Atos 27
El Nuevo Testamento: Cuicateco de Teutila (CUTNT) vs NVT
1 Cuahn che a chihnde ca̱de che dechuh ye Pa̱blo ya̱hn yahn Italia ne, chinduco nuhn ihyan. A̱ma capitá̱n che duche se Julio, che ndi cuande se batallón che duche Augusto, ndonda̱ ta̱h se Pa̱blo nduco te neve preso che va che ca̱hn se.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Chahtenun nducoya̱ca nuhn a̱ma ba̱rco yahn ya̱n Adramitio che a va ya̱n che na̱hn ya̱hn yahn Asia, ne chica nuhn min. Namin Aristarco yahn ya̱n Tesalónica, ya̱hn yahn Macedonia ne, chinduco ye nuhn.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Ta̱ma ro me ne, nda̱ nuhn ya̱n Sidón, ne nducote Julio ne, renevahnecun se Pa̱blo ne, ca̱h yune se che chahn ye, chendihchero ye amigo yahn ye ma̱n, che conan ihyan chahn ihyan ma̱n.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Cuahn che chica nuhn ya̱n Sidón ne, chuhnan nuhn ya̱hn yahn Chipre, quenan la̱do ta̱h cueh nuhn, te cuahn na̱n che cuahn nuhn rechi yuhne.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Chuh da̱ma nuhn ya̱hn yahn Cilicia ma̱n, Panfilia ma̱n, ne nda̱ nuhn ya̱n Mira, ya̱hn yahn Licia.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Min nda̱ca capitá̱n me a̱ma barco yahn ya̱n Alejandría che cuahn ya̱hn yahn Italia, ne chihquentiyon se che chahtenun nuhn chete, quendi nuhn cuahn nuhn.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Chihno ndeh ro ne, a conunde nda̱ nino ba̱rco me ya̱n Gnido, te a̱ma rino cuahn. Nducote a̱ma rechi yuhne cua̱hn na̱n cuahn ne, tahque ndah che chuh nino ya̱n Salmón, ne chaconduto nan ya̱hn yahn Creta.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 A̱ma conunde chuh ba̱rco me numacuahn chihto nuniya̱hn nde nda̱ a̱ma cua̱n nino ya̱n Lasea na̱n che duche Buenos Puertos.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 A̱ma ndeh ro chinda, ne a̱ma ca̱hnda che cuahtechica ca ba̱rco na̱n nuniya̱hn, te a cochi nino ro iche. Chemin che ya̱hve Pa̱blo nducoya̱ca ihyan che chenun ye min,
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 ne ra̱hn ye:
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Ate capitá̱n me ne, tahque tumaca̱h ca ye yahn sa̱hn che yahn se ba̱rco me ma̱n, sa̱hn ndina̱n che rica̱hca ma̱n, che co che ra̱hn Pa̱blo.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Nducote ya̱n min ne, hua nda̱hca̱ che cuahtenan ihyan ro iche ne, nducoya̱ca ihyan chahn ne, nahn ye che nda̱ca nuhn min, ndete che co nda̱ nuhn Fenice, a̱ma ya̱n, ya̱hn yahn Creta che rendihche cua̱co cua̱hn na̱n Africa, ca̱va che min cuahtenan nuhn ro iche.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 A̱ma ro ne, cana̱n quendihco yuhne cuto che hua dito rano, ne chihco da̱ma ino ihyan chahn, ne cuahn nuhn numacuahn chihto ya̱hn yahn Creta.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Ate huane ra̱hn me ne, cana̱n a̱ma dito rano yuhne ta̱n, rahn na̱n ba̱rco me.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Nducote hua reca̱h yune yuhne ta̱n me che ca̱hn ba̱rco cua̱hn na̱n che nahn nuhn ne, tahque ndah chihcoma̱n nuhn che quenda cua̱hn na̱n che nahn.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Chuh nuhn nino na̱n a̱ma ya̱hn lihn che duche Clauda na̱n che ametah nduh dito rano yuhne, ne a conunde chi ndo ta̱h ihyan chahn indu lihn che renda̱ ba̱rco,
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 ndeterun ye chete. Tuhme chahcotuma ye ihyo ba̱rco me ca̱va che hua condan. Nino min va a̱ma cua̱n na̱n che duche Sirte, na̱n che hua ya̱no nune, ne va̱h ye che min cuan ba̱rco me. Chemin che ndedevah ye tino tu che quendihco na̱n ya̱hn yahn ba̱rco me ca̱va che hua ca̱hn min.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Ta̱ma ro me ne, quendi ca rano yuhne ta̱n me, ne chihtera ye chede che nda ba̱rco me va̱n nuniya̱hn.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Chihno ino ro min ne, chihtera ye nde a̱ma ndeh na̱n dehtenduh yahn ba̱rco me.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 A a̱ma ndeh ro che nde ya̱hn nde iyon hua rendihchero nuhn, ne a min cuihno coh nuhn che ra̱hco nuhn, te a̱ma riquendi ri yudo.
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Chihno ndeh ro che hua reh nuhn ne, chandi Pa̱blo menda̱hn, ne ra̱hn ye:
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Ma̱n ne, hua dehve ra̱hco nchuhn, te andahre conda ba̱rco, ate nde a̱ma vo ne, hua dehva co yuhn vo.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 U ne, devanó chemin, te icuino ne, Dendiohs yáhn che redín ntiyon yahn ye ne, dechuh ye a̱ma ángel yahn ye,
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 ne ra̱hn ye ri ye u: “Pa̱blo, hua dehve rahque, te va che nda na̱n emperador yahn Roma, ne ca̱va di ne, ndedevahn Dendiohs nducoya̱ca ihyan che chenun ye ndoque chete ba̱rco.”
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Combiero, ca̱h ya̱n nchuhn chedave yahn ne, te u ne, devano cua̱có te Dendiohs ne, redinahn ye ndudo yahn ye, ne conahn nduhca̱ che ra̱hn ángel me.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Ate ba̱rco ne, va che ca̱hna̱n na̱n ya̱va.
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Riquenda muhn riquenda min yuhne ba̱rco me, ne chihno o ndate ne, rechuh a̱ma cua̱n na̱n che duche Adria. Na̱n ma̱hn ya̱n ne, checadino sa̱hn che reca̱hca ba̱rco me che a nino va ya̱hn cuma.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Deca̱de se va̱n nune me a ya̱no ca, ne ri ndico ntihyon a̱ma metro. Tah cuahn ca̱na na̱n ne, deca̱de tun se, ne ri ndico ndache metro.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Nducote va̱h se che ca̱hna̱n ba̱rco me na̱n ya̱va ne, ndedevah se nduco ihyo cun cu che duche ancla cua̱hn ca̱h ba̱rco me, ca̱va che ametah co ca̱hn ca, ne chahtenan rino se, a̱ma rendedecadino se nde chi dave.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Numanahmin ne, sa̱hn che rica̱hca ba̱rco me ne, nahn ca̱no se, ndedevahn se sa̱hn. Chemin che cana̱n ndedevah se indu me, redin ca̱ se che nahn ndedevah se ta̱ma te o cu cua̱hn tin ba̱rco me.
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Ate ra̱hn Pa̱blo ri ye capitá̱n me nduco sanda̱do chahn:
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Tuhme chihca sanda̱do chahn ihyo che nechiche indu me ne, chenda̱h nun va̱n nune.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Cuahn che a nahn co dave ne, ra̱hn Pa̱blo ri ye nducoya̱ca sa̱hn chahn:
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Cocheh nchuhn mare tah ca̱va che cocha ne, ca̱hca ne nune. Hua dehve ra̱hco ne, te hua dehva co yahn ne.
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Chihno ra̱hn ye chemin ne, cheta̱h ye pa̱n, ne neca̱h ye nundihve cuahn Dendiohs na̱n nducoya̱ca sa̱hn chahn, ne ndeh ye cana̱n reh ye.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Tuhme chavi tah vedera̱n yahn sa̱hn chahn, ne namin cheh se.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Va̱n nducoya̱ca nuhn che chenun nuhn chete ba̱rco me ne, ri nuhn o ciento quenan ino raco ntihyon a̱ma ihyan.
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Chihno che cheh sa̱hn chahn tah ne, chihtera ca se trigo ca̱va che nda̱h cah nduh ba̱rco me.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Cuahn che a chi dave me ne, hua nchana̱n sa̱hn rica̱hca ba̱rco chahn ti ma̱n che chenun se. Ate china̱n se a̱ma reche nuniya̱hn che a ro ya̱hndute numa chihto. Tuhme chihquino se che caca̱hca se ba̱rco me, ndete che co nda̱ min.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Chihca se ihyo yahn ancla chahn, nuhnde ca̱va ba̱rco me. Nda̱hco ca̱va se indu che rica̱hca ba̱rco, ne cuahn che ndedeca̱ ya̱co se tino tu che rendihco tin ya̱hn yahn ba̱rco ne, cana̱n rica, cuahn cua̱hn na̱n va reche nuniya̱hn.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Ate nda̱ ba̱rco me a̱ma cua̱n na̱n che renta̱hn nun vih nune, ne ca̱hna̱n na̱n ya̱va. Min chihnde chiche, ne nducote a̱ma rahn nune cua̱hn veda̱me ne, chihno chendan.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Tuhme ntuhno sanda̱do chahn che ca̱hno se sa̱hn preso ca̱va che hua ca̱no nde a̱ma se.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Ate capitá̱n min ne, nducote hua nahn se che coh Pa̱blo ne, hua ca̱h yune se che tihca̱ din se. Chihquentiyon se che nducoya̱ca sa̱hn che ri se nune ne, ca̱hca se nune, ca̱hn se na̱n ya̱hn cuma,
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 ne sa̱hn chena̱hn ne, na̱n irahno ma̱n, cheyahn ba̱rco ma̱n, ca̱hn nduco se. Nduco tihca̱ ne, ndevahn nducoya̱ca nuhn.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.