Atos 22

Al Kuruŋyen Mere Igiŋ (DAH) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 “Kadne yago, merem yaŋ nirhaŋ gayen pet teŋ nigeŋ ge tagaleŋ tihim ga nurnaŋ ko,” yinyiŋ.
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 Go yiriŋ gobe Yuda marte mere mat tike nurdeb liwlaw tiyamiŋ kuruŋ go bada heŋ balmiŋ palŋa iramiŋ. Irkeb Pol beleŋ,
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 “Nebe Yuda mar al, Silisia naŋare niŋ taunde Tarsus kawaŋ himiriŋ. Gega waŋ Yerusalem gar heŋ kuruŋ himiriŋ. Irkeb Gamaliel beleŋ nende tikula Mose beleŋ asininiŋ yago asaŋde kaŋ yunyiŋ goyen goke keŋkela wor po saba niryiŋ. Irkeb deŋ beleŋ gayenter Al Kuruŋ niŋ po nurde mata teŋ haŋ gahade gayen po ne wor gwaha teŋ saba upsiŋeŋ gama irde hinhem.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 Irdeb Yesu beleŋ alya bereya gaha teŋ hinayiŋ yeŋ tikula kiryiŋ goyen gama irde hinhan mar goke biŋ arŋeŋ nurde yuneŋbe yade fere teŋ koyare yerdeb kurabe gasa yirmeke kamde hinhan.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 Go teŋ hinhem gobe Al Kuruŋ doloŋ ird ird mata doyaŋ mar pris buda gote kuruŋmiŋya Yuda marte doyaŋ marya wor neneŋ hinhan geb, igiŋ momoŋ dirnayiŋ. Nebe mel go hitte kuŋ Damaskus taunde niŋ meteŋ kadom beleŋ faraŋ nurnayiŋ yeŋbe yinmeke asaŋ kaŋ nunamiŋ. Irkeb asaŋ go teŋbe Yesu niŋ dufay saŋiŋ irtiŋ mar goyen fere yirde Yerusalem gar yawaŋ buluŋ buluŋ yirniŋ yeŋ Damaskus taunde kumiriŋ.
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 “Be, kuŋ kuŋ naŋa baŋkahal hekeb Damaskus taun binde himekeyabe bemel po hulsi tareŋ kura naŋa folekkeŋ kuruŋ gore naŋkiŋde mat ne hitte po timiyyiŋ.
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Irde gore nirkeb megen nakteŋ mununyiŋ. Irke al melak kura goreb, ‘Sol, Sol, daniŋ mununeŋ buluŋ buluŋ nirde ha?’ ninyiŋ.
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 “Irkeb Doyaŋ Al Kuruŋ goyen, ‘Gebe ganuŋ?’ inmekeb, ‘Nebe Nasaret niŋ al Yesu, mununeŋ buluŋ buluŋ nirde ha al goyen,’ ninyiŋ.
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 Be, al neya tumŋaŋ kuŋ hinhet mar gobe hulsi go po ga kenamiŋ. Gega mere gobe al gore mere teŋ hi yeŋ ma bebak tiyamiŋ.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Gwaha ninkeb, ‘Doyaŋ Al Kuruŋ, daha tiyeŋ tihim?’ inmekeb, ‘Huwara. Irde Damaskus taunde kwa. Gor gab gwaha gwaha tiyayiŋ yeŋ basiŋa girmiriŋ goyen nurayiŋ,’ ninyiŋ.
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Be, hulsi kuruŋ gore nirke delne kidoma wor po hiriŋ geb, al kuŋ hinhet mar gore po nanarde nad Damaskus taunde kwamiŋ.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Be, gorbe al kura deŋem Ananaias hinhin. Yeŋbe Yuda marte tikula keŋkela gama irde hiyen. Irkeb Yuda mar taun goyenter hinhan goreb palap wor po irde haŋyen.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Be, Ananaias gore ne hitte waŋ huwardeb, ‘Kadne, sopte delge wuk yeke naŋkena,’ yiriŋ.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 Irkeb goyare po delne wuk yeke det yinmiriŋ. Irkeb yeŋ beleŋ gaha ninyiŋ: ‘Al Kuruŋ asininiŋ yago beleŋ hakot doloŋ irde hinhan Al goyen ge beleŋ gab dufaymiŋ keneŋ bebak teŋbe Al Huwak Yesu goyen delger forok yeŋ mere girkeb nurayiŋ yeŋ bikkeŋ basiŋa giryiŋ.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Niŋgeb gebe mata keneŋ mere nuraŋ goyen goke kuŋbe al naŋa kuruŋ ga hike kwa goyen momoŋ irde tukayiŋ.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Niŋgeb da doyaŋ irde ha? Huwarde kuŋbe baptais tekeb Al Kuruŋ beleŋ mata buluŋge halde gunyeŋ. Irkeb yeŋ doloŋ irayiŋ,’ ninyiŋ.
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 “Be, kamebe mulgaŋ heŋ Yerusalem wamiriŋ. Gorbe kuŋ Al Kuruŋyen ya balem bana heŋ mere irde heŋyabe yuwarwarte Doyaŋ Al Kuruŋ kinmiriŋ.
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Irkeb Doyaŋ Al Kuruŋ beleŋ, ‘Taunde gar niŋ marbe ge beleŋ ne niŋ tagalde ha gayen fudinde yeŋ ma nurde asogo girnayiŋ geb, araŋ po Yerusalem ga tubul teŋ hoyaŋde kwa,’ ninyiŋ.
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 — ausente —
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 — ausente —
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Gega Doyaŋ Al Kuruŋ beleŋ wol heŋbe, ‘Ne beleŋ po gad germeke naŋa gisaw al miŋ hoyaŋ Yuda mar moŋde naŋare kwayiŋ. Niŋgeb huwarde kwa!’ ninyiŋ,” yinyiŋ.
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Be, al buda go meremiŋ palŋa iramiŋ kuŋ al miŋ hoyaŋ Yuda mar moŋ niŋ tagalke nurdeb biŋ ar yamiŋ. Irkeb, “Al gabe megen gar hitek moŋ niŋ, mayke kami!” yeŋ kwep kwep tiyamiŋ.
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Irdeb al buda goreb Pol beleŋ Al Kuruŋ sukal ira yeŋ biŋ ar wor po yekeb kwep kwep teŋ uliŋhor yago yuguya teŋ mulowo yade naŋa kota yemeyde tiyamiŋ.
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 Irkeb fuleŋa marte doyaŋ al kuruŋ beleŋ fuleŋa marmiŋ go yinke Pol go teŋ fuleŋa marte yare tukamiŋ. Irkeb fuleŋa marte doyaŋ al kuruŋ gore, “Kuŋ usulak tike daniŋ merem yaŋ irde kwep kwep irde haŋ goyen momoŋ diryeŋ,” yineŋ hulyaŋ yiryiŋ.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 Irkeb fuleŋa mar beleŋ kuŋ Pol goyen usulak tiniŋ yeŋ haniŋya kahaŋya yad giŋ yirdeb hete giti iramiŋ. Irkeb Pol beleŋ fuleŋa mar gote doyaŋ al kura gor hinhin goyen, “Roma mar al ne gahade gayen mere miŋ ma nurdeya mali yusulak tinayiŋ yeŋ Roma gabman beleŋ igiŋ yitiŋ we?” inyiŋ.
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Irkeb fuleŋa marte doyaŋ al gob kuruŋmiŋ hitte kuŋbe “Al gabe Roma al geb, daha ireŋ taha?” inyiŋ.
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Irkeb fuleŋa marte doyaŋ al kuruŋ gore Pol hitte kuŋbe, “Momoŋ nira. Ge gayen fudinde Roma al?” inyiŋ. Irkeb, “Fudinde,” yiriŋ.
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 Irkeb al gore, “Nebe Roma al hewe yeŋbe hora kuruŋ tubul teŋ gab Roma al himiriŋ,” inyiŋ. Irkeb Pol beleŋ, “Gebe gwaha tiyariŋ gega, Adonebe Roma al geb, ne wor Roma al,” inyiŋ.
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Be, Pol go gwaha yeke nurdeb fuleŋa mar usulak teŋ gusuŋaŋ irniŋ yeŋ doyaŋ hamiŋ gobe warga heŋ okohom po bada hamiŋ. Irkeb Pol go Roma al gega, malikan miŋ miŋmoŋ fuleŋa marmiŋ yinke sende fere tiyamiŋ goke kafura hiriŋ.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 Irdeb nalu go wawuŋ heŋ sopte fay urkeb fuleŋa marmiŋ yinke Pol go sen yugu teŋ unamiŋ. Irde, “Da misiŋde wor po Yuda mar beleŋ Pol mere uliŋde iraŋ goyen upsiŋeŋ bebak tiye,” yeŋbe pris buda gote karkuwaŋmiŋya Yuda marte doyaŋ mar tumŋaŋ wake gabu irke gab gusuŋaŋ yire yeŋ mere kiryiŋ. Irkeb tumŋaŋ gabu irke fuleŋa marte doyaŋ al kuruŋ beleŋ Pol tawake al buda kuruŋ gote diliŋde huwaryiŋ.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.