Atos 27
El Nuevo Testamento: Cuicateco de Teutila (CUTNT) vs ARIB
1 Cuahn che a chihnde ca̱de che dechuh ye Pa̱blo ya̱hn yahn Italia ne, chinduco nuhn ihyan. A̱ma capitá̱n che duche se Julio, che ndi cuande se batallón che duche Augusto, ndonda̱ ta̱h se Pa̱blo nduco te neve preso che va che ca̱hn se.
1 E, como se determinou que navegássemos para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da corte augusta.
2 Chahtenun nducoya̱ca nuhn a̱ma ba̱rco yahn ya̱n Adramitio che a va ya̱n che na̱hn ya̱hn yahn Asia, ne chica nuhn min. Namin Aristarco yahn ya̱n Tesalónica, ya̱hn yahn Macedonia ne, chinduco ye nuhn.
2 E, embarcando em um navio de Adramítio, que estava prestes a navegar em demanda dos portos pela costa da Ásia, fizemo-nos ao mar, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ta̱ma ro me ne, nda̱ nuhn ya̱n Sidón, ne nducote Julio ne, renevahnecun se Pa̱blo ne, ca̱h yune se che chahn ye, chendihchero ye amigo yahn ye ma̱n, che conan ihyan chahn ihyan ma̱n.
3 No dia seguinte chegamos a Sidom, e Júlio, tratando Paulo com bondade, permitiu-lhe ir ver os amigos e receber deles os cuidados necessários.
4 Cuahn che chica nuhn ya̱n Sidón ne, chuhnan nuhn ya̱hn yahn Chipre, quenan la̱do ta̱h cueh nuhn, te cuahn na̱n che cuahn nuhn rechi yuhne.
4 Partindo dali, fomos navegando a sotavento de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Chuh da̱ma nuhn ya̱hn yahn Cilicia ma̱n, Panfilia ma̱n, ne nda̱ nuhn ya̱n Mira, ya̱hn yahn Licia.
5 Tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Min nda̱ca capitá̱n me a̱ma barco yahn ya̱n Alejandría che cuahn ya̱hn yahn Italia, ne chihquentiyon se che chahtenun nuhn chete, quendi nuhn cuahn nuhn.
6 Ali o centurião achou um navio de Alexandria que navegava para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Chihno ndeh ro ne, a conunde nda̱ nino ba̱rco me ya̱n Gnido, te a̱ma rino cuahn. Nducote a̱ma rechi yuhne cua̱hn na̱n cuahn ne, tahque ndah che chuh nino ya̱n Salmón, ne chaconduto nan ya̱hn yahn Creta.
7 Navegando vagarosamente por muitos dias, e havendo chegado com dificuldade defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos a sotavento de Creta, à altura de Salmone;
8 A̱ma conunde chuh ba̱rco me numacuahn chihto nuniya̱hn nde nda̱ a̱ma cua̱n nino ya̱n Lasea na̱n che duche Buenos Puertos.
8 e, costeando-a com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 A̱ma ndeh ro chinda, ne a̱ma ca̱hnda che cuahtechica ca ba̱rco na̱n nuniya̱hn, te a cochi nino ro iche. Chemin che ya̱hve Pa̱blo nducoya̱ca ihyan che chenun ye min,
9 Havendo decorrido muito tempo e tendo-se tornado perigosa a navegação, porque já havia passado o jejum, Paulo os advertia,
10 ne ra̱hn ye:
10 dizendo-lhes: Senhores, vejo que a viagem vai ser com avaria e muita perda não só para a carga e o navio, mas também para as nossas vidas.
11 Ate capitá̱n me ne, tahque tumaca̱h ca ye yahn sa̱hn che yahn se ba̱rco me ma̱n, sa̱hn ndina̱n che rica̱hca ma̱n, che co che ra̱hn Pa̱blo.
11 Mas o centurião dava mais crédito ao piloto e ao dono do navio do que às coisas que Paulo dizia.
12 Nducote ya̱n min ne, hua nda̱hca̱ che cuahtenan ihyan ro iche ne, nducoya̱ca ihyan chahn ne, nahn ye che nda̱ca nuhn min, ndete che co nda̱ nuhn Fenice, a̱ma ya̱n, ya̱hn yahn Creta che rendihche cua̱co cua̱hn na̱n Africa, ca̱va che min cuahtenan nuhn ro iche.
12 E não sendo o porto muito próprio para invernar, os mais deles foram de parecer que daí se fizessem ao mar para ver se de algum modo podiam chegar a Fênice, um porto de Creta que olha para o nordeste e para o sueste, para ali invernar.
13 A̱ma ro ne, cana̱n quendihco yuhne cuto che hua dito rano, ne chihco da̱ma ino ihyan chahn, ne cuahn nuhn numacuahn chihto ya̱hn yahn Creta.
13 Soprando brandamente o vento sul, e supondo eles terem alcançado o que desejavam, levantaram ferro e iam costeando Creta bem de perto.
14 Ate huane ra̱hn me ne, cana̱n a̱ma dito rano yuhne ta̱n, rahn na̱n ba̱rco me.
14 Mas não muito depois desencadeou-se do lado da ilha um tufão de vento chamado euro-aquilão;
15 Nducote hua reca̱h yune yuhne ta̱n me che ca̱hn ba̱rco cua̱hn na̱n che nahn nuhn ne, tahque ndah chihcoma̱n nuhn che quenda cua̱hn na̱n che nahn.
15 e, sendo arrebatado o navio e não podendo navegar contra o vento, cedemos à sua força e nos deixávamos levar.
16 Chuh nuhn nino na̱n a̱ma ya̱hn lihn che duche Clauda na̱n che ametah nduh dito rano yuhne, ne a conunde chi ndo ta̱h ihyan chahn indu lihn che renda̱ ba̱rco,
16 Correndo a sota-vento de uma pequena ilha chamada Clauda, somente a custo pudemos segurar o batel,
17 ndeterun ye chete. Tuhme chahcotuma ye ihyo ba̱rco me ca̱va che hua condan. Nino min va a̱ma cua̱n na̱n che duche Sirte, na̱n che hua ya̱no nune, ne va̱h ye che min cuan ba̱rco me. Chemin che ndedevah ye tino tu che quendihco na̱n ya̱hn yahn ba̱rco me ca̱va che hua ca̱hn min.
17 o qual recolheram, usando então os meios disponíveis para cingir o navio; e, temendo que fossem lançados na Sirte, arriaram os aparelhos e se deixavam levar.
18 Ta̱ma ro me ne, quendi ca rano yuhne ta̱n me, ne chihtera ye chede che nda ba̱rco me va̱n nuniya̱hn.
18 Como fôssemos violentamente açoitados pela tempestade, no dia seguinte começaram a alijar a carga ao mar.
19 Chihno ino ro min ne, chihtera ye nde a̱ma ndeh na̱n dehtenduh yahn ba̱rco me.
19 E ao terceiro dia, com as próprias mãos lançaram os aparelhos do navio.
20 A a̱ma ndeh ro che nde ya̱hn nde iyon hua rendihchero nuhn, ne a min cuihno coh nuhn che ra̱hco nuhn, te a̱ma riquendi ri yudo.
20 Não aparecendo por muitos dia nem sol nem estrelas, e sendo nós ainda batidos por grande tempestade, fugiu-nos afinal toda a esperança de sermos salvos.
21 Chihno ndeh ro che hua reh nuhn ne, chandi Pa̱blo menda̱hn, ne ra̱hn ye:
21 Havendo eles estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Senhores, devíeis ter-me ouvido e não ter partido de Creta, para evitar esta avaria e perda.
22 Ma̱n ne, hua dehve ra̱hco nchuhn, te andahre conda ba̱rco, ate nde a̱ma vo ne, hua dehva co yuhn vo.
22 E agora vos exorto a que tenhais bom ânimo, pois não se perderá vida alguma entre vós, mas somente o navio.
23 U ne, devanó chemin, te icuino ne, Dendiohs yáhn che redín ntiyon yahn ye ne, dechuh ye a̱ma ángel yahn ye,
23 Porque esta noite me apareceu um anjo do Deus de quem eu sou e a quem sirvo,
24 ne ra̱hn ye ri ye u: “Pa̱blo, hua dehve rahque, te va che nda na̱n emperador yahn Roma, ne ca̱va di ne, ndedevahn Dendiohs nducoya̱ca ihyan che chenun ye ndoque chete ba̱rco.”
24 dizendo: Não temas, Paulo, importa que compareças perante César, e eis que Deus te deu todos os que navegam contigo.
25 Combiero, ca̱h ya̱n nchuhn chedave yahn ne, te u ne, devano cua̱có te Dendiohs ne, redinahn ye ndudo yahn ye, ne conahn nduhca̱ che ra̱hn ángel me.
25 Portanto, senhores, tende bom ânimo; pois creio em Deus que há de suceder assim como me foi dito.
26 Ate ba̱rco ne, va che ca̱hna̱n na̱n ya̱va.
26 Contudo é necessário irmos dar em alguma ilha.
27 Riquenda muhn riquenda min yuhne ba̱rco me, ne chihno o ndate ne, rechuh a̱ma cua̱n na̱n che duche Adria. Na̱n ma̱hn ya̱n ne, checadino sa̱hn che reca̱hca ba̱rco me che a nino va ya̱hn cuma.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós ainda impelidos pela tempestade no mar de Ádria, pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros a proximidade de terra;
28 Deca̱de se va̱n nune me a ya̱no ca, ne ri ndico ntihyon a̱ma metro. Tah cuahn ca̱na na̱n ne, deca̱de tun se, ne ri ndico ndache metro.
28 e lançando a sonda, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, e tornando a lançar a sonda, acharam quinze braças.
29 Nducote va̱h se che ca̱hna̱n ba̱rco me na̱n ya̱va ne, ndedevah se nduco ihyo cun cu che duche ancla cua̱hn ca̱h ba̱rco me, ca̱va che ametah co ca̱hn ca, ne chahtenan rino se, a̱ma rendedecadino se nde chi dave.
29 Ora, temendo irmos dar em rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, e esperaram ansiosos que amanhecesse.
30 Numanahmin ne, sa̱hn che rica̱hca ba̱rco me ne, nahn ca̱no se, ndedevahn se sa̱hn. Chemin che cana̱n ndedevah se indu me, redin ca̱ se che nahn ndedevah se ta̱ma te o cu cua̱hn tin ba̱rco me.
30 Procurando, entrementes, os marinheiros fugir do navio, e tendo arriado o batel ao mar sob pretexto de irem lançar âncoras pela proa,
31 Ate ra̱hn Pa̱blo ri ye capitá̱n me nduco sanda̱do chahn:
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Tuhme chihca sanda̱do chahn ihyo che nechiche indu me ne, chenda̱h nun va̱n nune.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Cuahn che a nahn co dave ne, ra̱hn Pa̱blo ri ye nducoya̱ca sa̱hn chahn:
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis em jejum, não havendo provado coisa alguma.
34 Cocheh nchuhn mare tah ca̱va che cocha ne, ca̱hca ne nune. Hua dehve ra̱hco ne, te hua dehva co yahn ne.
34 Rogo-vos, portanto, que comais alguma coisa, porque disso depende a vossa segurança; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Chihno ra̱hn ye chemin ne, cheta̱h ye pa̱n, ne neca̱h ye nundihve cuahn Dendiohs na̱n nducoya̱ca sa̱hn chahn, ne ndeh ye cana̱n reh ye.
35 E, havendo dito isto, tomou o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo-o começou a comer.
36 Tuhme chavi tah vedera̱n yahn sa̱hn chahn, ne namin cheh se.
36 Então todos cobraram ânimo e se puseram também a comer.
37 Va̱n nducoya̱ca nuhn che chenun nuhn chete ba̱rco me ne, ri nuhn o ciento quenan ino raco ntihyon a̱ma ihyan.
37 Éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Chihno che cheh sa̱hn chahn tah ne, chihtera ca se trigo ca̱va che nda̱h cah nduh ba̱rco me.
38 Depois de saciados com a comida, começaram a aliviar o navio, alijando o trigo no mar.
39 Cuahn che a chi dave me ne, hua nchana̱n sa̱hn rica̱hca ba̱rco chahn ti ma̱n che chenun se. Ate china̱n se a̱ma reche nuniya̱hn che a ro ya̱hndute numa chihto. Tuhme chihquino se che caca̱hca se ba̱rco me, ndete che co nda̱ min.
39 Quando amanheceu, não reconheciam a terra; divisavam, porém, uma enseada com uma praia, e consultavam se poderiam nela encalhar o navio.
40 Chihca se ihyo yahn ancla chahn, nuhnde ca̱va ba̱rco me. Nda̱hco ca̱va se indu che rica̱hca ba̱rco, ne cuahn che ndedeca̱ ya̱co se tino tu che rendihco tin ya̱hn yahn ba̱rco ne, cana̱n rica, cuahn cua̱hn na̱n va reche nuniya̱hn.
40 Soltando as âncoras, deixaram-nas no mar, largando ao mesmo tempo as amarras do leme; e, içando ao vento a vela da proa, dirigiram-se para a praia.
41 Ate nda̱ ba̱rco me a̱ma cua̱n na̱n che renta̱hn nun vih nune, ne ca̱hna̱n na̱n ya̱va. Min chihnde chiche, ne nducote a̱ma rahn nune cua̱hn veda̱me ne, chihno chendan.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam o navio; e a proa, encravando-se, ficou imóvel, mas a popa se desfazia com a força das ondas.
42 Tuhme ntuhno sanda̱do chahn che ca̱hno se sa̱hn preso ca̱va che hua ca̱no nde a̱ma se.
42 Então o parecer dos soldados era que matassem os presos para que nenhum deles fugisse, escapando a nado.
43 Ate capitá̱n min ne, nducote hua nahn se che coh Pa̱blo ne, hua ca̱h yune se che tihca̱ din se. Chihquentiyon se che nducoya̱ca sa̱hn che ri se nune ne, ca̱hca se nune, ca̱hn se na̱n ya̱hn cuma,
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, estorvou-lhes este intento; e mandou que os que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra;
44 ne sa̱hn chena̱hn ne, na̱n irahno ma̱n, cheyahn ba̱rco ma̱n, ca̱hn nduco se. Nduco tihca̱ ne, ndevahn nducoya̱ca nuhn.
44 e que os demais se salvassem, uns em tábuas e outros em quaisquer destroços do navio. Assim chegaram todos à terra salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.