgaŋ heŋ kweŋ. Kuŋbe, ‘Ado, nebe Al Kuruŋya geya hitte mata buluŋ wor po timiŋ.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Niŋgeb nebe urge gigen yeŋ ma nenayiŋ. Mali meteŋ mar al kura yara nenayiŋ,’ ineŋ yeŋ nuryiŋ.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Be, al gobe gwaha yeŋbe huwarde mulgaŋ heŋ naniŋ hitte kuriŋ.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Irkeb goyare po urmiŋ beleŋ huwardeb, ‘Ado, nebe Al Kuruŋya geya hitte mata buluŋ wor po timiŋ geb, nebe urge gigen yeŋ ma nenayiŋ,’ inyiŋ.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Gega naniŋ beleŋ meteŋ marmiŋ hoy yirdeb, ‘Araŋ! Kuŋ uliŋ umŋa igiŋ wor po tawaŋ hor irde unnaŋ. Yeŋbe urne geb al beleŋ keneŋbe urne palap irtek det goyen tawaŋ haniŋ diriŋkeheŋde hor irde unnaŋ. Irde kahaŋ basaŋ tawaŋ kahaŋde hor irde unnaŋ.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 — ausente —
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 — ausente —
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Be, go teŋ hinhan goya goyenbe urmiŋ kuruŋbe meteŋde hinhin. Niŋgeb mulgaŋ heŋ waŋ binde heŋ heŋbe amaŋ heŋ tikiŋ heŋ migiriŋ kuruŋ teŋ hinhan goyen nuryiŋ.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Irdeb meteŋ al kura hoy irdeb, ‘Ya bana gobe da mata wor po teŋ haŋ?’ inyiŋ.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Irkeb meteŋ al gore wol heŋbe, ‘Adoge beleŋ kolge goyen dahadem moŋ igiŋ po mulgaŋ hihi goke amaŋeŋ nurdeb bulmakaw foŋeŋ firfurŋeŋ goyen mayde kaŋbe gogo dula teŋ amaŋ heŋ haŋ,’ inyiŋ.
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 Irkeb itiŋ gobe biŋ ar wor po yekeb ya bana goŋ hurkutek ma iryiŋ. Irkeb naniŋ beleŋ kateŋbe, ‘Kolgebe kamyiŋ gega, sopte waya geb wake hurkure,’ ineŋ bekkeŋde mere iryiŋ.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Gega urmiŋ kuruŋ gore wol heŋbe, ‘Ga nura. Nebe dama budam wor po gayen meteŋ alge yara heŋ meteŋ teŋ guneŋ himyen. Irde merege kura ma pel irde himyen. Goyenbe dapŋa maliŋeŋ meme foŋeŋ gwahade kura muŋ ma nunke kadne yagoya kaŋ nene amaŋ hitiriŋ. Hubu wor po!
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Gega urge gobe horage yade kuŋ bere niŋ teŋ yemeyde pasi irde wakeb yeŋ muŋ goke teŋbe bulmakaw foŋeŋ firfurŋeŋ mayde kaŋ unha!’ inyiŋ.
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 Irkeb naniŋ beleŋ wol heŋbe, ‘Eke, gebe neya hugiŋeŋ haryen. Irde det kuruŋ nigen gabe tumŋaŋ gigen ala po.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Goyenpoga kolge gobe kamyiŋ gega waya. Irde bana kuriŋ gega gago kenhem. Niŋgeb wake hurkuŋ kolge waya goke amaŋeŋ nurde biŋge nere,’ inyiŋ,” yiriŋ.
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.