Lucas 15

Al Kuruŋyen Mere Igiŋ (DAH) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Be, Yesu go Yerusalem kuŋ hinhinya goyenbe teks yad yad marya Moseyen saba keŋkela ma gama irkeb Farisi mar beleŋ “mata buluŋ mar” yineŋ haŋyen mar gore Yesu mere teŋ hinhin goyen nurniŋ yeŋ budam waŋ gabu iramiŋ.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Gega Farisi marya Moseyen saba marya goreb mel go yeneŋbe igiŋ ma nurdeb, “Al gabe dahade geb mata buluŋ mar goyen wake yeneŋbe amaŋ heŋ yeŋya dula teŋ haŋ?” yamiŋ.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Irkeb Yesu beleŋ maya mere gayen yiryiŋ:
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 “Be, deŋ gayen kuratiŋ kura sipsipmiŋ 100 gwahade hinayiŋ gega, uŋkureŋ kura bana kuyeŋ. Irkeb sipsip 99 goyen yukuŋ kawan kura yubul teŋbe kuŋ sipsip uŋkureŋ bana kuyeŋ goke naŋkeneŋ kuŋ kuŋbe tiyyeŋ. Go ma tubul tiyyeŋ!
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Niŋgeb keneŋ amaŋ wor po heŋbe teŋ supahakde kerdeb
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 yamiŋde kuyeŋ. Irdeb kadom yagoya binde hinayiŋ marya goyen, ‘Sipsipne uŋkureŋ bana kuŋ gega, naŋkeneŋ kuŋ kuŋbe tihim. Niŋgeb wake biŋge nene amaŋ hiniŋ ko,’ yinyeŋ.
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Fudinde dinhem. Gwahade goyen po, al kura mata buluŋmiŋ yubul teŋ Al Kuruŋ niŋ biŋ mulgaŋ hiyyeŋ gobe Al Kuruŋya miyoŋmiŋ yagoya kuruŋ goreb al uŋkureŋ muŋ goke amaŋ wor po henayiŋ. Munaŋ Al Kuruŋbe al 99, ‘Neŋbe huwak geb mataniniŋ damiŋ goyen yubul teŋ Al Kuruŋ niŋ bininiŋ mulgaŋ hetek?’ yeŋ nurde hinayiŋ mar gobe yeŋ ge ma nuryeŋ,” yinyiŋ.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Irdeb, “Be, bere kura silwa hora 10 gwahade manaŋ hiyeŋ gega, uŋkureŋ kura bana kuyeŋ gob daha tiyyeŋ? Yeŋbe hulsimiŋ usuŋ urdeb yamiŋ bana gob kor irde keŋkela naŋkeneŋ tukuŋ tukuŋbe kinyeŋ.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Keneŋbe kadomya al biŋyaŋ hinayiŋ marya goyen, ‘Silwa horane uŋkureŋ pel hiyuŋ gega, naŋkeneŋ tukuŋ tukuŋbe tihim. Niŋgeb wake biŋge nene amaŋ hiniŋ ko,’ yinyeŋ.
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Niŋgeb fudinde dinhem. Gwahade goyen po, al kura mata buluŋmiŋ yubul teŋ Al Kuruŋ niŋ biŋ mulgaŋ hiyyeŋ gobe Al Kuruŋyen miyoŋ beleŋ al goke amaŋeŋ wor po nurnayiŋ,” yinyiŋ.
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Irdeb go hende po gaha yinyiŋ: “Be, al kura goyenbe urmiŋ waraŋ miŋyaŋ hinhin.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Irkeb urmiŋ dirŋeŋ gore huwardeb, ‘Ado, det buda kuruŋ gabe gale heŋ nigenbe nuna,’ inkeb naniŋ beleŋ samuŋmiŋ kuruŋ goyen pota yirdeb yunyiŋ.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Irkeb urmiŋ dirŋeŋ gobe hitŋeŋ teŋbe samuŋmiŋ goyen al yunke muruŋgem hora unkeb go teŋbe naŋa gisaw po al miŋ hoyaŋde naŋare kuriŋ. Kuŋ goŋbe horamiŋ kuruŋ gobe mata buluŋ kurayen kurayen hende yemeyde pasi iryiŋ.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Be, al go horamiŋ kuruŋ goyen yemeyde pasi wor po irke gab biŋge kamde kamde nalu kuruŋ forok yiriŋ. Irkeb uliŋde hora gwahade miŋmoŋ wor po hekeb det niŋ amu hiriŋ.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Gwahade heŋ heŋbe naŋa goyenter niŋ al kura hitte kuŋbe, ‘Igiŋ meteŋ alge heweŋ?’ inyiŋ. Irkeb, ‘Kuŋ bune doyaŋ yirde paka yirde hayiŋ,’ inkeb bu hinhande gor kuriŋ. Meteŋ gobe Yuda mar beleŋ epte ma titek wor po goyen biŋge kamde hinhin geb bada ma hiriŋ.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Be, kuŋ gor hinhinyabe bu beleŋ biŋge nene hinhan goyen goraŋ yirde netek wor po irde hinhin. Gega al kura beleŋ bu biŋge goyen wor kura ma yawaŋ uneŋ hinhan.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Irkeb biŋ mulgaŋ hekeb, ‘Adoner meteŋ mar kuruŋ gobe biŋge budam nene sasoŋ yirde haŋ. Gega daha timiŋ geb gago delne gergeŋ kamtek hihim?
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Niŋgeb bada heŋ adone hitte mulgaŋ heŋ kweŋ. Kuŋbe, ‘Ado, nebe Al Kuruŋya geya hitte mata buluŋ wor po timiŋ.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Niŋgeb nebe urge gigen yeŋ ma nenayiŋ. Mali meteŋ mar al kura yara nenayiŋ,’ ineŋ yeŋ nuryiŋ.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Be, al gobe gwaha yeŋbe huwarde mulgaŋ heŋ naniŋ hitte kuriŋ.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Irkeb goyare po urmiŋ beleŋ huwardeb, ‘Ado, nebe Al Kuruŋya geya hitte mata buluŋ wor po timiŋ geb, nebe urge gigen yeŋ ma nenayiŋ,’ inyiŋ.
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Gega naniŋ beleŋ meteŋ marmiŋ hoy yirdeb, ‘Araŋ! Kuŋ uliŋ umŋa igiŋ wor po tawaŋ hor irde unnaŋ. Yeŋbe urne geb al beleŋ keneŋbe urne palap irtek det goyen tawaŋ haniŋ diriŋkeheŋde hor irde unnaŋ. Irde kahaŋ basaŋ tawaŋ kahaŋde hor irde unnaŋ.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 — ausente —
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 — ausente —
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Be, go teŋ hinhan goya goyenbe urmiŋ kuruŋbe meteŋde hinhin. Niŋgeb mulgaŋ heŋ waŋ binde heŋ heŋbe amaŋ heŋ tikiŋ heŋ migiriŋ kuruŋ teŋ hinhan goyen nuryiŋ.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Irdeb meteŋ al kura hoy irdeb, ‘Ya bana gobe da mata wor po teŋ haŋ?’ inyiŋ.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Irkeb meteŋ al gore wol heŋbe, ‘Adoge beleŋ kolge goyen dahadem moŋ igiŋ po mulgaŋ hihi goke amaŋeŋ nurdeb bulmakaw foŋeŋ firfurŋeŋ goyen mayde kaŋbe gogo dula teŋ amaŋ heŋ haŋ,’ inyiŋ.
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Irkeb itiŋ gobe biŋ ar wor po yekeb ya bana goŋ hurkutek ma iryiŋ. Irkeb naniŋ beleŋ kateŋbe, ‘Kolgebe kamyiŋ gega, sopte waya geb wake hurkure,’ ineŋ bekkeŋde mere iryiŋ.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Gega urmiŋ kuruŋ gore wol heŋbe, ‘Ga nura. Nebe dama budam wor po gayen meteŋ alge yara heŋ meteŋ teŋ guneŋ himyen. Irde merege kura ma pel irde himyen. Goyenbe dapŋa maliŋeŋ meme foŋeŋ gwahade kura muŋ ma nunke kadne yagoya kaŋ nene amaŋ hitiriŋ. Hubu wor po!
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Gega urge gobe horage yade kuŋ bere niŋ teŋ yemeyde pasi irde wakeb yeŋ muŋ goke teŋbe bulmakaw foŋeŋ firfurŋeŋ mayde kaŋ unha!’ inyiŋ.
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Irkeb naniŋ beleŋ wol heŋbe, ‘Eke, gebe neya hugiŋeŋ haryen. Irde det kuruŋ nigen gabe tumŋaŋ gigen ala po.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Goyenpoga kolge gobe kamyiŋ gega waya. Irde bana kuriŋ gega gago kenhem. Niŋgeb wake hurkuŋ kolge waya goke amaŋeŋ nurde biŋge nere,’ inyiŋ,” yiriŋ.
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.