Atos 22
Al Kuruŋyen Mere Igiŋ (DAH) vs ARIB
1 “Kadne yago, merem yaŋ nirhaŋ gayen pet teŋ nigeŋ ge tagaleŋ tihim ga nurnaŋ ko,” yinyiŋ.
1 Irmãos e pais, ouvi a minha defesa, que agora faço perante vós.
2 Go yiriŋ gobe Yuda marte mere mat tike nurdeb liwlaw tiyamiŋ kuruŋ go bada heŋ balmiŋ palŋa iramiŋ. Irkeb Pol beleŋ,
2 Ora, quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E ele prosseguiu:
3 “Nebe Yuda mar al, Silisia naŋare niŋ taunde Tarsus kawaŋ himiriŋ. Gega waŋ Yerusalem gar heŋ kuruŋ himiriŋ. Irkeb Gamaliel beleŋ nende tikula Mose beleŋ asininiŋ yago asaŋde kaŋ yunyiŋ goyen goke keŋkela wor po saba niryiŋ. Irkeb deŋ beleŋ gayenter Al Kuruŋ niŋ po nurde mata teŋ haŋ gahade gayen po ne wor gwaha teŋ saba upsiŋeŋ gama irde hinhem.
3 Eu sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade, instruído aos pés de Gamaliel, conforme a precisão da lei de nossos pais, sendo zeloso para com Deus, assim como o sois todos vós no dia de hoje.
4 Irdeb Yesu beleŋ alya bereya gaha teŋ hinayiŋ yeŋ tikula kiryiŋ goyen gama irde hinhan mar goke biŋ arŋeŋ nurde yuneŋbe yade fere teŋ koyare yerdeb kurabe gasa yirmeke kamde hinhan.
4 E persegui este Caminho até a morte, algemando e metendo em prisões tanto a homens como a mulheres,
5 Go teŋ hinhem gobe Al Kuruŋ doloŋ ird ird mata doyaŋ mar pris buda gote kuruŋmiŋya Yuda marte doyaŋ marya wor neneŋ hinhan geb, igiŋ momoŋ dirnayiŋ. Nebe mel go hitte kuŋ Damaskus taunde niŋ meteŋ kadom beleŋ faraŋ nurnayiŋ yeŋbe yinmeke asaŋ kaŋ nunamiŋ. Irkeb asaŋ go teŋbe Yesu niŋ dufay saŋiŋ irtiŋ mar goyen fere yirde Yerusalem gar yawaŋ buluŋ buluŋ yirniŋ yeŋ Damaskus taunde kumiriŋ.
5 do que também o sumo sacerdote me é testemunha, e assim todo o conselho dos anciãos; e, tendo recebido destes cartas para os irmãos, seguia para Damasco, com o fim de trazer algemados a Jerusalém aqueles que ali estivessem, para que fossem castigados.
6 “Be, kuŋ kuŋ naŋa baŋkahal hekeb Damaskus taun binde himekeyabe bemel po hulsi tareŋ kura naŋa folekkeŋ kuruŋ gore naŋkiŋde mat ne hitte po timiyyiŋ.
6 Aconteceu, porém, que, quando caminhava e ia chegando perto de Damasco, pelo meio-dia, de repente, do céu brilhou-me ao redor uma grande luz.
7 Irde gore nirkeb megen nakteŋ mununyiŋ. Irke al melak kura goreb, ‘Sol, Sol, daniŋ mununeŋ buluŋ buluŋ nirde ha?’ ninyiŋ.
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 “Irkeb Doyaŋ Al Kuruŋ goyen, ‘Gebe ganuŋ?’ inmekeb, ‘Nebe Nasaret niŋ al Yesu, mununeŋ buluŋ buluŋ nirde ha al goyen,’ ninyiŋ.
8 Eu respondi: Quem és tu, Senhor? Disse-me: Eu sou Jesus, o nazareno, a quem tu persegues.
9 Be, al neya tumŋaŋ kuŋ hinhet mar gobe hulsi go po ga kenamiŋ. Gega mere gobe al gore mere teŋ hi yeŋ ma bebak tiyamiŋ.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Gwaha ninkeb, ‘Doyaŋ Al Kuruŋ, daha tiyeŋ tihim?’ inmekeb, ‘Huwara. Irde Damaskus taunde kwa. Gor gab gwaha gwaha tiyayiŋ yeŋ basiŋa girmiriŋ goyen nurayiŋ,’ ninyiŋ.
10 Então perguntei: Senhor que farei? E o Senhor me disse: Levanta-te, e vai a Damasco, onde se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Be, hulsi kuruŋ gore nirke delne kidoma wor po hiriŋ geb, al kuŋ hinhet mar gore po nanarde nad Damaskus taunde kwamiŋ.
11 Como eu nada visse por causa do esplendor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo cheguei a Damasco.
12 “Be, gorbe al kura deŋem Ananaias hinhin. Yeŋbe Yuda marte tikula keŋkela gama irde hiyen. Irkeb Yuda mar taun goyenter hinhan goreb palap wor po irde haŋyen.
12 Um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Be, Ananaias gore ne hitte waŋ huwardeb, ‘Kadne, sopte delge wuk yeke naŋkena,’ yiriŋ.
13 vindo ter comigo, de pé ao meu lado, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. Naquela mesma hora, recobrando a vista, eu o vi.
14 Irkeb goyare po delne wuk yeke det yinmiriŋ. Irkeb yeŋ beleŋ gaha ninyiŋ: ‘Al Kuruŋ asininiŋ yago beleŋ hakot doloŋ irde hinhan Al goyen ge beleŋ gab dufaymiŋ keneŋ bebak teŋbe Al Huwak Yesu goyen delger forok yeŋ mere girkeb nurayiŋ yeŋ bikkeŋ basiŋa giryiŋ.
14 Disse ele: O Deus de nossos pais de antemão te designou para conhecer a sua vontade, ver o Justo, e ouvir a voz da sua boca.
15 Niŋgeb gebe mata keneŋ mere nuraŋ goyen goke kuŋbe al naŋa kuruŋ ga hike kwa goyen momoŋ irde tukayiŋ.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Niŋgeb da doyaŋ irde ha? Huwarde kuŋbe baptais tekeb Al Kuruŋ beleŋ mata buluŋge halde gunyeŋ. Irkeb yeŋ doloŋ irayiŋ,’ ninyiŋ.
16 Agora por que te demoras? Levanta-te, batiza-te e lava os teus pecados, invocando o seu nome.
17 “Be, kamebe mulgaŋ heŋ Yerusalem wamiriŋ. Gorbe kuŋ Al Kuruŋyen ya balem bana heŋ mere irde heŋyabe yuwarwarte Doyaŋ Al Kuruŋ kinmiriŋ.
17 Aconteceu que, tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, achei-me em êxtase,
18 Irkeb Doyaŋ Al Kuruŋ beleŋ, ‘Taunde gar niŋ marbe ge beleŋ ne niŋ tagalde ha gayen fudinde yeŋ ma nurde asogo girnayiŋ geb, araŋ po Yerusalem ga tubul teŋ hoyaŋde kwa,’ ninyiŋ.
18 e vi aquele que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 — ausente —
19 Disse eu: Senhor, eles bem sabem que eu encarcerava e açoitava pelas sinagogas os que criam em ti.
20 — ausente —
20 E quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentindo na sua morte e guardando as capas dos que o matavam.
21 Gega Doyaŋ Al Kuruŋ beleŋ wol heŋbe, ‘Ne beleŋ po gad germeke naŋa gisaw al miŋ hoyaŋ Yuda mar moŋde naŋare kwayiŋ. Niŋgeb huwarde kwa!’ ninyiŋ,” yinyiŋ.
21 Disse-me ele: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Be, al buda go meremiŋ palŋa iramiŋ kuŋ al miŋ hoyaŋ Yuda mar moŋ niŋ tagalke nurdeb biŋ ar yamiŋ. Irkeb, “Al gabe megen gar hitek moŋ niŋ, mayke kami!” yeŋ kwep kwep tiyamiŋ.
22 Ora, escutavam-no até esta palavra, mas então levantaram a voz, dizendo: Tira do mundo tal homem, porque não convém que viva.
23 Irdeb al buda goreb Pol beleŋ Al Kuruŋ sukal ira yeŋ biŋ ar wor po yekeb kwep kwep teŋ uliŋhor yago yuguya teŋ mulowo yade naŋa kota yemeyde tiyamiŋ.
23 Gritando eles e arrojando de si as capas e lançando pó para o ar,
24 Irkeb fuleŋa marte doyaŋ al kuruŋ beleŋ fuleŋa marmiŋ go yinke Pol go teŋ fuleŋa marte yare tukamiŋ. Irkeb fuleŋa marte doyaŋ al kuruŋ gore, “Kuŋ usulak tike daniŋ merem yaŋ irde kwep kwep irde haŋ goyen momoŋ diryeŋ,” yineŋ hulyaŋ yiryiŋ.
24 o comandante mandou que levassem Paulo para dentro da fortaleza, ordenando que fosse interrogado debaixo de açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Irkeb fuleŋa mar beleŋ kuŋ Pol goyen usulak tiniŋ yeŋ haniŋya kahaŋya yad giŋ yirdeb hete giti iramiŋ. Irkeb Pol beleŋ fuleŋa mar gote doyaŋ al kura gor hinhin goyen, “Roma mar al ne gahade gayen mere miŋ ma nurdeya mali yusulak tinayiŋ yeŋ Roma gabman beleŋ igiŋ yitiŋ we?” inyiŋ.
25 Quando o haviam atado com as correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um cidadão romano, sem ser ele condenado?
26 Irkeb fuleŋa marte doyaŋ al gob kuruŋmiŋ hitte kuŋbe “Al gabe Roma al geb, daha ireŋ taha?” inyiŋ.
26 Ouvindo isto, foi o centurião ter com o comandante e o avisou, dizendo: Vê o que estás para fazer, pois este homem é romano.
27 Irkeb fuleŋa marte doyaŋ al kuruŋ gore Pol hitte kuŋbe, “Momoŋ nira. Ge gayen fudinde Roma al?” inyiŋ. Irkeb, “Fudinde,” yiriŋ.
27 Vindo o comandante, perguntou-lhe: Dize-me: és tu romano? Respondeu ele: Sim sou.
28 Irkeb al gore, “Nebe Roma al hewe yeŋbe hora kuruŋ tubul teŋ gab Roma al himiriŋ,” inyiŋ. Irkeb Pol beleŋ, “Gebe gwaha tiyariŋ gega, Adonebe Roma al geb, ne wor Roma al,” inyiŋ.
28 Tornou o comandante: Eu por grande soma de dinheiro adquiri este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Be, Pol go gwaha yeke nurdeb fuleŋa mar usulak teŋ gusuŋaŋ irniŋ yeŋ doyaŋ hamiŋ gobe warga heŋ okohom po bada hamiŋ. Irkeb Pol go Roma al gega, malikan miŋ miŋmoŋ fuleŋa marmiŋ yinke sende fere tiyamiŋ goke kafura hiriŋ.
29 Imediatamente, pois se apartaram dele aqueles que o iam interrogar; e até o comandante, tendo sabido que Paulo era romano, atemorizou-se porque o havia ligado.
30 Irdeb nalu go wawuŋ heŋ sopte fay urkeb fuleŋa marmiŋ yinke Pol go sen yugu teŋ unamiŋ. Irde, “Da misiŋde wor po Yuda mar beleŋ Pol mere uliŋde iraŋ goyen upsiŋeŋ bebak tiye,” yeŋbe pris buda gote karkuwaŋmiŋya Yuda marte doyaŋ mar tumŋaŋ wake gabu irke gab gusuŋaŋ yire yeŋ mere kiryiŋ. Irkeb tumŋaŋ gabu irke fuleŋa marte doyaŋ al kuruŋ beleŋ Pol tawake al buda kuruŋ gote diliŋde huwaryiŋ.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que ele era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o sinédrio; e, trazendo Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.